Home      De start Van de Tweede Wereldoorlog      Het Derde Rijk van Adolf Hitler      Duitsland in de Tweede Wereldoorlog      Engeland in de Tweede Wereldoorlog      Amerika in de Tweede Wereldoorlog      Belgie in de Tweede Wereldoorlog      Nederland in de Tweede Wereldoorlog       Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog      Noorwegen in de Tweede Wereldoorlog      Japan in de Tweede Wereldoorlog      Canada in de Tweede Wereldoorlog      Oostenrijk in de Tweede Wereldoorlog       Griekenland in de Tweede Wereldoorlog      Afrika in de Tweede Wereldoorlog      Polen in de Tweede Wereldoorlog      Sovjet Unie in de Tweede Wereldoorlog      Italie in de Tweede Wereldoorlog      Joegoslavie in de Tweede Wereldoorlog       Roemenie in de Tweede Wereldoorlog      Hongarije in de Tweede Wereldoorlog      Het SS Bloedbad van Oradour Sur Clan      Annelies Marie(Anne) Frank 12 Juni 1929      1-Veldslagen tijdens de tweede Wereldoorlog       1-Operaties tijdens de tweede Wereldoorlog       Werkkampen Concentratie Kampen Van Nazi Duitsland       Bombardement Tijdens de Tweede Wereldoorlog      1-Zeeslag tijdens de Tweede Wereldoorlog       1-Begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog      Categorie militair in de Tweede Wereldoorlog      Operatie Overlord 1944       Het einde Van de Tweede Wereldoorlog  

3-Amerikaans militair in de Tweede Wereldoorlog

Dwight David Eisenhower

Dwight David Eisenhower (Denison (Texas), 14 oktober 1890 - Washington D.C., 28 maart 1969) was een Amerikaans generaal en politicus. Hij was de opperbevelhebber/General of the Army (vijfsterrengeneraal) van de Geallieerde strijdkrachten in Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog en de 34ste president van de Verenigde Staten (1953-1961). 
Levensloop
Geboren "David Dwight Eisenhower", ook wel "Ike" genoemd (zo luidde tevens zijn latere verkiezingscampagne "I Like Ike") groeide op in Abilene (Kansas) als derde van zeven zonen in het gezin van David Jacob Eisenhower en Ida Elizabeth Stover. Zijn voorvader Hans Nicolas Eisenhauer, die uit Karlsbrunn in het tegenwoordige Saarland stamt, was in 1741 met zijn familie naar Lancaster in Pennsylvania geŽmigreerd. In 1892 trokken Eisenhowers vader en moeder naar Abilene (Kansas), waar hij in 1909 afstudeerde aan de Abilene High School. Zijn verdere opleiding genoot hij op West Point, de bekende militaire academie, waar hij afstudeerde in de 'The class the stars fell on'. Toen hij gestationeerd werd in Texas ontmoette hij Geneva Doud (1896-1979), met wie hij in 1916 trouwde. Samen kregen zij twee kinderen. De oudste zoon, Doud Dwight Eisenhower (1917-1921), stierf als driejarige kleuter aan roodvonk. De jongste, John Sheldon Doud Eisenhower (geboren in 1922), bracht het tot brigadegeneraal van de reserve en was daarna van 1969 tot 1971 ambassadeur van de Verenigde Staten in BelgiŽ.
Militaire loopbaan 
In de Eerste Wereldoorlog werkte hij in de leiding van het Amerikaanse trainingskamp voor oorlogvoering voor tanks. In die tijd raakte hij zeer geÔnteresseerd in gemechaniseerde oorlogvoering, onder meer door zijn discussies met George Patton en andere collega's. Hun ideeŽn werden echter sterk afgekeurd door hun oudere superieuren. Na de eerste wereldoorlog vervulde hij als majoor veel staffuncties. Onder andere werkte hij voor de generaals, John J. Pershing en Douglas MacArthur. Ook was hij tussen de twee wereldoorlogen vier jaar verbonden aan het bureau van de onderminister van Oorlog. In het midden van die jaren diende hij in de Filipijnen, waar hij, na zestien jaar als majoor te hebben gediend, in 1936 werd benoemd tot luitenant-kolonel. In juni 1941 werd hij benoemd tot stafchef van het 3e Amerikaanse leger van Walter Krueger, dat toen gelegerd was in de buurt van San Antonio, Texas. In september 1941 werd hij gepromoveerd tot brigadegeneraal. Na Pearl Harbor haalde generaal George C. Marshall hem naar Washington om leiding te geven aan de afdeling die plannen opstelde om Duitsland en Japan te verslaan. In 1942 werd hij benoemd tot commanderend generaal van de Amerikaanse strijdkrachten op het Europese strijdtoneel. In november 1942 leidde hij de Amerikaanse landingstroepen tijdens de gezamenlijke Brits-Amerikaanse invasie in Noord-Afrika. Dat was het eerste belangrijke geallieerde offensief in de Tweede Wereldoorlog. Het jaar daarop voerde Eisenhower met succes de invasie op SiciliŽ aan. ItaliŽ kwam later datzelfde jaar nog aan de beurt en de gevechten daar duurden tot in 1945. Eisenhower werd toen benoemd tot opperbevelhebber van de geallieerde invasie van Noord-Europa, die hij samen met de Engelse veldmaarschalk Bernard Montgomery tot een goed einde bracht. Na afloop van de oorlog in Europa voerde Eisenhower het bevel over de troepen die Duitsland bezetten en was hij tevens Chef van de Staf van het Amerikaanse leger.
Burgerleven
Eisenhower (midden, zittend) met andere Amerikaanse generaals, 1945In 1948 legde hij zijn militaire functies neer en werd president van de Columbia-universiteit van New York. Deze terugkeer naar het burgerleven bracht Eisenhower niet meteen in de politiek. Hij weigerde aanbiedingen voor de Republikeinse kandidatuur voor het presidentschap en verliet in december 1950 de universiteit om de eerste opperbevelhebber van de NAVO te worden.
Campagne voor het presidentschap in Baltimore, september 1952Bij de presidentsverkiezingen van 1952 zou de zittende president Truman niet meer herkiesbaar zijn. Op zoek naar een opvolger benaderde hij in de herfst van 1951 Eisenhower met de vraag of hij belangstelling had voor de Democratische kandidatuur. Eisenhower reageerde ontwijkend, maar toen hij zich een paar maanden later liet inschrijven voor de Republikeinse primary in New Hampshire, kende Truman zijn antwoord. De generaal zwichtte nu voor de Grand Old Party en won de Republikeinse nominatie van de conservatieve Robert Taft.
Eisenhower (midden, zittend) met andere Amerikaanse generaals, 1945
Intussen had de zittende president Truman een geschikte presidentskandidaat gevonden in de door intellectuelen op handen gedragen Adlai Stevenson, de gouverneur van de staat Illinois. Die verklaarde zich na enig aandringen bereid om voor de Democratische partij op te komen. Eisenhower versloeg Stevenson echter met grote meerderheid.
Intussen had de zittende president Truman een geschikte presidentskandidaat gevonden in de door intellectuelen op handen gedragen Adlai Stevenson, de gouverneur van de staat Illinois. Die verklaarde zich na enig aandringen bereid om voor de Democratische partij op te komen. Eisenhower versloeg Stevenson echter met grote meerderheid.
Presidentschap
Officieel PortretOfschoon Eisenhower de belastingen verlaagde en hoopte de rol van de federale regering te kunnen inperken, leidden de spanningen in de wereld gedurende de Koude Oorlog ertoe dat hij grote budgetten voor militaire doeleinden moest vragen. Het waren de hoogste die ooit in vredestijd aan het Congres waren voorgelegd. Eisenhower won ook de verkiezingen van 1956, met een zo mogelijk nog grotere overwinning op Stevenson.
In 1957 nam Eisenhower een gedenkwaardige beslissing op het gebied van de sociale politiek. Hij forceerde een uitspraak van het Hooggerechtshof die ervoor moest zorgen dat de gescheiden scholen voor blanken en zwarten werden opgeheven. Gouverneur Orval Faubus van de staat Arkansas riep de Nationale Garde te hulp om te voorkomen dat blank en zwart dezelfde school bezochten in de plaats Little Rock. Eisenhower stuurde er federale troepen op af.
Na de dood van de Sovjetleider Stalin zocht Eisenhower in 1953 naar mogelijkheden voor ontspanning in de Koude Oorlog met de landen achter het IJzeren Gordijn. Hij was aan de macht gekomen op het hoogtepunt van de heksenjacht op communisten, die geleid werd door senator Joseph McCarthy. Bovendien was Eisenhowers minister van Buitenlandse Zaken, John Foster Dulles, bezeten van de bestrijding van wat hij noemde de bedreiging van de wereld door het revolutionaire communisme. De Verenigde Staten steunden daarom de nationalistisch-Chinese regering van Chiang Kai-shek op Taiwan tegen het China van Mao Zedong en vergrootten de steun aan het corrupte regime in Zuid-Vietnam, kwamen met militaire en economische steun dictatoriale regimes in het Midden-Oosten te hulp en verzetten zich tegen president Nasser van Egypte.
De internationale spanning nam af toen Eisenhower in 1959 de Sovjetleider Chroesjtsjov op staatsbezoek ontving. Een afgesproken tegenbezoek werd door de Russen boos afgezegd, nadat een Amerikaans U2-verkenningsvliegtuig boven Russisch grondgebied was neergehaald, waarbij de piloot Gary Powers gevangengenomen werd. Maar ondanks de spanningen kan Eisenhowers presidentschap achteraf
Campagne voor het presidentschap in Baltimore, september 1952 
toch gezien worden als een periode van betrekkelijke internationale vrede en welvaart in Amerika zelf. De Koreaanse Oorlog eindigde in feite in 1951, al vochten de strijdende partijen tot 1953, de wapenstilstand, bitter door.
Na het presidentschap
In 1961 kon Eisenhower zich niet meer beschikbaar stellen voor het presidentschap omdat zijn twee termijnen erop zaten (een president mag slechts 2 termijnen dienen). In zijn afscheidsrede waarschuwde hij voor het militair-industrieel complex. Hij werd opgevolgd door John F. Kennedy. Eisenhower wijdde zich aan het schrijven van zijn memoires. In het voorjaar van 1969 overleed Dwight D. Eisenhower op 78-jarige leeftijd in een ziekenhuis in Washington D.C

Bronzen standbeeld van Eisenhower op rotonde van het Capitool .

 


Kapitein ter Zee Albert Harold Rooks

Albert Harold Rooks (Colton, Washington, 29 december 1891 - Baai van Bantam bij de Javazee, 1 maart 1942) was een Amerikaans marine-officier. Rooks werd op 20 februari 1948 bij Koninklijk Besluit door Koningin Wilhelmina der Nederlanden postuum benoemd tot Ridder in de Militaire Willems-Orde. Kapitein ter Zee Rooks was commandant van de kruiser USS Houston.
Tijdens de gevechten tegen de Japanse invasievloot heeft Albert Rooks, zo vermeldt het Koninklijk Besluit, "zich onderscheiden door het bedrijven van uitstekende daden van moed, beleid en trouw". Het Koninklijk Besluit vermeldt het volgende: "Heeft zich als commandant van de Amerikaanse kruiser Houston in de strijd door het bedrijven van uitstekende daden van moed en beleid onderscheiden door:
1e. toen U.S.S. Houston deel uitmaakte van een geallieerd eskader, dat onder Nederlands commando opereerde in de Java-Zee en ten slotte werd ingezet voor de aanval op een naar Java opstomende Japanse landingsvloot, gedurende voorafgaande gevechten met bombardementsvliegtuigeskaders en vervolgens in de als "slag in de Java-Zee" bekende dag- en nachtacties van 27 februari 1942, tegen overmachtige Japanse strijdkrachten met grote moed de gevechtsacties van de U.S.S. "Houston" te hebben geleid en zodanig beleidvol te hebben gedirigeerd, dat deze bodem, ofschoon beschadigd door vijandelijk vuur, waarbij ťťn der zware geschuttorens uitbrandde ten gevolge van ťťn der luchtbombardementen, aan de daarop volgende gevechten kon blijven deelnemen, daarbij de vijand belangrijke verliezen toebrengende;
2e. op 28 februari daaraan volgend in de avond met H.M.A.S. "Perth" de haven van Tandjong Priok verlaten hebbende met opdracht te trachten door Straat Soenda, Tjilatjap te bereiken en ter hoogte van de Bantam Baai onverwacht stotende op vijandelijke oorlogsschepen, welke een landing aldaar beschermden en zich omsingeld ziende, met H.M.A.S. "Perth" deze landingsvloot in de baai zelve te hebben aangegrepen ten gevolge van welke kloekmoedige actie een viertal grote, voor de Japanse operaties belangrijke schepen tot zinken werden gebracht, waarna beide oorlogsschepen onverschrokken de strijd aanbonden tegen de inmiddels genaderde overmachtige vijandelijke oorlogsvloot, bij welke ongelijke strijd hij, tot het laatst vechtende, met zijn schip en het grootste deel van de bemanning ten onder ging".
Het is in Nederland gebruikelijk dat men voor ťťn en dezelfde dappere daad slechts ťťn onderscheiding kan krijgen. Kapitein ter Zee Rooks werd in eerste instantie in een Dagorder eervol vermeld, later ontving hij postuum de daarbij behorende kroon op een Bronzen Kruis. Beide onderscheidingen werden ingetrokken toen in 1944 de Bronzen Leeuw werd ingevoerd. Deze Bronzen Leeuw werd in 1948 op zijn beurt vervangen door de Willemsorde.

CDR Albert Harold Rooks Feb 26 1936 - Jun 10 1938 ...

 

Albert Harold Rooks 
Albert Rooks;h93157.
Geboren 29 december 1891
Colton Washington, Verenigde Staten 
Overleden 1 maart 1942
Straat Soenda, Javazee, Indische Oceaan 
Begraven Manila American Cemetery and Memorial, Manilla Metro Manilla, National Capital, Filipijnen, Plot: geen graf; zijn naam staat op de gedenkplaat van vermissing.
Land/partij Vlag van Verenigde Staten USA 
Onderdeel USNavyFlag-Official.svg United States Navy 
Dienstjaren 1914 - 1942 
Rang US Navy O6 insignia.svg Captain

 


Amerikaanse generaal Mark Wayne Clark

Mark Wayne Clark (1 mei 1896 - 17 april 1984) was een Amerikaanse generaal tijdens de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog en was de jongste luitenant-generaal (drie-sterren generaal) in het Amerikaanse leger. 
Tijdens de Eerste Wereldoorlog , hij beval een bedrijf van soldaten in 1917 en werd ernstig gewond door granaatscherven. Na de oorlog werden de capaciteiten Clark's opgemerkt door toekomstige Amerikaanse stafchef van het leger George Marshall .Tijdens de Tweede Wereldoorlog , beval hij de geallieerde vijfde leger, en later de Vijftien Army Group, in de Italiaanse campagne. Hij is bekend voor het leiden van het Vijfde Leger in zijn verovering van Rome in juni 1944. 
Clark werd zwaar bekritiseerd voor het negeren van de bevelen van zijn superieur, generaal Harold Alexander , en het is de schuld van de ontsnapping van de Duitse 10e Leger , die hij liet glijden weg in zijn streven om als eerste naar Rome voeren - een strategisch onbelangrijke stad . De Duitse 10e Leger samen met hun landgenoten in het Trasimene Line .In 1945 werd Clark de jongste Amerikaan te worden bevorderd tot generaal. 
General Dwight D. Eisenhower beschouwde hem als een briljante stafofficier en trainer.Clark werd bekroond met vele medailles, waaronder het Distinguished Service Cross , op een na hoogste onderscheiding van het Amerikaanse leger. 
Een erfenis van de "Clark task force", die hij leidde 1953-55 aan te bevelen aan alle federale inlichtingendienst activiteiten, is bedenker van de term Intelligence Community. 
Het vroege leven en carriŤre 
Clark werd geboren in Madison Barracks, Sackets Harbor , New York , maar bracht een groot deel van zijn jeugd door in Highland Park, Illinois , terwijl zijn vader, een carriŤre Infanterie officier, was gestationeerd op Fort Sheridan .Zijn moeder was de dochter van de Roemeense Joden maar Clark werd gedoopt Episcopale terwijl een cadet bij West Point .
Clark kreeg een vroege afspraak om de militaire academie op de leeftijd van 17, maar de verloren tijd van frequente ziekten. Bekend als "Contraband" door zijn klasgenoten vanwege zijn vermogen om snoep te smokkelen naar de kazerne,Clark afgestudeerd aan West Point in april 1917 met een klasse ranking van 110 in een klas van 139, en werd opdracht gegeven voor een 2e luitenant van infanterie. In de snelle expansie van het Amerikaanse leger tijdens de Eerste Wereldoorlog snel stond hij in rang, bevorderd tot 1ste luitenant op 15 mei en de kapitein op 5 augustus 1917.Hij diende in Frankrijk tijdens de Eerste Wereldoorlog in de VS 11e Infanterie , onderdeel van de 5e Infanteriedivisie , en werd gewond in actie in de Vogezen . Als gevolg van zijn herstel, werd Captain Clark overgedragen aan de Generale Staf Hoofdkwartier van de Eerste Amerikaanse leger tot het einde van de vijandelijkheden, dan is gediend met het Derde Leger in de bezetting taken in Duitsland. 
Tussen de oorlogen, Clark geserveerd in een verscheidenheid van het personeel en opleiding rollen. Van 1921-1924 was hij als assistent in het kantoor van de adjunct -secretaris van Oorlog . In 1925 voltooide hij natuurlijk de professionele officier bij de infanterie school , daarna diende als stafofficier bij de 30th Infantry bij The Presidio in San Francisco , CaliforniŽ . Zijn volgende opdracht was als instructeur voor opleiding aan de Nationale Garde Indiana , waarin hij werd gepromoveerd tot grote op 14 januari 1933, meer dan 15 jaar na zijn promotie tot kapitein. 
Grote Clark diende als plaatsvervangend commandant van de Civilian Conservation Corps district in Omaha, Nebraska , in 1935-1936, tussen tours bij de Command and General Staff School in 1935 en de Army War College in 1937. Toegewezen aan Fort Lewis , Washington , Clark werd gekozen tot het geven van het Army War College maart 1940, waar hij een promotie tot luitenant-kolonel op 1 juli Clark en General Leslie McNair gekozen de duizenden hectaren ongebruikt land in Louisiana voor militaire manoeuvres in Louisiana Maneuvers .
Op 4 augustus 1941, Clark werd gepromoveerd twee kwaliteiten aan brigadegeneraal als de United States Army ingesteld voor vermelding in de Tweede Wereldoorlog, en maakte Assistant Chief of Staff (G-3) bij General Headquarters, United States Army, in Washington, DC 
World War II 
In januari 1942, een maand na de Amerikaanse ingang in de oorlog, werd Generaal Clark benoemd tot adjunct-stafchef van het leger grondtroepen en in mei 1942 werd zijn stafchef als stafofficieren snel werden verplaatst naar nieuw gecreŽerde commando van generaal Gage Michael Miller.
In juni 1942 ging hij naar Engeland als bevelvoerend generaal van II Corps , en de volgende maand verhuisd naar Algemeen Bevelen, Army Forces European Theater of Operations . Hij werd bevorderd tot generaal-majoor op 17 augustus 1942. In oktober 1942 werd Clark toegewezen aan de Noord-Afrikaanse Theater als plaatsvervangend bevelhebber-in-chief onder Eisenhower . Plicht Clark's in deze opdracht was om voor te bereiden op Operation Torch , de dreigende geallieerde invasie van Frans Noord-Afrika . Clark maakte ook een geheim bezoek aan het Frans Noord-Afrika ( Operation Vlaggenmast ) voor een ontmoeting met pro-geallieerde officieren van het Vichy-Franse troepen daar. 
Eisenhower zeer gewaardeerd bijdragen Clark's. Clark werd bevorderd tot luitenant-generaal op 11 november 1942, drie dagen na de Torch landingen. 
Op 5 januari 1943 de VS creŽerde zijn eerste veld leger in het buitenland, de Amerikaanse Vijfde Leger , met Clark als bevelhebber. Vijfde Leger werd belast met de voorbereiding voor de uiteindelijke invasie van het vasteland van ItaliŽ. 
Op 8 september 1943 Vijfde Leger onder bevel Clark's geland op Salerno ( Operation Avalanche ). De invasie werd bijna verslagen door de Duitse tegenaanval en Clark werd vervolgens bekritiseerd door Britse historici en critici voor deze bijna-falen, toegeschreven aan slechte planning door Clark en zijn medewerkers.
Tijdens de Slag om Monte Cassino , Clark beval de vernietiging door bombardementen van de abdij van Monte Cassino op 15 februari 1944. Dit was onder directe orders van zijn chef, generaal Sir Harold Alexander , Commander-in-Chief van de geallieerde legers in ItaliŽ . [ 9] Clark en zijn stafchef generaal-majoor Alfred Gruenther is niet erg overtuigd van de 'militaire noodzaak "van die bombardementen. Tijdens het overhandigen van de VS II Corps positie om de Nieuw-Zeelandse Corps , brigadegeneraal Frederic Butler, plaatsvervangend commandant van de US 34th Division , had gezegd: "Ik weet het niet, maar ik geloof niet dat de vijand is in het klooster. Alle de brand is geweest van de hellingen van de heuvel onder de muur ".De commandant van de 4e Divisie in India drong er bij de bomaanslag op de gehele massief met de zwaarste bommen beschikbaar zijn.Clark eindelijk vastgepind Alexander: "Ik zei: , 'Jij geeft mij een direct bevel en we zullen het doen,' en hij deed. " 
Gedrag Clark's van de activiteiten in ItaliŽ is omstreden, met name zijn acties tijdens de Slag van de Winter Line . De Amerikaanse militaire historicus Carlo D'Este genoemd keuze Clark's naar Rome te nemen, in plaats van zich te richten op de vernietiging van de Duitse Tiende Leger, "als militair dom als het was insubordinate".Hoewel Clark beschreef een "race naar Rome" en vrijgegeven een bewerkte versie van zijn agenda voor de officiŽle historici, zijn volledige papieren beschikbaar kwam pas na zijn dood.
Vroeg op de ochtend van 28 januari 1944, werd een PT boot met Clark aan de Anzio bruggenhoofd ongeluk beschoten door Amerikaanse marineschepen. Verschillende matrozen werden gedood en gewond om hem heen.Een paar maanden later, op 10 juni, is hij weer ontsnapte ternauwernood aan de dood toen, terwijl het vliegen over Civitavecchia , zijn piloot niet aan de kabel van een spervuur ​​ballon te zien. De kabel verstrengeld de vleugel, waardoor de Piper Cub tot een snelle neerwaartse spiraal. Het vlak kwam los van de kabel na de derde keer, waardoor een groot deel van de vleugel achteren. De brandstoftank gescheurd, het spuiten van de romp met de brandbare vloeistof. Wonder boven wonder, de piloot wist veilig te landen in een maÔsveld. "Ik heb nog nooit een slechtere ervaring had," schreef Clark aan zijn vrouw. 
In december 1944 volgde Clark Alexander als algemeen commandant van de geallieerde grondtroepen in ItaliŽ, omgedoopt tot 15e Legergroep - Alexander, nu een veldmaarschalk , was opperbevelhebber van de geallieerde strijdkrachten hoofdkwartier in de Middellandse Zee worden - tegen die tijd een internationale coalitie van talrijke diverse culturen met vaak tegenstrijdige belangen.
Clark werd gepromoveerd tot generaal op 10 maart 1945. Na het accepteren van de Duitse capitulatie in ItaliŽ mei, werd hij commandant van de geallieerde strijdkrachten in ItaliŽ als de oorlog in Europa beŽindigd.
Tussen de Tweede Wereldoorlog en de Koreaanse Oorlog 
Later in 1945, als opperbevelhebber van de Amerikaanse troepen van Beroep in Oostenrijk , Clark ervaring opgedaan in onderhandeling met communisten, die hij een paar jaar later naar goed gebruik zou zetten. 
Clark diende als plaatsvervanger van de Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken in 1947, en in aanwezigheid van de onderhandelingen over een Oostenrijkse verdrag met de Raad van ministers van Buitenlandse Zaken in Londen en Moskou . In juni 1947, Clark terug naar huis en nam het commando van de Zesde leger , met als hoofdkantoor het Presidio in San Francisco, en twee jaar later werd benoemd tot chief van Army Field Forces. 
Op 20 oktober 1951 werd hij benoemd door president Harry Truman aan het worden Verenigde Staten afgezant bij de Heilige Stoel . Clark trok later zijn benoeming op 13 januari 1952, na protesten van Texas senator Tom Connally en protestantse groepen. 
Congressional onderzoek 
Het werd aangekondigd op 20 januari 1946, dat de Vereniging van Amerikaanse 36ste Divisie Veteran's unaniem had opgeroepen tot een Congressional onderzoek naar acties Clark's tijdens de divisie desastreuze oversteek van de rivier Rapido in de nacht van 20 januari 1944. De petitie te lezen: 
"Of het nu opgelost, dat de mannen van de 36th Division Association petitie het Congres van de Verenigde Staten naar de rivier Rapido fiasco te onderzoeken en de nodige stappen ondernemen om een ​​militair systeem dat een inefficiŽnte en onervaren officier zal toelaten, zoals een General Mark W corrigeren . Clark, in een high-opdracht naar de jonge volwassenheid van dit land te vernietigen en het voorkomen van toekomstige soldaten worden verkwistend en nutteloos geofferd. "
2 resoluties werden gehoord in het Huis van Afgevaardigden, waarvan beweerd:
"Een van de meest kolossale blunders van de Tweede Wereldoorlog ... een" moorddadige blunder dat ieder mens in verband met deze verbintenis wist ... was gedoemd te mislukken. " 
Clark werd vrijgesproken van schuld door het Huis van Afgevaardigden, maar nooit reactie gemaakt op de rivier Rapido episode na de Tweede Wereldoorlog.
Tijdens en na de Koreaanse Oorlog 
Tijdens de Koreaanse Oorlog , nam hij als commandant van het Commando van de Verenigde Naties op 12 mei 1952, als opvolger van General Matthew Ridgway . 
Van 1954 tot 1965, na het terugtrekken van het leger, generaal Clark diende als president van De Citadel , de militaire academie gevestigd in Charleston, South Carolina.
Van 1954-1955 Clark was hoofd van de zogenaamde "Clark Task Force" te bestuderen en aanbevelingen te doen over alle spionageactiviteiten van de federale overheid.De werkgroep was opgericht 1953 door de tweede Commissie over Organisatie van het Uitvoerend tak van de regering, aka de Hoover Commissie omdat het werd voorgezeten door Herbert Hoover. 
Leden van de Clark Task Force waren Adm. Richard L. Conolly , USN (Ret), een voormalig plaatsvervangend hoofd van Naval Operations; Ernest F. Hollings , de spreker pro tempore van South Carolina's Huis van Afgevaardigden; California zakenman Henry Kearns; Edward V. Rickenbacker , Wereldoorlog vliegende aas en voorzitter van Eastern Airlines, en Donald S. Russell , een voormalig onderminister van Buitenlandse Zaken. Het personeel regisseur was Maj. Gen. James G. Christiansen, USA (Ret). De task force voor het eerst ontmoette begin november 1954 en mei 1955 ingediend een Top Secret rapport voor de president, en andere niet-geclassificeerde voor de Hoover Commissie en het Congres.De Clark taskforce bedacht de term Intelligence Gemeenschap te beschrijven "... de machines voor het volbrengen van onze intelligentie doelstellingen. " 
Clark schreef twee memoires: Berekend Risk (1950) en Van de Donau naar de Yalu (1954). 
In 1962 werd Clark verkozen tot erelid van de Zuid-Carolina Vereniging van de Cincinnati als erkenning voor zijn uitstekende service aan zijn land.

Generaal-majoor Mark Wayne Clark in 1943 
Geboortenaam 
Mark Wayne Clark 
Nickname (s) 
Contraband (terwijl in West Point)
Geboren 
1 mei 1896 
Madison Barracks, Sackets Harbor , New York, VS 
Gestorven 
17 april 1984 (87 jaar) 
Charleston, South Carolina , VS 
Begraven op 
De Citadel 
Charleston, South Carolina 
Trouw 
Verenigde Staten van Amerika 
Dienst / tak 
Zegel van het Amerikaanse ministerie van War.png United States Army 
Jaar dienst 
1917-1953 
Rang 
VS-O10 insignia.svg Algemeen 
Commando gehouden 
Amerikaanse Vijfde Leger patch.svg Vijfde Amerikaanse leger 
VS 15e Leger Group.png 15e Legergroep 
United Nations Command (Korea) 
Veldslagen / oorlogen 
Wereldoorlog I 
World War II 
Koreaanse Oorlog 
Awards 
Distinguished Service Cross 
Army Distinguished Service Medal 
Navy Distinguished Service Medal 
Echtgenoot (s) 
Maurine Doran (m 1924-1966;. Haar dood; 2 kinderen) 
Ander werk 
De Citadel , voorzitter


Verkiesbaarheid 
Onderscheidt zich door buitengewone heldhaftigheid niet ter rechtvaardiging van de Medal of Honor ; terwijl bezig met een actie tegen een vijand van de Verenigde Staten. 

Toegekend voor 
Buitengewone heldhaftigheid niet ter rechtvaardiging van de Medal of Honor ; en de handeling of heldendaden moet zo opmerkelijk zijn geweest en het risico van het leven zo buitengewoon als de individuele onderscheiden van zijn of haar kameraden zijn betrokken

 


General Anthony Clement Nuts McAuliffe

General Anthony Clement "Nuts" McAuliffe (2 juli 1898 - 11 augustus 1975) was de United States Army generaal die de waarnemend commandant van de divisie was 101st Airborne Division troepen verdedigen Bastogne , BelgiŽ , tijdens de Tweede Wereldoorlog 's Battle of the bobbel . Hij is beroemd om zijn single-woord antwoord van "Nuts!" in reactie op een Duitse overgave ultimatum. 
Na de Slag om de Ardennen, werd McAuliffe gegeven bevel van zijn eigen divisie, de 103e Infanterie Divisie , die hij leidde van januari 1945 tot juli 1945, na de oorlog in Europa eindigde.
Geschiedenis
McAuliffe werd geboren in Washington, DC , op 2 juli 1898 Hij was een student aan de Universiteit van West Virginia van 1916 tot 1917 McAuliffe was lid van Sigma Phi Epsilon Sociale Fraternity terwijl aan West Virginia University. Hij ingeschreven aan West Point in 1917 McAuliffe was onderdeel van een versneld programma en studeerde kort na het einde van de Eerste Wereldoorlog , in november 1918 Tijdens deze periode, Europa bezocht hij voor een korte tijd en toerde door verschillende slagvelden. Toegewezen aan veldartillerie, studeerde hij af aan de School voor Artillerie in 1920 Voor de komende 16 jaar, zou McAuliffe voeren typische vredestijd opdrachten. In 1935 was hij bevorderd tot de rang van kapitein . Daarna werd hij gekozen om het bij te wonen United States Army Command and General Staff College in Fort Leavenworth . In juni 1940 McAuliffe afgestudeerd aan de United States Army War College . Vlak voor de Japanse aanval op Pearl Harbor in december 1941 werd hij opnieuw bevorderd, tijdelijk steeds een luitenant-kolonel met de afdeling Supply van de Afdeling van de oorlog Generale Staf. Terwijl in deze positie, McAuliffe begeleid de ontwikkeling van dergelijke nieuwe technologie als de bazooka en de jeep. Hij stond in de rangen tot vier-sterren generaal in 1955. 
World War II 
Brigadier General McAuliffe diende als commandant van de divisie artillerie van de 101st Airborne Division , toen hij in geparachuteerd NormandiŽ op D-Day en toen hij landde met zweefvliegtuig in het Nederland tijdens de Operatie Market Garden . Hij werd assistent-divisie commandant van de 101st Airborne na de dood van brigadegeneraal Don Pratt op 6 juni 1944. 
In december 1944, toen het Duitse leger lanceerde de verrassing Slag om de Ardennen , generaal-majoor Maxwell D. Taylor , commandant van de 101st Airborne Division, was weg, het bijwonen van een staf conferentie in de Verenigde Staten. In Taylor's afwezigheid, handelend bevel van de 101ste en de aangehechte troepen vielen aan McAuliffe. In Bastogne, werd de 101ste belegerd door een veel grotere kracht van de Duitsers onder het bevel van generaal Heinrich Freiherr von LŁttwitz . 
Op 22 december 1944, door middel van een partij bestaat uit een grote, een luitenant en twee manschappen onder een witte vlag die de Amerikaanse linies ten zuidoosten van Bastogne ingevoerd (bezet door Company F, 2de Bataljon, 327th Glider Infantry), Generaal von LŁttwitz stuurde het volgende ultimatum aan Gen. McAuliffe: 
Naar de USA commandant van de omsingelde stad Bastogne. 
Het fortuin van de oorlog is aan het veranderen. Dit keer is de VS troepen in en in de buurt van Bastogne werden omringd door sterke Duitse gepantserde eenheden. Meer Duitse gepantserde eenheden hebben de rivier de Our in de buurt Ortheuville gekruist, Marche hebben genomen en bereikte St. Hubert door het passeren door Hompre-Sibret-Tillet. Libramont is in Duitse handen. 
Er is slechts een mogelijkheid om de omsingelde VS troepen uit totale vernietiging te redden: dat is de eervolle overgave van de omsingelde stad. Om het denken over een termijn van twee uur zal worden verleend die begint met de presentatie van deze nota. 
Indien dit voorstel te verwerpen een Duitse Artillery Corps en zes zware AA Bataljons zijn klaar om de VS troepen te vernietigen in en in de buurt van Bastogne. De opdracht voor het afvuren zal onmiddellijk na deze twee uur termijn worden gegeven. 

Alle ernstige verliezen onder de burgerbevolking als gevolg van dit artillerievuur zou niet overeenkomen met de bekende Amerikaanse mensheid. 

De Duitse commandant. 
Volgens verschillende rekeningen van de aanwezigen, toen McAuliffe de Duitse boodschap werd gegeven, las hij het, verfrommelde het in een bal, gooide het in een prullenmand, en mompelde: "Ach, noten". De officieren in McAuliffe commandopost probeerden en niet aan te komen met geschikte taal voor een officieel antwoord toen luitenant-kolonel Harry Kinnard gesuggereerd dat de eerste reactie McAuliffe vatte de situatie vrij goed, en de anderen overeengekomen. Het officiŽle antwoord is getypt en geleverd door kolonel Joseph Harper , de commandant van het 327e Glider Infantry , aan de Duitse delegatie. Het was als volgt: 
Aan de Duitse commandant. 

NUTS! 

De Amerikaanse commandant 

De Duitse grote verscheen in de war en vroeg Harper wat de boodschap betekende. Harper zei: "In gewoon Engels? Ga naar de hel."De keuze van "Nuts!" in plaats van iets earthier was typisch voor McAuliffe. Vincent Vicari, zijn persoonlijke assistent op het moment, aan herinnerd dat "General Mac was de enige algemene ik ooit heb gekend die geen grove taal gebruikten. 'Nuts' was een deel van zijn normale woordenschat." 
De dreiging van artillerievuur werd niet bewaarheid, hoewel verscheidene infanterie en tank aanvallen waren gericht op de posities van de 327e Glider Infantry. Daarnaast heeft de Duitse Luftwaffe ging de aanvallen op de stad, het bombarderen van het nightly. De 101ste kon afhouden van de Duitsers tot de 4th Armored Division kwam op 26 december om versterking te bieden. 
Voor zijn acties in Bastogne, werd McAuliffe onderscheiden met de Distinguished Service Cross door General Patton op 30 december 1944, later gevolgd door de Distinguished Service Medal . 
Onmiddellijk na Bastogne, McAuliffe verondersteld bevel van de 103e Infanterie Divisie op 15 januari 1945, zijn eerste divisie commando opdracht, die hij behield tot juli 1945 Onder McAuliffe, de 103d bereikte het Rijndal, 23 maart, en bezig met dweilen operaties in de vlakte ten westen van de rivier de Rijn. In april 1945 kreeg het beroepsmatige bezigheden tot 20 april, wanneer het weer het offensief, het nastreven van een vluchtende vijand door middel van Stuttgart en het nemen van MŁnsingen op 24 april Op 27 april, elementen van de divisie ingevoerd Landsberg, waar Kaufering concentratiekamp, ​​een subkamp van Dachau , werd bevrijd. De 103e stak de rivier de Donau in de buurt van Ulm op 26 april Op 3 mei 1945, de 103e gevangen Innsbruck, Oostenrijk, met weinig tot geen gevechten. De 103d gekoppeld met de 88e Infanterie Divisie, die had gevochten zijn weg naar het noorden, op het Italiaanse schiereiland op de Brennerpas op de Italiaanse-Oostenrijkse grens. 
Naoorlogse 
Na de oorlog, McAuliffe gehouden vele functies, waaronder die van Chief Chemische Officer van de Army Chemical Corps , en G-1, hoofd van het leger personeel. Hij keerde terug naar Europa als commandant van het Zevende Leger in 1953, en Commander-in-Chief van het Amerikaanse leger in Europa in 1955. 
Hoewel nog steeds in dienst, McAuliffe aanwezig bij de premiŤre van Battleground in Washington DC op 9 november, 1949 De film heeft niet direct af te beelden McAuliffe, maar vertoonde wel een scŤne van de Duitsers de presentatie van hun overgave eisen en hun verwarring op de ontvangst van het antwoord McAuliffe. 
Pensioen
In 1956 trok hij zich terug uit het leger. Hij werkte voor de Amerikaanse Cyanamid Corporation 1956-1963 als vice-president voor personeel. Hij begon een programma om medewerkers te leren om het contact met de lokale politici te behouden. Het bedrijf eist nu alle filiaalmanagers zich tenminste voorstellen aan lokale politici.McAuliffe diende ook als voorzitter van de New York State Civil Defense Commissie 1960-1963. 
Na zijn afscheid van American Cyanamid in 1963, woonde hij in Chevy Chase, Maryland , tot zijn dood op 11 augustus 1975, leeftijd 77 Hij is begraven, samen met zijn vrouw, zoon en dochter in Arlington National Cemetery . 
Gedenktekens
Een zuidelijke uitbreiding van Route 33 in het oosten van Northampton County, Pennsylvania , voltooid in 2002,werd uitgeroepen tot de Generaal Anthony Clement McAuliffe 101st Airborne Memorial Highway. 
Het nieuwe hoofdkantoor van de 101st Airborne Division, die in in 2009 geopend Fort Campbell , Kentucky, is vernoemd McAuliffe Hall. 
Een van de 149 kamers van het Thayer Hotel in West Point is gewijd aan General McAuliffe. 
Het centrale plein van Bastogne, BelgiŽ, is vernoemd Place General McAuliffe. Een Sherman tank, doorboord door een gat van een Duitse 88mm schelp, staat in een hoek.

Anthony C. McAuliffe 

Vervolgens-brigadegeneraal Anthony C. McAuliffe tijdens de Tweede Wereldoorlog 
Nickname (s) 
"Old Crock"
Geboren 
2 juli 1898 
Washington DC 
Gestorven 
11 augustus 1975 (77 jaar) 
Medical Center, Washington, DC Walter Reed Army 
Begraven op 
Arlington National Cemetery 
Trouw 
Verenigde Staten 
Dienst / tak 
United States Army 
Jaar dienst 
1918-1956 
Rang 
VS-O10 insignia.svg Algemeen 
Commando gehouden 
Chemical Corps 
United States Army Europe 
Veldslagen / oorlogen 
World War II 
Awards 
Distinguished Service Cross 
Army Distinguished Service Medal w / OLC 
Silver Star 
Legion of Merit 
Bronze Star w / OLC 
Betrekkingen 
Helen Whitman McAuliffe (1897-1983), echtgenote 
Patricia A. McAuliffe (1921-2001), dochter 
John Hillary McAuliffe (1923-1979), zoon

 


Generaal Omar Nelson Brad Bradley

Omar Nelson "Brad" Bradley (12 februari 1893 - 8 april 1981) was een Amerikaanse leger veld commandant in Noord-Afrika en Europa tijdens de Tweede Wereldoorlog , en een generaal van het leger . Van de landing in NormandiŽ tot het einde van de oorlog in Europa, Bradley had bevel van alle Amerikaanse grondtroepen invasie Duitsland vanuit het westen; hij uiteindelijk beval drieŽnveertig divisies en 1,3 miljoen mannen, het grootste orgaan van Amerikaanse soldaten ooit te dienen onder een US veld commandant. Na de oorlog, Bradley hoofd van de Veterans Administration en werd stafchef van het Amerikaanse leger . In 1949 werd hij benoemd tot de eerste voorzitter van de Joint Chiefs of Staff , en het volgende jaar hield toezicht op de beleidsvorming voor de Koreaanse Oorlog , voordat u zich terugtrekt uit de actieve dienst in 1953. 
Bradley was de laatste van slechts negen mensen vast te houden vijf-sterren rang in de Amerikaanse strijdkrachten . 
Het vroege leven en carriŤre 
Bradley, de zoon van de schoolmeester John Smith Bradley (1868-1908) en Mary Elizabeth Hubbard (1875-1931) werd geboren in armoede op het platteland van Randolph County , in de buurt van Clark, Missouri . Zijn voornamen Omar en Nelson roepen de Perzische dichter Omar Khayyam , wiens Rubaiyat werd erg populair nadat ze losjes vertaald door Edward Fitzgerald in 1859, en de Britse zeeheld admiraal Nelson , maar hij was eigenlijk vernoemd naar Omar D. Gray, een plaatselijke krant editor bewonderd door zijn vader, en een lokale arts genaamd Nelson.Hij woonde land scholen waar zijn vader geleerd. Toen Omar 15 was zijn vader, met wie hij gecrediteerd doorgeven aan hem een ​​liefde voor boeken, honkbal en schieten, stierf. Zijn moeder verhuisde naar Moberly en hertrouwd. Bradley afgestudeerd aan Moberly High School in 1910, een uitstekende student en aanvoerder van zowel de honkbal en voetbal teams. 
Bradley in West Point 
Bradley werkte als een ketel maker bij de Wabash Railroad, toen hij werd aangemoedigd door zijn zondag onderwijzeres op het Centraal christelijke kerk in Moberly aan het toelatingsexamen voor het nemen Amerikaanse militaire academie in West Point, NY . Bradley was van plan op het redden van zijn geld aan de in te voeren Universiteit van Missouri in Columbia , waar hij van plan was om te studeren wet . Hij eindigde tweede in de West Point plaatsing examens op Jefferson Barracks militaire post in St. Louis . De eerste plaats winnaar was niet in staat om de Congressional benoeming te aanvaarden, en dus Bradley invallen. Terwijl op de academie, Bradley's focus op sport belette hem te blinken academisch. Hij was een honkbal ster, en vaak gespeeld op semi-professionele teams voor geen vergoeding (naar zijn geschiktheid om de academie te vertegenwoordigen te verzekeren). Hij werd beschouwd als een van de meest opmerkelijke college spelers in de natie zijn junior en senior seizoenen in West Point, genoteerd als zowel een power hitter en een outfielder met een van de beste wapens in zijn tijd. 
Terwijl gestationeerd in West Point als instructeur, Bradley werd een vrijmetselaar in 1923, en werd een lid van de West Point Lodge # 877, Highland Falls, New York tot aan zijn dood. 
De eerste vrouw van Bradley's, Mary Quayle, groeide op aan de overkant van hem in Moberly. Het paar woonde Centraal christelijke kerk en Moberly High School samen. Moberly genaamd Bradley haar favoriete zoon en zijn hele leven Bradley noemde Moberly zijn geboortestad en zijn favoriete stad in de wereld. Hij was een frequente bezoeker van MOBERLY door zijn carriŤre, was lid van de Moberly Rotary Club, speelde in de buurt van handicap golf regelmatig op de plaatselijke golfbaan en had een "Bradley kerkbank" op het Centraal christelijke kerk. Wanneer een markering project geopend in 2009 in de Moberly begraafplaats, Algemeen Bradley en zijn eerste zoon-in-law en West Point afgestudeerd, wijlen majoor Henry Shaw Bukema, werden herdacht met vlaggen in hun eer van dankbare burgers. 
Amerikaanse leger
In West Point gespeeld Bradley drie jaar van varsity baseball ook op het 1914-team, van waaruit elke speler die in het leger bleef werd uiteindelijk een generaal. Hij studeerde af aan West Point in 1915 als onderdeel van een klasse die vele toekomstige generaals bevatte, en die militaire historici hebben genoemd " de klasse van de sterren viel op ". Er waren uiteindelijk 59 generaals in die afstuderen klasse, onder wie Bradley en Dwight Eisenhower bereikte de rang van generaal van het leger . 
Bradley kreeg de opdracht in de infanterie en werd voor het eerst toegekend aan de 14e Regiment Infanterie . Hij diende op de Amerikaans-Mexicaanse grens in 1915. Toen de oorlog was verklaard, werd hij bevorderd tot kapitein en verzonden naar het bewaken Butte, Montana kopermijnen. 
Bradley lid geworden van de 19e Infanterie Divisie in augustus 1918, die gepland was voor de Europese inzet, maar de grieppandemie en de wapenstilstand ingegrepen. 
Tussen de oorlogen, leerde hij en bestudeerd. Van 1920-1924 doceerde hij wiskunde aan West Point. Hij werd gepromoveerd tot grote in 1924 en nam de geavanceerde infanterie cursus bij Fort Benning, Georgia . Na korte plicht in HawaÔ, studeerde hij aan de Command and General Staff School in Fort Leavenworth in 1928-1929. Na zijn afstuderen aan de Command and General Staff College in Fort Leavenworth, Kansas, diende hij als instructeur in tactiek bij de Infanterie School. Er de assistent-commandant, luitenant-kolonel George C. Marshall noemde hem 'rustig, bescheiden, die in staat, met gezond verstand. Absolute betrouwbaarheid. Geef hem een baan en vergeet het. "Vanaf 1929 doceerde hij weer in West Point, nemen van een pauze om te studeren aan de Army War College in 1934. Hij werd bevorderd tot luitenant-kolonel in 1936 en werkte bij het ​​Ministerie van Oorlog ; Na 1938 was hij direct onder stafchef van het leger George Marshall . In februari 1941 werd hij bevorderd tot (oorlogstijd) tijdelijke rang van brigadegeneraal (het omzeilen van de rang van kolonel deze rang werd permanent in september 1943). De tijdelijke rang werd verleend om hem in staat om te bevelen Fort Benning (hij was de eerste van zijn klas om zelfs maar een tijdelijke algemene officier te worden). In februari 1942 werd hij maakte een tijdelijke generaal-majoor (een rang permanent gemaakt in september 1944) en nam het commando van de 82e Infanterie Divisie voordat slagen James Garesche Ord als commandant van de 28ste Infanterie Divisie in juni.

Omar Bradley als vijfsterren generaal (General of the Army) tussen 1950-1953


Omar Nelson Bradley 
Nickname (s) 
"Brad", "Algemeen De GI 's" 
Geboren 
12 februari 1893 
Randolph County , Missouri , VS 
Gestorven 
8 april 1981 (88 jaar) 
New York , New York , VS 
Begraven op 
Arlington National Cemetery 
Arlington County , Virginia , Verenigde Staten 
Trouw 
Verenigde Staten van Amerika 
Dienst / tak 
United States Army 
Jaar dienst 
1915-1981 
Rang 
Amerikaanse leger O11 shoulderboard rotated.svg Generaal van het leger 
Commando gehouden 
Voorzitter van de Joint Chiefs of Staff 
Stafchef van het Amerikaanse leger 
82nd Airborne Division 82ste Infanterie Divisie 
28ste Infanterie Divisie (Verenigde Staten) 28ste Infanterie Divisie 
II Corps (Verenigde Staten) US II Corps 
First United States Army Eerste Leger 
Twaalfde United States Army Group 12e Legergroep

World War II 
Persoonlijke ervaringen Bradley's in de oorlog zijn gedocumenteerd in zijn bekroonde boek A Soldier's Story, gepubliceerd door Henry Holt & Co in 1951. Het werd later opnieuw uitgebracht door The Modern Library in 1999. Het boek is gebaseerd op een uitgebreid dagboek bijgehouden door zijn adjudant, Chester B. Hansen, die ghost schreef het boek met behulp van dat dagboek. Hansen's dagboek wordt onderhouden door het Amerikaanse leger Erfgoed en Education Center, Carlisle Barracks, PA.
Bradley kreeg geen front-line bevel tot begin 1943, na Operation Torch . Hij had gekregen VIII Corps na door te worden opgevolgd Lloyd D. Brown als commandant van de afdeling 28e, maar in plaats daarvan werd naar Noord-Afrika naar Eisenhower's front-line troubleshooter zijn. Bij Bradley's suggestie, II Corps , die net had geleden de verwoestende verlies bij de Kasserine , werd gereviseerd van boven naar beneden, en Eisenhower geÔnstalleerd George S. Patton als korpschef. Patton gevraagd Bradley als zijn plaatsvervanger, maar Bradley behield het recht om Eisenhower te vertegenwoordigen als goed. 
Voor de front-line commando, werd Bradley bevorderd tot tijdelijk luitenant-generaal maart 1943 en slaagde Patton als hoofd van II Corps in april, regisseerde hij in de finale Tunesische gevechten van april en mei. Bradley bleef de Tweede Korps commando in de invasie van SiciliŽ. 
NormandiŽ 1944 
Bradley verhuisde naar Londen als opperbevelhebber van de Amerikaanse grondtroepen voorbereiden om Frankrijk binnen te vallen in 1944. Voor de D-Day, Bradley werd gekozen om het bevel van de Amerikaanse Eerste Leger , die samen met het Britse Tweede Leger opgebouwd Generaal Montgomery 's 21e Legergroep . 
Op 10 juni, Generaal Bradley en zijn staf ontschorst aan een hoofdkantoor aan de wal vast te stellen. Tijdens Operatie Overlord , beval hij drie korpsen gericht op de twee Amerikaanse invasie doelen, Utah Beach en Omaha Beach. Later in juli, was hij van plan Operatie Cobra , het begin van de uitbraak van de Normandische bruggenhoofd. Operatie Cobra genoemd voor het gebruik van strategische bommenwerpers met behulp van enorme bom ladingen naar de Duitse verdedigingslinies te vallen. Na herhaaldelijk uitstel vanwege het weer, de operatie begon op 25 juli 1944 met een korte, zeer intensieve bombardementen met lichtere explosieven, zo ontworpen grotere puin en kraters die Allied vooruitgang zou vertragen niet te creŽren. Bradley was geschokt toen 77 vliegtuigen bombardeerden kort en vallen bommen op hun eigen troepen, waaronder General Lesley J. McNair : 
"De grond boerde, schudde en uitgespuwd vuil naar de hemel. Scores van onze troepen werden geraakt, hun lichaam geslingerd uit loopgraven. Doughboys waren versuft en bang .... Een bom landde vierkant op McNair in een spleet geul en gooide zijn lichaam zestig voeten en gemangeld het onherkenbaar behalve voor de drie sterren op zijn kraag. " 
Echter, de bombardementen was succesvol in het uitspelen van de Duitse communicatie-systeem, wat leidt tot hun verwarring en ineffectiviteit, en opende de weg voor het grondoffensief door aanvallende infanterie. Bradley verzonden in drie infanterieafdelingen-de 9e, 4e en 30e-om te bewegen in de buurt achter de bomaanslag. De infanterie in geslaagd het kraken van de Duitse verdediging, het openen van de weg voor vooruitgang door gepantserde troepen onder bevel van generaal Patton te vegen rond de Duitse linies. 
Omdat de opbouw voortgezet in NormandiŽ, de 3e leger werd gevormd onder Patton, voormalig commandant Bradley's, terwijl General Hodges slaagde Bradley in opdracht van het 1e leger; Samen maakten ze nieuwe commando Bradley's, de 12e Legergroep . In augustus had de 12e Legergroep opgezwollen tot meer dan 900.000 mannen en uiteindelijk bestond uit vier veld legers. Het was de grootste groep Amerikaanse soldaten om ooit te dienen onder ťťn veld commandant. 
Falaise Pocket 
Hitler's weigering om zijn leger te vluchten de snel oprukkende geallieerde tangbeweging creŽerde een kans te vangen van een hele Duitse Groep Leger in Noord-Frankrijk.Na de Duitse poging om de Amerikaanse legers splitsen in Mortain ( Operatie LŁttich ), Army Group Bradley's en XV Corps werd de zuidelijke tang bij het ​​vormen van de Zak van Falaise , het vangen van de Duitse Zevende Leger en de Vijfde Panzer Leger in NormandiŽ. De noordelijke tang werd gevormd van de Canadese strijdkrachten, een deel van de Britse generaal Sir Bernard L. Montgomery 's 21 Army Group. Op 13 augustus 1944, bezorgd dat de Amerikaanse troepen zou botsen met de Canadese troepen oprukkende uit het noord-westen, Bradley overrode Patton's orders voor een verdere druk op het noorden richting Falaise, terwijl het bestellen XV Corps te 'concentreren voor operaties in een andere richting'.Elke Amerikaanse troepen in de omgeving van Argentan werden bevolen te worden ingetrokken.Deze bestelling effectief stopte de zuidelijke tangbeweging van General Haislip's XV Corps.Hoewel General Patton protesteerde de orde, hij gehoorzaamde het, het verlaten van een exit- een 'val met een gap'-voor de resterende Duitse troepen.Rond 20-50,000 Duitse troepen (het verlaten van bijna al hun zwaar materiaal)ontsnapt door het gat, het vermijden van omsingeling en bijna zekere ondergang.Ze zouden later worden gereorganiseerd en weer ingeschakeld in de tijd om de geallieerde opmars in Nederland en Duitsland te vertragen. De meeste van de schuld voor deze uitkomst is geplaatst op Bradley.Bradley had ten onrechte aangenomen, op basis van Ultra -decodering transcripties, dat de meeste van de Duitsers al was ontsnapt omsingeling, en hij vreesde een Duitse tegenaanval zo goed mogelijk friendly fire slachtoffers.Hoewel het toelaten van een fout was gemaakt, Bradley legde de schuld bij General Montgomery voor het verplaatsen van de Commonwealth troepen te langzaam, hoewel de laatstgenoemden in direct contact met een groot aantal SS Panzer, Fallschirmjaeger en andere elite Duitse leger.

Lt Gen Omar Bradley (links), Algemeen Bevelen, Amerikaanse Eerste Leger, luistert als Maj Gen J. Lawton Collins , Algemeen Bevelen, Amerikaanse VII Corps , beschrijft hoe de stad Cherbourg werd genomen. (C. Juni 1944)

Duitsland 
De Amerikaanse troepen bereikte de " Siegfried Line 'of' Westwall 'eind september. Het succes van het voorschot had het opperbevel geallieerde overrompeld. Ze hadden de Duitse verwacht Wehrmacht om stands te maken op de natuurlijke defensieve lijnen van de Franse rivieren, en had niet de logistieke voorbereid voor de veel diepere opmars van de geallieerde legers, dus tekort aan brandstof was. 
Eisenhower geconfronteerd met een besluit over de strategie. Bradley voorstander van een voorschot in het Saarland , of eventueel een twee-stuwkracht aanval op zowel het Saarland en het Ruhrgebied . Montgomery pleitte voor een smalle stuwkracht over de Neder-Rijn, bij voorkeur met alle geallieerde grondtroepen onder zijn persoonlijke commando als zij in de eerste maanden van de campagne in NormandiŽ buiten en dan naar de noordelijke flank in het Ruhrgebied was geweest, in het open land, dus het vermijden van de Siegfriedlinie . Hoewel Montgomery niet was toegestaan ​​om een offensief op de schaal die hij had willen lanceren, George Marshall en Hap Arnold stonden te popelen om het te gebruiken First Allied Airborne Army om de Rijn over te steken, zodat Eisenhower overeengekomen om Operation Market-Garden . Bradley tegenstelling Operatie Market Garden, en bitter protesteerde aan Eisenhower de prioriteit van de leveringen aan Montgomery, maar Eisenhower, indachtig de Britse publieke opinie ten aanzien van schade als gevolg van V-1 raket lanceert in het noorden, weigerde om wijzigingen aan te brengen. 
Legergroep Bradley's nu onder een zeer breed front in heuvelachtige land, van de Nederland naar Lorraine . Ondanks het feit dat de grootste concentratie van geallieerde leger krachten, Bradley moeilijkheden ondervonden bij het vervolgen van een succesvolle breed front offensief in moeilijk land met een ervaren vijand. Generaal Bradley en zijn commandant Eerste Leger, generaal Courtney Hodges uiteindelijk besloten om te vallen door een gang die bekend staat als de Aachen Gap richting de Duitse township van Schmidt. De enige nabijgelegen militaire doelen waren de Roer rivier overstromingen dammen, maar deze werden niet in de hedendaagse plannen en documenten genoemd.Bradley en Hodges 'oorspronkelijke doel kan zijn geweest om Duitse troepen te overvleugelen en voorkomen dat ze versterking van hun eenheden verder naar het noorden in de Slag om Aken . Na de oorlog, zou Bradley citeren de Roerdammen als het doel.Aangezien de Duitsers hield de dammen, konden ze ook miljoenen liters water te ontketenen in het pad van tevoren. Verward doelstellingen van de campagne, in combinatie met een slechte intelligentie resulteerde in de reeks dure gevechten bekend als de Slag om het HŁrtgenwald , waarvan ongeveer 33.000 Amerikaanse slachtoffers gekost.Aan het einde van de gevechten in de Hurtgen, bleef de Duitse troepen in de controle van de Roer dammen in wat werd omschreven als "de meest pakt vochten reeks veldslagen van de oorlog in het westen.Verder naar het zuiden, Patton's Derde Leger, die was van tevoren met grote snelheid, werd geconfronteerd met de laatste prioriteit (achter bij de VS Eerste en Negende Leger) voor leveringen, benzine en munitie. Als gevolg hiervan, het Derde Leger verloren momentum als Duitse verzet verstijfd rond de uitgebreide verdedigingswerken rond de stad Metz . Terwijl Bradley gericht op deze twee campagnes, de Duitsers waren in het proces van het samenstellen van troepen en materieel voor een verrassing winter offensief. 
Slag om de Ardennen 
Commando Bradley's nam de eerste dupe van wat zou het worden Slag om de Ardennen . Om logistieke en commando redenen, Generaal Eisenhower besloot Bradley's 1e en Negende Legers plaatsen onder de regeling tijdelijke bevel van de 21e Legergroep veldmaarschalk Montgomery's op de noordelijke flank van de Ardennen. Bradley was verbolgen, en begon te schreeuwen bij Eisenhower: ".. Bij God, Ike, kan ik niet verantwoordelijk voor het Amerikaanse volk als u dit ik ontslag worden" Eisenhower werd rood, haalde diep adem en antwoordde gelijkmatig "Brad, ik -niet u-ben verantwoordelijk voor het Amerikaanse volk. Uw ontslag betekent dus helemaal niets.  Bradley gepauzeerd, maakte nog een protest, viel toen stil als Eisenhower gesloten "Nou, Brad, dat zijn mijn orders.Ten minste ťťn historicus heeft steun Eisenhower toegeschreven voor de daaropvolgende promotie Bradley's om (tijdelijke) vier-sterren generaal (maart 1945, niet permanent gemaakt tot januari 1949) om, voor een deel, een verlangen om hem te compenseren voor de manier waarop hij had buitenspel gezet tijdens de Slag om de Ardennen.Anderen wijzen erop dat zowel de minister van Oorlog Stimson en General Eisenhower had gewenst aan generaal Patton belonen met een vierde ster voor zijn reeks van prestaties in 1944, maar dat Eisenhower kon niet voorbij te bevorderen Patton Bradley, Devers , en andere bevelhebbers, zonder verstoring van de commandostructuur (als Bradley bevolen deze mensen in het theater). 
Victory
Bradley gebruikt het voordeel maart 1945-na Eisenhower toestemming gegeven voor een moeilijke, maar succesvolle geallieerde offensief (op een breed front met de Britse Operatie Veritable naar het noorden en de Amerikaanse Operatie Grenade naar het zuiden) in februari 1945 tot de Duitse verdediging te breken en steek de Rijn in het industriŽle hart van het Ruhrgebied. Agressieve de uitoefening van de desintegrerende Duitse troepen door de Negende Armored Division resulteerde in de vangst van een brug over de rivier de Rijn bij Remagen . Bradley snel uitgebuit de kruising, de vorming van de zuidelijke arm van een enorme tangbeweging rondom de Duitse troepen in het Ruhrgebied uit het noorden en het zuiden. Meer dan 300.000 gevangenen werden genomen. Amerikaanse troepen daarna ontmoette met de Sovjet-troepen in de buurt van de Elbe rivier in medio april. Door VE Day , de 12e legergroep was een kracht van vier legers (1e, 3e, 9e en 15e), dat meer dan 1,3 miljoen mensen genummerd. 
Commando stijl 
In tegenstelling tot sommige van de meer kleurrijke generaals van de Tweede Wereldoorlog, Bradley was beleefd en hoffelijk in zijn publieke optredens. Een terughoudend man, Bradley was eerst positief op de publieke aandacht gebracht door oorlogscorrespondent Ernie Pyle , die werd aangespoord door Generaal Eisenhower om "te gaan en te ontdekken Bradley".Pyle vervolgens meerdere ver Will Lang Jr. van Life Magazine zei: "Wat ik het meest bewonder over Omar Bradley is zijn zachtheid. Hij werd nooit bekend om een bestelling af te geven aan iedereen van elke rang zonder te zeggen 'alstublieft' eerste. " 
Terwijl het grote publiek nooit het beeld gecreŽerd door de krant correspondenten vergeten, een andere kijk op Bradley werd aangeboden door combat historicus SLA Marshall , die zowel Bradley en George Patton wist, en had geÔnterviewd officieren en manschappen onder hun commando's. Marshall, die ook een criticus van George S. Patton was,merkte op dat Bradley's 'gewone man' image 'up werd gespeeld door Ernie Pyle ... De GI's waren niet onder de indruk van hem. Ze hebben hem nauwelijks kende. Hij is geen flamboyante figuur en hij niet veel naar buiten om troepen. En het idee dat hij werd verafgood door de gemiddelde soldaat is gewoon rot. "
Terwijl Bradley behield zijn reputatie als algemeen de GI's, werd hij bekritiseerd door sommige van zijn tijdgenoten voor andere aspecten van zijn stijl van leidinggeven, soms beschreven als 'leidinggevende' in de natuur.Britse generaal Bernard Montgomery beoordeling van Bradley 's was dat hij was "saai, integer, betrouwbaar en loyaal".Hij had de gewoonte om vol overtuiging verlichten senior commandanten die hij voelde waren te onafhankelijk, of waarvan de opdracht stijl was het niet eens met zijn eigen, zoals de kleurrijke en agressieve generaal Terry Allen , commandant van de divisie US 1st Infantry (die werd verplaatst naar een andere opdracht, want Bradley voelde dat zijn voortdurende beheersing van de divisie werd waardoor het unmanagably elitair, een beslissing waarmee Eisenhower het eens).Terwijl Patton wordt vaak bekeken vandaag als het prototype van de intolerante, impulsief commandant, Bradley eigenlijk ontslagen veel generaals en bevelhebbers tijdens de Tweede Wereldoorlog, terwijl Patton opgelucht slechts een algemene van zijn geboden Orlando Ward -voor oorzaak gedurende de hele oorlog (en pas na het geven van General Ward twee waarschuwingen).Indien nodig, Bradley kon een harde discipline zijn; Hij beval de doodstraf voor een aantal soldaten, terwijl hij diende als de commandant van het Eerste Leger.
Vůůr de invasie, was de Britse eenderde van aangeboden Hobart's Funnies gespecialiseerde pantservoertuigen ontwikkeld voor het strand aanval, de Amerikanen, maar take-up was minimaal. Eisenhower was vůůr de amfibische tanks maar liet de beslissing de anderen Bradley. Geen van de andere ontwerpen werden gebruikt, omdat men dacht dat ze nodig zijn gespecialiseerde opleiding en een extra support organisatie. In het licht van Omaha beach operaties, heeft het besluit Bradley's bekritiseerd als men van mening was dat het gebruik van het bereik van de "Funnies" zou Amerikaanse levens hebben gered.

landing in Normandie

 

 

Bradley geslaagd Patton ( zie Patton ) als hoofd van II Corps in april en regisseerde hij in de finale Tunesische gevechten van april

Naoorlogse
Veterans Administration

President Truman benoemd Bradley aan het hoofd van de Veterans Administration gedurende twee jaar na de oorlog. Hij wordt gecrediteerd met het doen veel om zijn zorgstelsel te verbeteren en met het helpen van veteranen ontvangen hun educatieve voordelen in het kader van de GI Bill of Rights . Bradley's invloed op de VA wordt gecrediteerd met het helpen vorm het in het bureau het vandaag is. Hij was een regelmatige bezoeker van Capitol Hill en gelobbyd voor rekening van de voordelen van veteranen in getuigenis voor verschillende congres veteraan zaken commissies. Vanwege zijn vele bijdragen aan de Veterans Administration, de secretaris of Veterans Affairs ' primaire vergaderzaal in het hoofdkwartier van het Department of Veterans Affairs is vernoemd naar Bradley's. 
Voorzitter van de Joint Chiefs of Staff 
Bradley werd de stafchef van het leger in 1948. Na het bevel, Bradley vond een Amerikaanse militaire establishment heeft dringend nood aan reorganisatie, apparatuur en training. Zoals Bradley zelf uitdrukte, "het leger van 1948 kon niet zijn weg te vechten uit een papieren zak." 
Op 11 augustus 1949, president Harry S. Truman benoemd Bradley de eerste voorzitter van de Joint Chiefs of Staff . Na zijn aanvankelijke 1948 plan om het leger uit te breiden en te moderniseren zijn uitrusting door de Truman administratie werd afgewezen, Bradley gereageerd op de steeds strengere naoorlogse ministerie van Defensie bezuinigingen door minister van Defensie opgelegd Louis A. Johnson door de beslissingen van Johnson's publiekelijk ondersteunen, voor zover gaan aan het Congres te vertellen dat hij een "slechte dienst aan de natie", als hij gevraagd voor een grotere militaire macht zou moeten doen.Bradley ook gesuggereerd dat officiŽle Navy protesten van secretaris Johnson's het annuleren van de supercarrier United Staten waren als gevolg van onjuiste persoonlijke of politieke, zelfs muitende motieven, roepen de Marine admiraals "fancy dans die niet over de lijn zal raken met alles wat ze hebben op elk spel, tenzij ze de signalen kunnen noemen", en die in de "openlijke opstand tegen de waren civiele controle. " 
In zijn tweede memoires, zou Bradley later verklaren dat niet krachtdadiger ruzie in 1948 en 1949 voor een voldoende defensiebudget "een vergissing was ... misschien wel de grootste fout die ik maakte in mijn naoorlogse jaren in Washington." 
Op 22 september 1950 werd hij bevorderd tot de rang van generaal van het leger , de vijfde - en laatste - man aan die rang te bereiken. Dat zelfde jaar, Bradley werd de eerste voorzitter van het Militair Comitť van de NAVO . Hij bleef in de commissie tot augustus 1953, toen hij verliet de actieve dienst. Tijdens zijn dienst, Bradley bezocht het Witte Huis over 300 keer en werd vaak op de cover van TIME magazine. 
In 1950 werd Bradley verkozen tot erelid van de New York Society van de Cincinnati als erkenning voor zijn uitstekende service aan zijn land. 
Korea 
Als voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, Bradley was de hoogste militaire bevelhebber in het begin van de Koreaanse Oorlog . Als Noord-Korea binnenviel Zuid-Korea in juni 1950 werd Bradley geconfronteerd met re-organiseren en implementeren van een Amerikaanse militaire kracht die een schaduw van de Tweede Wereldoorlog tegenhanger was.Het effect van de regering-Truman defensiebudget bezuinigingen waren nu goed voelbaar, zo slecht uitgerust Amerikaanse troepen, bij gebrek aan voldoende tanks, antitankwapens, of artillerie werden gedreven door het Koreaanse schiereiland te Pusan ​​in een reeks van dure achterhoedegevechten.In een naoorlogse analyse van de gebrekkige voorbereiding van het Amerikaanse leger troepen tijdens de zomer en herfst van 1950 uitgezonden naar Korea, leger generaal-majoor Floyd L. Parks verklaarde dat "Velen die nooit geleefd om het verhaal te vertellen had om het volledige scala van grondoorlogvoering vechten tegen aanstootgevende tot uitstel van maatregelen, eenheid door eenheid, man voor man ...hat we waren in staat om te rukken overwinning uit de kaken van de nederlaag ... ontslaat ons niet van de schuld van het hebben van onze eigen vlees en bloed geplaatst in een dergelijke situatie. " 
Bradley was de belangrijkste militaire beleidsmaker tijdens de Koreaanse Oorlog, en ondersteund oorspronkelijke plan van 'rolling back' communistische agressie Truman door het veroveren van alle van Noord-Korea. Toen de Chinese communisten ingevoerd Noord-Korea eind 1950 en opnieuw reed terug de Amerikaanse strijdkrachten, Bradley overeengekomen dat rollback had ten gunste van een containment strategie van Noord-Korea te laten vallen. Het containment strategie werd vervolgens door de Truman administratie voor Noord-Korea aangenomen, en wereldwijd toegepast op communistische expansie. Nooit een bewonderaar van General Douglas MacArthur , Bradley was instrumenteel in het overtuigen van Truman MacArthur af te doen als de algehele commandant in de Koreaanse cinema na MacArthur verzette administratie probeert op schaal terug strategische doelstellingen in de Koreaanse Oorlog. 
In getuigenis voor het Congres, Bradley sterk berispte MacArthur voor zijn steun van de overwinning ten koste van alles in Korea. Al snel na Truman ontheven MacArthur van commando in april 1951, Bradley zei in getuigenis voor het Congres, "Red China is niet de machtigste natie op zoek naar de wereld te domineren. Eerlijk gezegd, naar het oordeel van de Joint Chiefs of Staff, deze strategie zou ons te betrekken bij de verkeerde oorlog, op de verkeerde plaats, op het verkeerde moment, en met de verkeerde vijand

Pensionering 
Bradley liet actieve dienst militaire dienst in augustus 1953. Echter, hij de voorzitter van de Commissie op Veterans 'Pensioenen , algemeen bekend als de "Bradley Commissie," in 1955-1956. 
In pensionering, Bradley hield een aantal posities in commerciŽle leven, waaronder voorzitter van de raad van de Bulova Watch Company 1958-1973. 
Zijn memoires, A Soldier's Story (ghostwriter door adjudant Chester B. Hansen, die tijdens de oorlog van dag tot dag dagboek bijgehouden [58] ), verscheen in 1951; een vollediger autobiografie Een General Life: An Autobiography (co-auteur van Clay Blair ) verscheen in 1983. Hij maakte van de gelegenheid om veldmaarschalk Montgomery's 1945 vorderingen vallen te hebben gewonnen van De slag  om de Ardennen
Op 1 december 1965, Bradley's vrouw, Maria, overleden aan leukemie . Hij ontmoette Esther Dora "Kitty" Buhler en trouwde met haar op 12 september 1966; ze getrouwd waren tot aan zijn dood. 
Als paardenrennenventilator, Bradley bracht veel van zijn vrije tijd op racetracks in CaliforniŽ en vaak presenteerde de winnaars trofeeŽn. Hij was ook een levenslange sport-fan, vooral van college football. Hij was de 1948 Grootmaarschalk van het Tournament of Roses en woonde enkele daaropvolgende Rose Bowl games (zijn zwarte limousine met gepersonaliseerde CA nummerplaat "ONB" en een rode plaat met 5 gouden sterren werd vaak gezien rijden door Pasadena straten met een politie-escorte motorfiets naar de Rose Bowl op nieuwjaarsdag), en was prominent aanwezig op de Zon Bowl in El Paso, Texas, en de onafhankelijkheid Bowl in Shreveport, Louisiana in latere jaren. 
Bradley diende ook als lid van president Lyndon Johnson Wijzen , een high-level adviesgroep overweegt beleid voor de Vietnam-oorlog in 1967-1968. Bradley was een havik en aanbevolen tegen terugtrekking uit Vietnam.
In 1970, Bradley diende als adviseur voor de film Patton , hoewel de omvang van zijn actieve deelname is grotendeels onbekend. Scenaristen Francis Ford Coppola en Edmund H. North schreef het grootste deel van de film gebaseerd op twee biografieŽn, Bradley's A Soldier's Story en Patton: Beproeving en Triumph door Ladislas Farago . Naarmate de film werd gemaakt zonder toegang tot dagboeken Generaal Patton of geen informatie van zijn familie, het grotendeels ingeroepen waarnemingen door Bradley en andere militaire tijdgenoten bij een poging om Patton's gedachten en motieven te reconstrueren. n een recensie van de film Patton, SLA Marshall, who knew both Patton and Bradley, stated that "The Bradley name gets heavy billing on a picture of [a] comrade that, while not caricature, is the likeness of a victorious, glory-seeking buffoon...Patton in the flesh was an enigma. He so stays in the film...Napoleon once said that the art of the general is not strategy but knowing how to mold human nature...Maybe that is all producer Frank McCarthy and Gen. Bradley, his chief advisor , are trying to say."While Bradley knew Patton personally, it was also well known that the two men were polar opposites in personality, and that Bradley despised Patton both personally and professionally, though in the film they're portrayed as close friends.Bradley's role in the film remains controversial to this day. 
In 1971 was Bradley het onderwerp van een aflevering van de tv-show Dit is je leven .
Bradley woonde de 30ste verjaardag van D-Day in NormandiŽ, Frankrijk op 6 juni 1974, deel te nemen aan diverse optochten. 
Op 10 januari 1977, Bradley werd gepresenteerd met de Presidential Medal of Freedom door president Gerald Ford .
Bradley was de keynote spreker op Pointe du Hoc, NormandiŽ, Frankrijk op 6 juni 1979 voor de 35ste verjaardag van D-Day, waar hij in een rolstoel uitgevoerd een open gelederen inspectie van de Amerikaanse vertegenwoordiger legereenheid, de 84th Army Band uit VII Corps HQ, Stuttgart, West-Duitsland. 
Bradley bracht zijn laatste jaren in Texas op een speciaal verblijf op het terrein van het Medisch Centrum William Beaumont Army , een deel van het complex dat ondersteunt Fort Bliss .
Een van de laatste publieke optredens Bradley's was bij de festiviteiten rond de inauguratie van president Ronald Reagan in januari 1981.
Omar Bradley overleed op 8 april 1981 in New York van een hartritmestoornis , slechts een paar minuten na het ontvangen van een onderscheiding van het Nationaal Instituut voor Sociale Wetenschappen. Hij is begraven op Arlington National Cemetery , naast zijn twee vrouwen. 
Erkenning 
Postume autobiografie Bradley's, Een General Life , werd gepubliceerd in 1983; het boek werd begonnen door Bradley zelf, die vond het schrijven moeilijk, en dus Clay Blair werd gebracht om te helpen vorm te geven de autobiografie; na de dood van Bradley's, Blair bleef het schrijven, het maken van de ongebruikelijke keuze van het gebruik van Bradley's first-person stem. De resulterende boek is zeer leesbare, en op basis van zeer gedegen onderzoek, inclusief uitgebreide interviews met alle betrokkenen, en de eigen papieren Bradley's. 
Bradley staat bekend om te zeggen: "We leven in een wereld van nucleaire reuzen en ethische zuigelingen. We weten meer over oorlog dan over vrede, meer over het doden dan we weten over het leven." 
Het Amerikaanse leger M2 Bradley infanterie gevechtsvoertuig en M3 Bradley cavalerie gevechtsvoertuig zijn vernoemd naar Generaal Bradley.
Bradley's hometown, Moberly, Missouri, is van plan een bibliotheek en een museum ter ere van hem. Twee recente Bradley Leiderschap Symposia in Moberly hebben zijn rol geŽerd als een van de Amerikaanse militaire meest vooraanstaande leraren van jonge officieren. Op 12 februari 2010 heeft het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, de Senaat van Missouri, de Missouri Huis, de Provincie van Randolph en de Stad van Moberly alle erkende Bradley's verjaardag als General Omar Nelson Bradley Day. De ceremonie voor de dag werd gehouden in zijn middelbare school alma mater en featured adressen door het huidige Congres vertegenwoordiger, Blaine Luetkemeyer, en Moberly High School Principal Aaron Vitt.
Op 5 mei 2000 heeft de United States Postal Service gaf een reeks van Distinguished Soldiers postzegels waarin Bradley werd geŽerd.

Generaal Bradley's grafsteen in Arlington

 


General Lucius Dubignon Clay

Algemene Lucius Dubignon Clay (23 april 1898- 16 april 1978) was een Amerikaanse officier en militaire gouverneur van de United States Army bekend om zijn administratie van bezet Duitsland na de Tweede Wereldoorlog . Clay was plaatsvervanger van generaal Dwight D. Eisenhower , 1945; adjunct-militaire gouverneur, Duitsland (US) 1946; opperbevelhebber, de Amerikaanse Strijdkrachten in Europa en de militaire gouverneur van de Amerikaanse zone , Duitsland, 1947-1949. Hij ging met pensioen in 1949.
Klei georkestreerd de Berlijnse luchtbrug (1948-1949) toen de USSR blokkeerden West-Berlijn .
Het vroege leven 
Klei werd geboren in 1898 in Marietta, Georgia , de zesde en laatste kind van Alexander Stephens Clay , die in het geserveerd Amerikaanse Senaat van 1897 tot 1910. Lucius Clay behaalde van West Point in 1918 en bekleedde diverse civiele en militaire techniek berichten tijdens de jaren 1920 en 1930, met inbegrip van het onderwijs in West Point, de leiding van de bouw van dammen en civiele luchthavens en in 1942 stijgt naar de positie van de jongste brigadegeneraal in het leger. Al die tijd verwierf hij een reputatie voor het brengen van orde en operationele efficiŽntie in de chaos, en voor het zijn een uitzonderlijk hard en gedisciplineerd werker, gaan lange uren en het weigeren om zelfs stoppen om te eten tijdens zijn werkdagen.
World War II 
Klei zag niet het werkelijke gevecht, maar werd bekroond met het Legioen van Verdienste in 1942, de Distinguished Service Medal in 1944, en ontving de Bronzen Ster voor zijn optreden op het stabiliseren van de Franse haven van Cherbourg , van cruciaal belang voor de doorstroming van de oorlog materieel . In 1945 diende hij als plaatsvervanger van generaal Dwight D. Eisenhower . Het jaar daarop werd hij vice-gouverneur van Duitsland tijdens de geallieerde militaire regering .
Hij zou later opmerken met betrekking tot de richtlijn bezetting begeleiden acties zijn en General Eisenhower: "er was geen twijfel over bestaan ​​dat JCS 1067 overwogen de Carthaagse vrede . die onze activiteiten in Duitsland tijdens de eerste maanden van de bezetting gedomineerd " 
omgus en Koude Oorlog 
Klei met generaal van het leger DD Eisenhower bij Gatow Airport in Berlijn tijdens de Conferentie van Potsdam in 1945.
Klei sterk beÔnvloed Amerikaanse minister van Buitenlandse Zaken James Byrnes 'september 1946 toespraak in Stuttgart , Duitsland. De spraak; " Aanpassing van beleid op Duitsland " markeerde de formele overgang in de Amerikaanse bezetting beleid uit de buurt van het Morgenthau-plan van de economische ontmanteling tot een van de economische wederopbouw . Klei werd bevorderd tot luitenant-generaal van 17 april 1945 en de algemene op 17 maart 1947.
Op 15 maart 1947, Clay slaagde Eisenhower als militaire gouverneur van bezet Duitsland -het hoofd van de OMGUS, het " Bureau van militaire regering, de Verenigde Staten ". Verantwoordelijkheden Clay's bestreken een breed spectrum van sociale kwesties in verband met het herstel van Duitsland uit de oorlog in aanvulling op strikt militaire kwesties.Hij gaf Lewis H. Brown aan onderzoek en schrijf " Een verslag over Duitsland ", die diende als een gedetailleerde aanbeveling voor de reconstructie van het naoorlogse Duitsland, en diende als basis voor het Marshallplan . Klei gepromoot democratisch federalisme in Duitsland en verzette zich tegen de Amerikaanse politici die zochten naar een conservatieve grondwet aangenomen ongedaan Beieren .Hij sloot ook de grenzen van de Amerikaanse zone in 1947 om het tij van de Joodse vluchtelingen die spanning werden genereren met de lokale bevolking voort . 
Behandeling van de nazi's tijdens gouverneurschap 
Klei was verantwoordelijk voor de controversiŽle woon-werkverkeer van enkele doodvonnissen; bijvoorbeeld, veroordeelde nazi-oorlogsmisdadigers Erwin Metz en zijn superieur, Hauptmann Ludwig Merz , om nog maar vijf jaar gevangenisstraf (tijd geserveerd). Metz en Merz waren commandanten van de beruchte Bergba, ThŁringen slavenarbeid kamp waarbij 350 Amerikaanse soldaten werden geslagen, gemarteld, uitgehongerd, en gedwongen om het te werken Duitse regering tijdens de Tweede Wereldoorlog . De soldaten werden uitgekozen voor het kijken of klinkende Joods . Ten minste 70 Amerikaanse soldaten omgekomen in het kamp of op een latere gedwongen "dodenmars", wat door de hand van Metz zichzelf.Op het moment dat West-Duitsland was strategisch van vitaal belang geacht in de Koude Oorlog te ontwikkelen tussen het Westen en Oostblok landen. Het loslaten van de daders begin had het beoogde effect van het stimuleren van de Duitse publieke opinie ten aanzien van de Verenigde Staten.
Hij verminderde ook het vonnis van Ilse Koch , het "Beest van Buchenwald", die waren veroordeeld voor moord op Neurenberg en die had infamously (en onnauwkeurig) beschuldigd van het hebben van handschoenen en lampenkappen gemaakt van de huid van gevangenen . De verlaging van de zinnen waren gebaseerd op de haastige overtuigingen van sommige Buchenwald personeel na het einde van de oorlog; bewijs was soms twijfelachtig en vele getuigen beweerden te zijn geslagen door geallieerde ondervragers.Clay bevestigd meerdere doodvonnissen als geldig, afgekocht verschillende en had een aantal, waaronder Ilse Koch, vrijgelaten na het uitzitten van een strafvermindering wegens twijfelachtige bewijs.Onder de druk van de publieke opinie Koch werd opnieuw gearresteerd in 1949 en berecht voor een West-Duitse rechtbank en op 15 januari 1951 werd veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf.
Berlijnse luchtbrug 
Op 26 juni 1948, twee dagen na de Sovjets opgelegd de Berlijnse blokkade , Clay gaf de opdracht voor de Berlijnse luchtbrug (alleen achteraf ontvangst van de vergunning van president Truman ).Dit was een daad van verzet tegen de Sovjets, een ongelooflijke prestatie van logistiek(op een gegeven moment vrachtvliegtuigen geland op Tempelhof om de vier minuten, vierentwintig uur per dag), een beslissend moment van de Koude Oorlog , en een demonstratie van de Amerikaanse steun voor de burgers van Berlijn.
Klei wordt herinnerd voor het bestellen en het handhaven van de luchtbrug, die uiteindelijk zou duren 324 dagen, eindigend op 30 september 1949. Hij had zijn ontslag gevraagd dagen na de 12 mei 1949 opheffing van de blokkade.
Op 15 mei 1949, Clay verliet Duitsland en werd vervangen door John McCloy als civiele Hoge Commissaris voor Duitsland. In hetzelfde jaar werd hij verkozen als erelid van de North Carolina Vereniging van de Cincinnati . In 1950 werd hij voorzitter van de Continental Can Company voor 12 opeenvolgende jaren.Hij trok zich van Continental Can in 1962 naar een Senior Partner in geworden Lehman Brothers investment banking huis tot aan zijn pensionering in 1973. 
Culturele koude oorlog 
Gedurende deze tijd huurde hij de Amerikaanse intellectuele en voormalige Amerikaanse leger combat historicus Melvin J. Lasky . Lasky en Clay ontwikkelde het concept van een "culturele koude oorlog", waardoor de Sovjet-Unie zou worden bestreden op een psychologisch en intellectueel niveau.Clay was instrumenteel in het creŽren, financiering, en het bevorderen van Der Monat , een tijdschrift bedoeld om ons te steunen buitenlands beleid en winnen over de Duitse intellectuelen. KopieŽn van Der Monat werden geleverd, samen met voorraden tijdens de luchtbrug. 
Klei studeerde ook televisie propaganda en stelde voor dat in Europa "u deze constante herhaalde propaganda krijgen zonder reclame en zonder onderbrekin maar in de Verenigde Staten "de reclame geeft je een direct gevoel van zekerheid dat u niet hebt propaganda in het programma wezen gegooid op je. 
Crusade for Freedom
Na OMGUS eindigde, Clay diende de Verenigde Staten in andere capaciteiten. Een van zijn eerste taken als president Dwight D. Eisenhower afgezant 's, en als de nationale voorzitter van de kruistocht voor de Vrijheid , was naar de stad Berlijn te wijden Liberty Bell .In 1954 werd hij opgeroepen door president Eisenhower, om te helpen smeden een plan voor de financiering van de voorgestelde Interstate snelweg systeem. Hij had eerdere ervaringen in 1933 met het beheren en organiseren van projecten in het kader van de New Deal , en werd later een van de naaste adviseurs van Eisenhower. Tijdens de Berlijnse Muur crisis in 1961, president John F. Kennedy vroeg hem om een adviseur te zijn en te gaan naar Berlijn en te rapporteren over de situatie. Twee jaar later vergezeld Clay Kennedy op zijn reis naar Berlijn. Tijdens zijn beroemde Ich bin ein Berliner informatief gesprek Kennedy zei: "Ik ben er trots op om hier te komen in het gezelschap van mijn landgenoot, generaal Clay, die is in deze stad tijdens de grote momenten van crisis en zal komen weer als ooit nodig. "

Lucius D. Clay 
Bijnaam The Kaiser
Geboren 23 april 1897
Marietta (Georgia), Verenigde Staten 
Overleden 16 april 1978
Chatham (Massachusetts), Verenigde Staten 
Begraven New York, Verenigde Staten.
Land/partij Flag of the United States.svg Verenigde Staten 
Onderdeel Flag of the United States Army.svg United States Army 
Dienstjaren 1915[3] Ė 1949 
Rang US-O10 insignia.svg General 
Leiding over Militaire gouverneur van de Amerikaanse bezettingszone in Duitsland 
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog Blokkade van Berlijn
Koude Oorlog

 

 


Admiraal Aubrey Wray Fitch  

Aubrey Wray Fitch (11 juni 1883 - 22 mei 1978) was een admiraal van de Marine van Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog . Een marine- vliegenier , bekleedde hij belangrijke luchtvaart gerelateerde opdrachten zowel op zee als op de wal uit de jaren 1920 verder. Hij diende ook als hoofdinspecteur van de Verenigde Staten Naval Academy . 


Het vroege leven en carriŤre 

Fitch werd geboren in Saint Ignace, Michigan , op 11 juni 1883. Hij ging de US Naval Academy in de zomer van 1902 en studeerde af op 12 februari 1906. Na het dienen van de twee jaar dienst op zee, dan vereist door de wet voor de inbedrijfstelling in het gepantserde kruiser Pennsylvania en de torpedoboot Chauncey Fitch werd als vaandrig op 13 februari 1908 en diende drijven in Rainbow en Concord vůůr de ontvangst van instructie in torpedo's op het Naval Torpedo Station , Newport, RI , in de school uitgevoerd aan boord van het oude kruiser Montgomery . 

Na voltooiing van de torpedo natuurlijk, Fitch geholpen om de inrichting van het slagschip Delaware , die opgedragen op 4 april 1910 alvorens terug te keren naar Annapolis voor opeenvolgende reizen van plicht bij de Naval Academy, eerst als assistent-discipline officer tussen 1911 en 1912 en later als een instructeur van fysieke training van 1912 tot 1913. De dienst in de vernietigers Balch en Duncan volgde voordat hij kreeg zijn eerste zee commando, de vernietiger Terry , met de 2e divisie, Reserve Torpedo Flotilla, Atlantische Vloot . 

Na het uitzitten van de staf van de opperbevelhebber, de Atlantische Vloot, Fitch verondersteld bevel van het jacht Yankton in januari 1915 met een aanvullend recht als assistent aan de opperbevelhebber. 

Eerste Wereldoorlog en daarna 

Verlicht van bevel van Yankton kort na de Verenigde Staten ingevoerde Wereldoorlog I in het voorjaar van 1917, bleef Fitch zijn medewerkers plichten voor nog eens vijf maanden voordat hij Wyoming om te dienen als haar schietoefeningen officer voor de rest van de vijandelijkheden, als die dreadnought bediend met de 6e Battle Squadron, Grand Fleet . 

Na de wapenstilstand, Fitch diende opnieuw bij de Naval Academy nogmaals voordat hij, gelijktijdig, inspecteur van munitie die belast is met de Hingham Naval munitiedepot in Hingham, MA , en marine inspecteur van munitie verantwoordelijke bij de Naval bekolingsinstallatie , Fransman Bay , Maine . Vanaf augustus 1920 Fitch bevolen een divisie van snelle mijnenleggers , terwijl ook de commandant op zijn beurt Luce en Mahan . 

Losgemaakt van Mahan in december 1922 Fitch geserveerd in Rio de Janeiro , tot maart 1927 als lid van de Verenigde Staten missie naar BraziliŽ voor rapportage aan de afdeling Marine voor een korte tour of duty in Washington, DC Het gaan naar zee als executive officer van Nevada mei 1927, Fitch verondersteld bevel van Arctic (een type schip soms uncomplimentarily bekend als een "rundvlees boot") in november van dat jaar.
World War II 
Fitch's vlaggenschip, Saratoga, prominent in de mislukte poging om versterken Wake Island in december 1941 en werd later getorpedeerd Oahu in eind januari 1942 serieus snijden Amerikaanse carrier kracht in de Stille Oceaan in een kritieke periode. 
Admiraal Fitch opgelucht vice-admiraal Wilson Brown op 3 april 1942, het breken van zijn vlag in Lexington, zijn voormalige commando. Tijdens de Slag in de Koraalzee , Fitch diende als commandant Task Group 17.5 , bestaande uit "Lady Lex" en Yorktown (CV-5) , en werd benoemd tot Officier in Tactical Command (OTC) door de Task Force commandant admiraal Frank J. Fletcher . Dat betrokkenheid, de eerste in de geschiedenis waar geen van beide kanten kwam binnen oppervlak pistool bereik van de andere, effectief gestopt met de Japanse aanval op strategische Port Moresby , maar resulteerde in het eerste verlies van een Amerikaans vliegdekschip in het door oorlog Lexington, zonk op 8 mei 1942. 
De admiraal verschoof toen zijn vlag naar Minneapolis , die ook het vlaggenschip van was Task Force 17 (TF 17). Fitch samen met kapitein Sherman en Lexington 's executive officer Commander Morton T. Seligman , bezocht "Lady Lex" 's gewond in Minneapolis' ziekenboeg-een actie die "droeg in niet geringe mate aan de patiŽnten 'welzijn." Voor de leiding exposeerde hij tijdens de Slag in de Koraalzee, werd Fitch kreeg zijn eerste Distinguished Service Medal . 
Hij brak weer zijn vlag in zijn voormalige vlaggenschip, Saratoga, maar de taak groep gevormd rond dat schip kwam te laat om deel te nemen in de cruciale Slag bij Midway . 
Op 20 september 1942, zes weken na de eerste Amerikaanse amfibische operatie van de oorlog op gang gekomen bij Guadalcanal , Fitch verondersteld bevel van Vliegtuigen, South Pacific Force . Niet een-bureau gebonden admiraal, voerde hij talrijke gevaarlijke vluchten in de strijd zones, het inspecteren van de lucht activiteiten incident aan de selectie van de grondslagen voor de geplande activiteiten. Hiervoor ontving hij een Distinguished Flying Cross . 
Onder bevel van Fitch, AirSoPac-uiteindelijk dat hij niet alleen de marine, maar het Leger , Marine Corps en Royal New Zealand luchteenheden-grote successen behaald in het helpen van de geallieerde campagne in de Stille Zuidzee . Fitch vliegtuigen beschermd geallieerde schepen, waarbij het ​​belangrijke lucht cover die sterk geholpen de geallieerden in uitdagende, en uiteindelijk te verslaan, de Japanners in de Solomons . Daarnaast zijn vliegtuig uitgevoerd essentieel verkenningsmissies, het spotten van vijandelijke oorlogsschepen voorafgaand aan de Slag van Santa Cruz eilanden in oktober 1942 en tijdens de zeeslag van Guadalcanal in november 1942. 
Later, Fitch overzag de vroege experimenten in het uitvoeren van de nacht bombardementen met behulp van radar (een concept dat grote dividenden uitgekeerd in interdicting Japanse verzendkosten) het gebruik van speciaal aangepaste vliegtuigen en aangemoedigd om fotografische intelligentie te verkrijgen. Bovendien, voor zijn bekwame coŲrdinatie van de geallieerde lucht inspanning in dat gebied van de wereld Fitch kreeg een gouden ster in plaats van een tweede Distinguished Service Medal. 
Fitch keerde terug naar Washington in de zomer van 1944 en werd plaatsvervangend Chief of Naval Operations (Air). Hij vakkundig en efficiŽnt gericht de luchtvaartautoriteiten organisatie van de Marine, hield toezicht op de inspanningen om de bereidheid en inzet van het luchtwapen eenheden te verzekeren, en de geplande alle gerelateerde logistieke maatregelen. Voor deze inspanningen ontving hij een Legion of Merit .
Naoorlogse dienst 
Na VJ Day , vice-admiraal Fitch veronderstelde plicht als de hoofdinspecteur van de Naval Academy op 16 augustus 1945 en hield die post tot 15 januari 1947, met onderpand plicht als Commandant, Severn River Command. De eerste piloot aan het hoofd van de Naval Academy, Fitch was instrumenteel bij het vaststellen van het ministerie van luchtvaart, met toestemming van de Marine op 28 november 1945. 
Volgend op het hoofd van de Academie, Fitch diende kort in het Bureau van de ondersecretaris van de marine voordat hij het oudste lid van de Naval Clemency en Gevangenis Keuringsraad maart 1947. Hij was zo serveren toen hij werd ontheven van alle actieve dienst op 1 juli 1947. 
Admiraal Fitch overleden als gevolg van een hart kwaal gecombineerd met een bout met een longontsteking in Newcastle, Maine zijn geadopteerde staat, op 22 mei 1978 kort voor zijn 95e verjaardag. 
Naamgenoot 
In 1981, de Amerikaanse marine geleide projectiel fregat USS Aubrey Fitch (FFG-34) is vernoemd naar admiraal Fitch 's. 
De hoofdweg naar het voormalige NAS Brunswick, is vernoemd Admiraal Fitch Avenue in zijn eer.

VADM Aubrey W. Fitch, USN (18 maart 1946)
Geboren 
11 juni 1883 
Saint Ignace, Michigan 
Gestorven 
22 mei 1978 (94 jaar) 
Plaats van begrafenis 
Maine 
Trouw 
Verenigde Staten van Amerika 
Dienst / tak 
marine van Verenigde Staten 
Jaar dienst 
1906-1947 
Rang 
VS-O10 insignia.svg Admiraal 
Commando gehouden 
USS Langley 
NAS Pensacola 
Carrier Division 
Vliegtuigen, South Pacific Force 
Veldslagen / oorlogen 
Wereldoorlog I 
World War II 
Slag in de Koraalzee 
Slag van Santa Cruz eilanden 
Naval Battle van Guadalcanal 
Awards 
Navy Distinguished Service Medal 
Distinguished Flying Cross 
Legion of Merit 
Ander werk 
United States Naval Academy, Superintendent

Vice-admiraal Aubrey W. Fitch, USN, hoofdinspecteur van de US Naval Academy; Met mevrouw Gwyneth Fitch, in de Superintendent's House, Annapolis, Maryland, oktober 1945.

 


Generaal Courtney Hicks Hodges

Algemeen Courtney Hicks Hodges (5 januari 1887 - 16 januari 1966) was een Amerikaanse militaire officier , meest prominente voor zijn rol in de Tweede Wereldoorlog , waarin hij zeide tot het Eerste Amerikaanse leger in Noordwest -Europa . In zijn carriŤre was Hodges een opmerkelijke " mustang "officer, oplopend van privť naar het algemeen. 
Het vroege leven en militaire carriŤre 
Hodges werd geboren in Perry, Georgia waar zijn vader publiceerde een kleine stad krant. Hij woonde in West Point , maar stopte na een jaar als gevolg van slechte testscores ("gevonden ontoereikend" in de wiskunde). Hij zou zijn afgestudeerd aan de Klasse van 1909. In 1906 wierf Hodges in de Verenigde Staten leger als privť , en in opdracht als officier drie jaar later op North Georgia College (nu bekend als de Universiteit van North Georgia). Hij diende met George Marshall in de Filippijnen en Patton in Mexico . 
Eerste Wereldoorlog en de naoorlogse jaren
Hij verdiende het Distinguished Service Cross (tweede alleen in voorrang aan de Medal of Honor), tijdens de laatste dagen van de Eerste Wereldoorlog, terwijl het leiden van een aanval over de rivier de Marne . Na de oorlog werd hij voldoende goed gedacht werd hij instructeur bij West Point, hoewel hij niet had afgestudeerd aan die instelling. 
In 1938 werd hij adjunct-commandant van de United States Army Infantry School, en in 1941 werd hij full-commandant. 
World War II 
In mei 1941 werd hij bevorderd tot generaal-majoor , en hij kreeg verschillende opdrachten, waaronder die van hoofd van de Infanterie, totdat hij eindelijk een frontlinie commando, dat van de X-korps , in 1942. In 1943, terwijl de commandant van de X Corps en dan is het Derde Leger , werd hij naar Engeland , waar hij diende onder generaal Omar Bradley . Tijdens Operatie Overlord in juni en juli 1944, Hodges onder het bevel van Bradley als de plaatsvervangend commandant van het Eerste Leger . In augustus 1944 Hodges slaagde Bradley als de commandant van het Eerste Leger, waarbij commando toen Bradley verhuisde naar de commando 12e Legergroep . Hodges voortgezet dienen onder het bevel van Bradley en General Dwight D. Eisenhower helemaal door de nazi-Duitse overgave mei 1945. 
Hodges's troepen waren de eersten die te bereiken en te bevrijden van de Franse hoofdstad Parijs in grote aantallen, en daarna leidde hij hen door Frankrijk, BelgiŽ en Luxemburg op hun weg naar nazi-Duitsland. 
Hodges's troepen had een belangrijke rol in het afstompen van de Wehrmacht 's grote tegenoffensief in de Ardennen:de Slag om de ArdennenToen de Duitse opmars snijd de 1e Leger off van de 12e Legergroep en Bradley, werd hij onder de geplaatste commando, voor enkele weken, van de geallieerde 21e Legergroep onder leiding van veldmaarschalk Bernard Montgomery . De 21e Legergroep meestal bestond uit divisies van het Britse leger en het Canadese leger . De Amerikaanse Negende Leger werd ook termporarily toegewezen vanwege de Slag om de Ardennen. 
Voor, tijdens en na de Slag om de Ardennen en de geallieerde herovering van de Ardennen, de Eerste Leger vochten de Duitsers in de bloedige Slag om het HŁrtgenwald in westmost Duitsland. Historicus Ernie Herr wijt Algemene Hodges voor de catastrofe van de Duitse defensieve overwinning in de Slag om de HŁrtgenwald. 
De 9th Armored Division van het Eerste Leger veroverde de Ludendorffbrug bij Remagen op 7 maart 1945. De eerste leger was de eerste vijand van Duitsland aan het kruis Rijn sinds de Napoleontische oorlogen . Tegen de tijd dat de brug stortte na 10 dagen, had de Eerste Leger twee zware bruggen over de Rijn gebouwd en vestigden een bruggenhoofd 40 kilometer (25 mijl) lang, dat zich uitstrekt van Bonn in het noorden bijna tot Koblentz in het zuiden, en 10 tot 15 kilometer (6,2-9,3 km) diep, bezet door vijf Amerikaanse divisies. De geavanceerde langzaam, wachtend op Montgomery en het Britse 21e Legergroep om zijn zorgvuldig uitgezet lanceren Operatie Plunder aanval over de Rijn op 23 maart. 
Maanden later, luitenant-generaal Hodges de troepen van de Eerste ontmoeting met de die van de Sovjet- Rode Leger in de buurt van Torgau aan de rivier de Elbe . Hodges werd gepromoveerd tot de rang van vier-sterren generaal op 15 april 1945. Hij was pas de tweede soldaat in de geschiedenis van het Amerikaanse leger om zijn weg te maken van privť naar vier-sterren generaal, de andere is Algemene Walter Krueger van de Pacific Theater, die onder de vijf-sterren generaal gevochten Douglas MacArthur . 
Na het einde van de Tweede Wereldoorlog in Europa op 7 mei 1945, Hodges en zijn troepen werden bevolen om voor te bereiden op de weg ten westen worden verzonden naar de oorlog in de Stille Oceaan voor de voorgenomen invasie van Japan in eind 1945 en maart 1946. Echter , dat de verhuizing werd overbodig toen twee atoombommen werden gedropt op de Japanse steden Hiroshima en Nagasaki en keizer Hirohito beval de verslagen Japanse Keizerrijk om onmiddellijk over te geven. De officiŽle overgave documenten werden ondertekend Tokyo Bay op 2 september 1945. 
Generaal Hodges was aanwezig bij het ​​afkopen van zowel nazi-Duitsland in Reims, Frankrijk en van het Japanse Keizerrijk in Tokyo Bay. 
Naoorlogse leven 
Na de Tweede Wereldoorlog, Hodges voortgezet bevel van Eerste Leger bij Fort Jay op Governors Island , New York tot aan zijn pensionering maart 1949. 
ges overleed in San Antonio , Texas in 1966. 
Legacy 
In Perry, State Route 7 Spur , een voormalig onderdeel van US Route 41 / State Route 7 , werd uitgeroepen tot Generaal Hodges Boulevard.

Generaal Courtney Hicks Hodges 1887-1966

 


Generaal Curtis Emerson LeMay

Curtis Emerson LeMay (15 november 1906 - 1 oktober 1990) was een generaal in de United States Air Force en de vice-presidentiŽle running mate van de Amerikaanse Onafhankelijke Partij presidentskandidaat George Wallace in 1968. 
Curtis LeMay wordt gecrediteerd met het ontwerpen en implementeren van een effectieve, maar ook controversieel, systematische strategische bombardementen campagne in de Stille Oceaan theater van de Tweede Wereldoorlog . Tijdens de oorlog werd hij bekend voor het plannen en uitvoeren van een massale bombardementen campagne tegen steden in Japan en een verlammende mijnenleggen campagne in de binnenwateren van Japan. Na de oorlog, initieerde hij de Berlijnse luchtbrug , dan reorganiseerde het Strategic Air Command (SAC) tot een doeltreffend instrument van een nucleaire oorlog . Hij diende als stafchef van de Amerikaanse luchtmacht vanaf 1961 tot aan zijn pensionering in 1965. 
Het vroege leven en carriŤre
LeMay werd geboren in Columbus , Ohio , op 15 november, 1906. Zijn vader, Erving LeMay, was soms een smid en algemene klusjesman, maar hij heeft nooit een baan langer dan een paar maanden gehouden. Zijn moeder, Arizona Dove (Carpenter) LeMay,deed haar best om haar gezin bij elkaar te houden. Met een zeer beperkt inkomen, verhuisde zijn familie in het land als zijn vader keek voor het werk, voor zover Montana en CaliforniŽ gaan. Uiteindelijk keerden ze terug naar zijn geboortestad van Columbus. LeMay bijgewoond Columbus openbare scholen, een diploma behalen van Columbus South High School en studeerde civiele techniek aan de Ohio State University . Zijn weg door de universiteit, studeerde hij af met een diploma bachelor in de civiele techniek . Terwijl aan de Ohio State was hij lid van de Nationale Vereniging van Pershing Rifles en de professionele engineering Broederschap Theta Tau . Hij werd opgedragen een tweede luitenant in het Air Corps Reserve in oktober 1929. Hij kreeg een regelmatige commissie in de Verenigde Staten Army Air Corps in januari 1930. Terwijl de afwerking aan de Ohio State, nam hij de vlucht opleiding bij Norton gebied in Columbus, in 1931- 32.Op 9 juni 1934, trouwde hij met Helen E. Maitland (overleden 1992), met wie een kind, Patricia Jane LeMay Lodge, bekend als Janie had hij. LeMay was van Frans-Canadese en Engels erfgoed. [6] LeMay werd een achtervolging piloot en, terwijl gestationeerd in Hawaii, werd een van de eerste leden van de Air Corps om gespecialiseerde opleiding in de lucht navigatie ontvangen. In augustus 1937, als navigator onder piloot en commandant Caleb V. Haynes op een B-17 Flying Fortress , hielp hij zoekt u het slagschip Utah ondanks het feit dat de verkeerde coŲrdinaten door personeel van de Marine, in oefeningen gehouden in mistige omstandigheden uit CaliforniŽ, waarna de groep van B-17s gebombardeerd met water bommen. Voor Haynes weer, mei 1938 navigeerde hij drie B-17s dan 610 mijl (980 km) van de Atlantische Oceaan te onderscheppen de Italiaanse liner Rex om het vermogen van land-based luchtmacht aan de Amerikaanse kust te verdedigen illustreren. In 1940 was hij navigator voor Haynes op het prototype Boeing XB-15 zware bommenwerper, vliegen een enquÍte uit Panama op de Galapagos eilanden.Oorlog bracht een snelle promotie en meer verantwoordelijkheid. 
Toen zijn bemanningen niet vlogen missies, werden ze onderworpen aan meedogenloze training, omdat hij geloofde dat de opleiding was de sleutel tot het redden van hun leven. Gedurende zijn carriŤre, LeMay was wijd en liefdevol bekend onder zijn troepen als "Oud IJzer Broek," en de "grote sigaar". 
World War II 
in de VS ingevoerde Tweede Wereldoorlog in december 1941 na de Japanse aanval op Pearl Harbor , LeMay was een grote in de United States Army Air Forces (hij had een eerste luitenant geweest zoals onlangs in 1940), en de commandant van een nieuw gecreŽerde B -17 Flying Fortress-eenheid, de 305e Bomb Group . Hij nam dit apparaat op Engeland in oktober 1942 als onderdeel van de Achtste Luchtmacht , en leidde hem in gevecht tot mei 1943 met name helpen om de ontwikkeling te bestrijden doos vorming.In september 1943 werd hij de eerste commandant van de nieuw gevormde 3D ​​Air Division . Hij leidde persoonlijk een aantal gevaarlijke missies, met inbegrip van de sectie Regensburg van de Schweinfurt-Regensburg missie van 17 augustus 1943. In die missie, leidde hij 146 B-17s naar Regensburg , Duitsland , buiten het bereik van het escorteren strijders , en, na de bombardementen, verder naar bases in Noord-Afrika , het verliezen van 24 bommenwerpers in het proces.De zware verliezen in veteraan bemanningen op deze en volgende diepe penetratie missies in het najaar van 1943 leidde de Achtste Luchtmacht naar binnen missies om doelen te beperken escort bereik. Tot slot, met de inzet in het Europese theater van de P-51 Mustang in januari 1944 de Achtste Luchtmacht kreeg een escorte vechter met een bereik tot de bommenwerpers te passen. 
Robert McNamara beschreven karakter LeMay's, in een bespreking van een rapport in hoge abort prijzen bommenwerper missies tijdens de Tweede Wereldoorlog : 
Een van de commandanten was Curtis LeMay-kolonel die het bevel van een B-24 groep. Hij was de beste gevecht commandant van elke service die ik tegenkwam in de oorlog. Maar hij was buitengewoon agressief, velen dachten brutaal. Hij kreeg het rapport. Hij vaardigde een bevel. Hij zei: 'Ik zal in de leiding vliegtuig op elke missie. Elk vliegtuig dat opstijgt zal gaan over het doel, of de bemanning zal de krijgsraad te zijn. ' Het afbreken tarief nachts gedaald. Nu dat is de aard van de commandant hij was. 
In augustus 1944 LeMay overgedragen aan de China-Birma-India theater en de eerste regisseerde de XX Bomber Command in China en vervolgens de XXI Bomber Command in de Stille Oceaan. LeMay werd later geplaatst verantwoordelijk voor alle strategische luchtoperaties tegen de Japanse eilanden van herkomst. 
LeMay snel geconcludeerd dat de technieken en tactieken ontwikkeld voor gebruik in Europa tegen de Luftwaffe ongeschikt waren tegen Japan. Zijn B-29 Superfortress bommenwerpers vliegen uit China werden laten vallen hun bommen in de buurt van hun doelstellingen slechts 5% van de tijd. Operationele verliezen van vliegtuigen en bemanningen werden onaanvaardbaar hoog als gevolg van de Japanse daglicht luchtverdediging en voortdurende mechanische problemen met de B-29. In januari 1945 werd LeMay overgebracht van China tot brigadegeneraal verlichten Haywood S. Hansell als commandant van de XXI Bomber Command in de Marianen . 
Hij raakte ervan overtuigd dat op grote hoogte precisie bombardementen ineffectief zou zijn, gezien het meestal bewolkt weer over Japan. Bovendien bommen uit de B-29s op grote hoogte (20.000 voet) werden vaak af van hun traject geblazen door een consequent krachtige straalstroom boven de Japanse eilanden huis, die dramatisch de effectiviteit van de grote hoogte invallen verminderd. Omdat Japanse luchtverdediging gemaakt overdag bombardementen hieronder jet-stream beÔnvloed hoogtes te gevaarlijk, LeMay eindelijk overgestapt op lage hoogte nachtelijke brandbommen aanvallen op Japanse doelen, had een tactiek bevelhebbers pleit voor bepaalde tijd.Japanse steden waren grotendeels vervaardigd van brandbare materialen zoals hout en papier. Precisie op grote hoogte daglicht bombardementen werd bevolen om door te gaan wanneer het weer het toelaat of wanneer specifieke kritische doelen waren niet kwetsbaar voor gebied bombardementen . Generaal LeMay werd geÔnformeerd door een senior medewerker, kolonel William P. Fisher, die bommenwerper piloten werden terug van deze lage hoogte bombardementen draaien loopt als gevolg van zwaar luchtafweergeschut uit de Japanse strijdkrachten. Fisher voorgesteld om LeMay dat bemanningen die succesvol strike rates bereikt moeten worden beloond door te worden vrijgelaten uit hun inzet. LeMay geÔmplementeerd deze onorthodoxe plannen en de staking tarief ging tot tachtig procent. 
LeMay beval daarop volgende B-29 Superfortress gevechtsoperaties tegen Japan, met inbegrip van massale brandbommen aanslagen op 67 Japanse steden. Dit omvatte het bombardement op Tokio - Operatie Meetinghouse luchtaanval in de nacht van 09-10 maart, 1945 -. de meest vernietigende bombardement van de oorlog Voor deze eerste aanval, LeMay beval de defensieve wapens uit 325 B-29s , geladen elk vliegtuig met Model M-47 brandbommen clusters , magnesium bommen, witte fosfor bommen en napalm , en beval de bommenwerpers vliegen in beken op 5.000 tot 9.000 voet (1.500 tot 2.700 m) over Tokio. 
De eerste pathfinder vliegtuigen arriveerden meer dan Tokio net na middernacht op 10 maart en markeerde het doelgebied met een vlammende "X." In een periode van drie uur, de belangrijkste bombardementen kracht daalde 1.665 ton brandbommen, het doden van 100.000 burgers, het vernietigen van 250.000 gebouwen, en het verbranden van 16 vierkante mijl (41 km 2) van de stad. Vliegtuigbemanningen aan het uiteinde van de bommenwerper stroom gemeld dat de stank van verbrand mensenvlees doordrongen van het vliegtuig over het doel.
Een "LeMay Bombing Folder" van de oorlog, die Japanse burgers gewaarschuwd dat "Helaas, bommen hebben geen ogen. Dus, in overeenstemming met de Amerikaanse humanitaire beleid, de Amerikaanse luchtmacht, die niet willen om onschuldige mensen te verwonden, nu geeft u waarschuwen aan de genoemde steden te evacueren en redden van uw leven. " 
Precieze cijfers zijn niet beschikbaar, maar de firebombing campagne tegen Japan, geregisseerd door LeMay tussen maart 1945 en de Japanse capitulatie in augustus 1945, kan meer dan 500.000 Japanse burgers hebben gedood en liet vijf miljoen daklozen.OfficiŽle schattingen van de Verenigde Staten Strategic Bombing Survey zet de cijfers op 220.000 mensen om het leven.Ongeveer 40% van de bebouwde kom van 66 steden werden vernietigd, met inbegrip van een groot deel van de Japanse oorlogsindustrie. 
De resterende geallieerde krijgsgevangenen in Japan, die een gevangenisstraf hadden overleefd tot die tijd werden vaak onderworpen aan extra represailles en marteling na een luchtaanval. De massale bombardementen raakte ook een aantal gevangenissen en direct doodde een aantal geallieerde krijgsgevangenen.
LeMay was zich bewust van de implicaties van zijn orders. The New York Times gemeld op het moment, "Maj. Gen. Curtis E. LeMay, commandant van de B-29s van het hele Marianen gebied, verklaarde dat als de oorlog wordt verkort door een enkele dag, zal de aanval zijn doel hebben bereikt. Het argument was dat het zijn plicht was om de aanvallen uit te voeren om de oorlog zo snel mogelijk te beŽindigen, spaarde verder verlies van het leven. Hij merkte ook op dat hadden de VS de oorlog verloren, hij verwacht volledig te worden berecht voor oorlogsmisdaden .
Presidenten Roosevelt en Truman gerechtvaardigd deze tactiek door te verwijzen naar een schatting van een miljoen geallieerde slachtoffers als Japan moest worden binnengevallen . Japan had opzettelijk gedecentraliseerd 90 procent van zijn oorlog-gerelateerde productie in kleine onderaannemer workshops in civiele wijken, waardoor de resterende Japanse oorlog industrie grotendeels immuun voor conventionele precisie bombardementen met zware explosieven.
Zoals de firebombing campagne van kracht werd, werden de Japanse oorlog planners gedwongen om aanzienlijke middelen besteden te verhuizen vitale oorlogsindustrie naar afgelegen grotten en bergen bunkers, het verminderen van de productie van oorlogsmaterieel. Als luitenant kolonel die onder LeMay geserveerd, Robert McNamara was verantwoordelijk voor de beoordeling van de effectiviteit van de Amerikaanse bombardementen. Later, McNamara, als minister van Defensie onder Kennedy en Johnson , zou vaak botsen met LeMay. 
LeMay ook overzag Operatie Honger , een antenne mijnbouw operatie tegen Japanse waterwegen en havens dat de Japanse scheepvaart en verstoorde logistiek . Hoewel zijn superieuren waren unsupportive van deze marine-doelstelling, LeMay gaf het een hoge prioriteit bij het ​​toewijzen van de hele 313ste Vleugel van het Bombardement (vier groepen, ongeveer 160 vliegtuigen) om de taak. Luchtfoto mijnbouw aangevuld een strakke geallieerde onderzeeŽr blokkade van de woning eilanden, drastisch de capaciteit van Japan om zijn overzeese troepen te leveren aan het punt dat naoorlogse analyse geconcludeerd dat het zou kunnen hebben versloeg Japan op zijn eigen had het eerder begonnen verminderen. 
Japan-Washington vlucht
LeMay bestuurde een van de drie speciaal aangepaste B-29s vliegen van Japan naar de VS in september 1945 , in het proces van het breken van meerdere luchtvaart platen op die datum, met inbegrip van de grootste USAAF startgewicht, de langste USAAF non-stop vlucht, en de eerste ooit non-stop Japan-Chicago vlucht. Een van de piloten was van hogere rang: Luitenant-generaal Barney M. Giles . De andere twee vliegtuigen verbruikt meer brandstof dan LeMay's in de strijd tegen tegenwind, en ze konden niet vliegen naar Washington, DC, het oorspronkelijke doel.Hun piloten besloten te landen in Chicago om bij te tanken. Vliegtuigen LeMay had voldoende brandstof naar Washington te komen, maar hij werd geregisseerd door het Ministerie van Oorlog om de anderen te sluiten door het tanken in Chicago. De order werd schijnbaar gegeven vanwege borderline weersomstandigheden in Washington, maar volgens de eerste luitenant Ivan J. Potts, die aan boord was, de orde kwam, omdat LeMay had een minder sterren generaal en moet niet worden gezien om beter te presteren dan zijn superieur.

Geboortenaam 
Curtis Emerson LeMay 
Nickname (s) 
"Oud IJzer Pants", "The Demon", "Bombs Away" LeMay, 
de "grote sigaar"
Geboren 
15 november 1906 
Columbus, Ohio 
Gestorven 
1 oktober 1990 (83 jaar) 
Maart Air Force Base , CaliforniŽ 
Begraven op 
United States Air Force Academy Cemetery 
Colorado Springs , Colorado 
Trouw 
Verenigde Staten 
Dienst / tak 
Zegel van de US Air Force.svg United States Air Force 
US Army Air Corps Hap Arnold Wings.svg United States Army Air Forces 
USAAC Rondeel 1919-1941.svg United States Army Air Corps 
United States Army 
Ohio National Guard 
Jaar dienst 
1929-1965 
Rang 
VS-O10 insignia.svg Algemeen 
Commando gehouden 
Twintigste Luchtmacht - Emblem.png Twintigste Luchtmacht 
SAC Shield.svg Strategic Air Command 
Zegel van de US Air Force.svg USAF Stafchef 
Veldslagen / oorlogen 
World War II 
European Theater of Operations 
Pacific Theatre 
Awards 
Distinguished Service Cross ribbon.svg Distinguished Service Cross 
Distinguished Service Medal ribbon.svg Distinguished Service Medal (3) 
Silver Star ribbon.svg Silver Star 
Distinguished Flying Cross ribbon.svg Distinguished Flying Cross (3) 
Air Medal ribbon.svg Medaille van de lucht (4) 
SVE Svšrdsorden BAR.svg Orde van het Zwaard (Commander Grootkruis) 
JPN Kyokujitsu-sho 1Class BAR.svg Orde van de Rijzende Zon (Grote Cordon) 
Legioen Honneur Commandeur ribbon.svg Legioen van Eer (Commandeur) 
Orde van Het Zuiderkruis Knight (BraziliŽ) Ribbon.png Orde van het Zuiderkruis 
Ordre de l'Ouissam Alaouite Chevalier pluizen (Maroc) .svg Orde van Sharifian Alawaidis 
Croix de Guerre 1939-1945 ribbon.svg Franse Croix de Guerre (Palm) 
BEL Croix de Guerre 1944 ribbon.svg Belgische Oorlogskruis (Palm) 
Echtgenoot (s) 
Helen Estelle (Maitland) Lemay 
Ander werk 
Politicus, kandidaat voor de Amerikaanse vice-president

Cold War
Berlijnse luchtbrug 

Na de Tweede Wereldoorlog, werd LeMay kort overgebracht naar het Pentagon als plaatsvervangend hoofd van Air Staff voor Research & Development. In 1947 keerde hij terug naar Europa als commandant van de USAF Europa, op weg operaties voor de Berlijnse luchtbrug in 1948 in het gezicht van een blokkade door de Sovjet-Unie en haar satellietstaten die dreigde om de burgerbevolking van de westerse bezetting zones van Berlijn verhongeren. Onder LeMay's richting, Douglas C-54 Skymasters dat ieder kon dragen 10 ton lading begon de bevoorrading van de stad op 1 juli door de val, werd de luchtbrug te brengen in een gemiddelde van 5.000 ton van de leveringen per dag met 500 dagelijkse vluchten. De luchtbrug bleef gedurende 11 maanden-213.000 vluchten, dat bracht 1,7 miljoen ton voedsel en brandstof naar Berlijn. Geconfronteerd met het falen van zijn blokkade, de Sovjet-Unie vermurwen en heropend landcorridors naar het Westen. Hoewel LeMay wordt soms publiekelijk gecrediteerd met het succes van de Berlijnse luchtbrug, het was, in feite, op instigatie van Generaal Lucius Clay toen generaal Clay genaamd LeMay over het probleem. LeMay begon aanvankelijk vliegen voorraden in Berlijn, maar besloot toen dat het een baan voor een logistiek expert en hij vond dat de persoon in luitenant-generaal William H. Tunner ,die over de operationele einde van de namen Berlijnse luchtbrug . 
Strategic Air Command 
In 1948 keerde hij terug naar de VS om het hoofd van het Strategic Air Command (SAC) bij Offutt Air Force Base , het vervangen van Gen George Kenney . Toen LeMay nam het commando over van SAC, het bestond uit weinig meer dan een paar onderbezet B-29 bombardement groepen overgebleven uit de Tweede Wereldoorlog. Minder dan de helft van de beschikbare vliegtuigen operationeel waren, en de bemanning waren undertrained. Base en vliegtuigen veiligheidsnormen waren minimaal. Bij de inspectie van een SAC hangar vol Amerikaanse nucleaire strategische bommenwerpers, LeMay vond ťťn van de Luchtmacht schildwacht op wacht, ongewapend.Na het bestellen van een mock-bombardementen oefening op Dayton, Ohio , LeMay was geschokt om te leren dat de meeste van de strategische bommenwerpers toegewezen op om de missie hun doelstellingen gemist door een mijl of meer. "We hebben niet ťťn bemanning, niet een bemanning, in het gehele opdracht, die een professionele baan zou kunnen doen"merkte LeMay. 
Een bijeenkomst in november 1948 met Air Force stafchef, Hoyt Vandenberg , vonden de twee mannen onderling de primaire taak van SAC dient de mogelijkheid van het leveren van 80% van de natie atoombommen in een missie. Realisatie van deze doelstelling, LeMay leverde de eerste SAC Emergency War Plan maart 1949 waarin werd opgeroepen tot het laten vallen van 133 atoombommen op 70 steden in de Sovjet-Unie binnen 30 dagen. Air power strategen noemde dit soort premptive staking, "het doden van een natie.Echter, de Harmon commissie, brachten ze hun unanieme rapport twee maanden later met vermelding van een dergelijke aanval zou geen oorlog met de Russen te beŽindigen en hun industrie zou snel herstellen . Deze commissie werd speciaal gemaakt door de Joint Chiefs of Staff om de effecten van een massale nucleaire aanval tegen de Sovjet-Unie te bestuderen. Toch binnen enkele weken, een ad hoc Joint Chiefs commissie aanbevolen verdrievoudiging kernwapenarsenaal Amerika's en de stafchef van Vandenberg opgeroepen voor genoeg bommen tot 220 doelen aan te vallen, ten opzichte van de vorige 70. 
Na het behalen van zijn vierde ster in 1951 op de leeftijd van 44, LeMay werd de jongste vier-sterren generaal in de Amerikaanse geschiedenis sinds Ulysses S. Grant en was de jongste vier-sterren generaal in de moderne geschiedenis, evenals de langstzittende in die rang.In 1956 en 1957 LeMay geÔmplementeerd tests van de 24-uurs bommenwerper en tanker waarschuwingen, houden van sommige bommenwerper krachten te allen tijde klaar. LeMay geleid SAC tot 1957, het toezicht op zijn transformatie tot een moderne, efficiŽnte, all-jet kracht. LeMay's ambtstermijn was de langste boven een Amerikaanse militaire commando in bijna 100 jaar.
Ondanks populaire beweringen dat LeMay gevorderd de notie van preventieve nucleaire oorlog, het historische record geeft LeMay eigenlijk bepleit gerechtvaardigde preventieve nucleaire oorlog. Verschillende documenten blijkt LeMay bepleiten preventieve aanval van de Sovjet-Unie, had duidelijk de Sovjets het voorbereiden waren om aan te vallen SAC of de VS te worden. In deze documenten, die vaak waren de transcripties van de toespraken voor groepen zoals de National War College of evenementen zoals de 1955 secretarissen-conferentie op de Quantico Marine Corps Base, LeMay duidelijk gepleit voor het gebruik van SAC als een preventieve wapen, indien en wanneer een dergelijke actie was noodzakelijk.
De "Airpower Battle" 
Generaal LeMay was instrumenteel in overname van een grote vloot van nieuwe SAC's strategische bommenwerpers , oprichting van een enorme lucht bijtanken systeem, de vorming van een groot aantal nieuwe units en basen, de ontwikkeling van een strategische ballistische raket kracht, en de oprichting van een strikte command and control -systeem met een ongekende bereidheid vermogen. Dit alles werd beschermd door een sterk verbeterd en gemoderniseerd veiligheidsmacht, het Strategic Air Command Elite Guard . LeMay aangedrongen op strenge opleiding en zeer hoge normen van de prestaties voor alle SAC personeel, zijn ze officieren, manschappen, vliegtuigbemanningen, mechanica, of administratief personeel, en naar verluidt: "Ik heb noch de tijd noch de neiging om onderscheid te maken tussen de incompetente en het alleen maar jammer. " 
Een beroemde legende vaak gebruikt door SAC bemanning om te illustreren betrokken LeMay bevel stijl zijn beroemde altijd aanwezige sigaar.In de eerste bekende gepubliceerde rekening van het verhaal, Life Magazine verslaggever Ernest Havemann vertelde dat LeMay stoel van de co-piloot nam eens van een SAC bommenwerper aan de missie, compleet met verlichte sigaar te observeren.Toen hem werd gevraagd door de piloot om de sigaar te doven, LeMay eiste te weten waarom. Toen de piloot legde uit dat dampen in de romp van het vliegtuig zou kunnen ontbranden, LeMay verluidt gromde, "Het zou niet durven.Het incident in het artikel werd later gebruikt als basis voor een fictieve scŤne in de 1955 film Strategic Air commando . In zijn zeer omstreden en feitelijk betwist memoires War's End, generaal-majoor Charles Sweeney gerelateerde vermeende 1944 incident dat de basis voor de "Het zou niet durven" commentaar kan geweest zijn.
Ondanks zijn compromisloze houding ten aanzien van de prestaties van plicht, werd LeMay ook bekend om zijn zorg voor het lichamelijk welzijn en het comfort van zijn mannen.LeMay manieren gevonden om het moreel, individuele prestaties en de reenlistment tarief te moedigen door middel van een aantal middelen : het stimuleren van off-duty groep recreatieve activiteiten,tot instelling spot promoties op basis van prestaties, en machtiging speciale uniformen, opleiding, uitrusting, en de vergoedingen voor het grondpersoneel evenals vliegtuigbemanningen. 
Bij vertrek LeMay's, SAC werd samengesteld uit 224.000 vliegers, bijna 2.000 zware bommenwerpers, en bijna 800 tankvliegtuigen. 
LeMay was een actief amateur radio- operator en hield een opeenvolging van roepnamen; K0GRL, K4FRA en W6EZV. Hij hield deze oproepen respectievelijk tijdens de detachering bij Offutt AFB, Washington, DC en toen hij met pensioen in CaliforniŽ . K0GRL is nog steeds de roepnaam van het Strategic Air Command Memorial Amateur Radio Club. [40] Hij was beroemd voor het zijn op de lucht op amateur bands tijdens het vliegen aan boord SAC bommenwerpers. LeMay werd zich bewust dat de nieuwe single zijband (SSB) technologie biedt een groot voordeel ten opzichte van amplitudemodulatie (AM) voor SAC toestellen die lange afstanden van hun bases. In combinatie met Art Collins (W0CXX) van Collins Radio , vestigde hij SSB als de radio standaard voor SAC bommenwerpers in 1957.
LeMay werd benoemd tot vice-stafchef van de Amerikaanse luchtmacht in juli 1957, waar tot 1961, toen hij werd gemaakt van de vijfde stafchef van de United States Air Force op de pensionering van Gen Thomas White . Zijn geloof in de werkzaamheid van strategische lucht campagnes op tactisch stakingen en ground support operaties werd Luchtmacht beleid tijdens zijn ambtstermijn als stafchef. 
Als hoofd van het personeel, LeMay herhaaldelijk slaags met de minister van Defensie Robert McNamara, Air Force secretaris Eugene Zuckert , en de voorzitter van de Joint Chiefs of Staff, Army General Maxwell Taylor . Op het moment, budgettaire beperkingen en de opeenvolgende nucleaire oorlog had vechten strategieŽn van de krijgsmacht in een staat van flux gelaten. Elk van de krijgsmacht had geleidelijk afgeworpen realistische taxaties van toekomstige conflicten in het voordeel van de ontwikkeling van haar eigen aparte nucleaire en niet-nucleaire capaciteiten. Op het hoogtepunt van deze strijd, had het Amerikaanse leger zelfs gereorganiseerd haar gevecht divisies om land oorlogen vechten op bestraalde nucleaire slagvelden, het ontwikkelen van de korte afstand atomaire kanonnen en mortieren om te winnen kredieten . De Marine van Verenigde Staten op zijn beurt voorgesteld leveren van strategische kernwapens van supercarriers bedoeld om te zeilen binnen het bereik van de Sovjet-luchtverdediging krachten. Van al deze verschillende regelingen, alleen LeMay's bevelsstructuur van SAC overleefd volledige reorganisatie in de veranderende realiteit van de Koude Oorlog -periode conflicten. 
Hoewel LeMay verloren significant eigening gevechten voor de Skybolt ALBM en de Boeing B-52 Stratofortress vervanging, de North American XB-70 Valkyrie , was hij grotendeels succesvol in het uitbreiden van de Luchtmacht budgetten. Hij pleitte voor de invoering van de satelliet -technologie en duwde voor de ontwikkeling van de nieuwste elektronische oorlogvoering technieken. Daarentegen, het Amerikaanse leger en de marine vaak leed budgettaire bezuinigingen en annuleringen programma door het Congres en minister McNamara. 
Tijdens de Cubacrisis in 1962, LeMay botste opnieuw met de Amerikaanse president John F. Kennedy en de minister van Defensie McNamara, met het argument dat hij moet worden toegestaan ​​om nucleaire rakettensites in bombarderen Cuba . Hij verzette zich tegen de marine blokkade en, na het einde van de crisis, stelde voor dat Cuba toch worden aangevallen, zelfs nadat de Russen afgesproken terug te trekken. LeMay genaamd de vreedzame oplossing van de crisis-waarbij Kennedy stiekem afgesproken om Amerikaanse raketten uit Turkije en ItaliŽ- "de grootste nederlaag in onze geschiedenis" te verwijderen.Onbekend naar de VS, had de Sovjet-commandanten in Cuba is gegeven bevoegdheid om lanceren-de enige keer dat een dergelijke bevoegdheid werd gedelegeerd door hogere commando. [26] Ze hadden twintig kernkoppen voor de middellange afstand R-12 Dvina (NAVO Code SS-4 Sandal) ballistische raketten kunnen bereiken Amerikaanse steden (met inbegrip van Washington) en negen tactische nucleaire raketten. Als Sovjet officieren hen had gelanceerd, zou vele miljoenen Amerikaanse burgers zijn gedood. De daaruit voortvloeiende SAC vergeldingsmaatregelen thermonucleaire staking zou ruwweg honderd miljoen Sovjet burgers hebben gedood. Kennedy weigerde verzoeken LeMay's, echter, en de zeeblokkade succesvol was. 
De nota van LeMay, stafchef, USAF, de Joint Chiefs of Staff, 4 januari 1964, illustreert LeMay's redenen voor het houden van bommenwerper krachten naast ballistische raketten: "Het is belangrijk om te erkennen echter dat ballistische raket krachten vertegenwoordigen zowel de VS en de Sovjet-potentieel voor strategische nucleaire oorlogsvoering op het hoogste, meest ongenuanceerde niveau, en op een niveau minst gevoelig te controleren. zou de werkgelegenheid van deze wapens in de lagere niveau conflict kans om de situatie te escaleren, oncontroleerbaar zijn, om een ​​intensiteit die zouden kunnen worden sterk in verhouding staat tot de oorspronkelijke ergernis. Het gebruik van ICBM's en SLBMs is dus niet een rationele of geloofwaardige reactie op provocaties die weliswaar ernstig, zijn nog steeds minder dan een onmiddellijke bedreiging voor de nationale overleven. Om deze reden, onder anderen, ik beschouw dat de nationale veiligheid blijft de flexibiliteit, responsiviteit, en discriminatie van de bemande strategisch wapen systemen in het bereik van de koude, beperkt, en algemene oorlog nodig. 
LeMay's afkeer voor tactische vliegtuigen en training liep mis in het conflict met lage intensiteit van Vietnam, waar de bestaande Air Force gevechtsvliegtuigen en standaard aanval profielen bleek niet in staat het uitvoeren van aanhoudende tactische bombardementen campagnes in het gezicht van vijandige Noord-Vietnamese luchtafweer verdedigingen. LeMay zei, "Flying strijders is leuk. Vliegende bommenwerpers is belangrijk." [44] Vliegtuigen verliezen op tactische aanval missies steeg, en de luchtmacht commandanten besefte al snel dat hun grote, raket-gewapende straaljagers waren buitengewoon kwetsbaar zijn niet alleen voor luchtafweer schelpen en raketten, maar ook naar Cannon-bewapend, wendbaar Sovjet-strijders. 
LeMay gepleit voor een langdurige strategische bombardementen campagne tegen Noord-Vietnamese steden, havens, havens, scheepvaart, en andere strategische doelen. Zijn advies werd genegeerd. In plaats daarvan werd een incrementele gevoerde beleid dat gericht is op beperkte verbod bombarderen van vloeistof vijand toevoergangen in Vietnam, Laos en Cambodja. Deze beperkte campagne geen significante hoeveelheden vijand oorlog voorraden te vernietigen of verminderen vijand ambities. Bombardementen beperkingen werden door president opgelegd Lyndon Johnson voor geopolitieke redenen, zoals hij vermoedde dat het bombarderen van Russische en Chinese schepen in de haven en het doden van de Sovjet-adviseurs zouden de Russen en Chinezen meer direct in de war te brengen. 
Bewijs van LeMay's denken is dat, in zijn autobiografie 1965 (mede-geschreven met MacKinlay Kantor ) LeMay wordt als volgt geciteerd zijn reactie op Noord-Vietnam zou zijn om te eisen dat "ze hebben om te tekenen in hun hoorns en stoppen met hun agressie, of we gaan om hen terug te bombarderen in het stenen tijdperk . En we zouden ze terug te duwen in het stenen tijdperk met Air macht of Naval power-niet met grondtroepen. " 
Sommige militaire historici hebben betoogd dat LeMay's theorieŽn uiteindelijk bleken correct. In de buurt van het einde van de oorlog in december 1972 president Richard Nixon besteld Operatie Linebacker II , een hoge intensiteit van de Luchtmacht, Marine en Marine Corps luchtbombardementen campagne, die honderden B-52 bommenwerpers die voorheen ongerepte Noord-Vietnamese strategische doelen getroffen, waaronder begrepen zwaar bevolkte gebieden in Hanoi en Haiphong. Linebacker II werd gevolgd door hernieuwde onderhandelingen die leidden tot de Vrede van Parijs-overeenkomst , die te zien zijn op de bewering te ondersteunen. Er moet echter rekening worden gehouden met significante verschillen in termen van zowel militaire doelen en de geopolitieke realiteit tussen 1968 en 1972, inclusief het effect van Nixon erkenning en exploitatie van de Rode schisma om een "vrije hand" te krijgen in Vietnam en de verschuiving van communistische oppositie van een organische opstand (de Viet Cong) met een conventionele gemechaniseerde offensief dat door zijn aard meer afhankelijk zijn van de industriŽle productie en de traditionele logistiek.In feite, Johnson en Nixon voerden twee verschillende oorlogen.
Post-militaire carriŤre 
Vanwege zijn niet aflatende verzet tegen de Johnson administratie Vietnam beleid en wat werd alom gezien als zijn vijandigheid aan minister McNamara, werd LeMay wezen gedwongen pensionering in februari 1965 en leek op weg naar een politieke carriŤre. [ nodig citaat ] Verhuizen naar CaliforniŽ, was hij benaderd door conservatieven tot matige uitdagen Republikeinse Thomas Kuchel voor zijn zetel in de Senaat van Verenigde Staten in 1968, maar hij weigerde. Voor de presidentiŽle race dat jaar , LeMay oorspronkelijk ondersteund Richard Nixon;Hij sloeg twee verzoeken van George Wallace zijn toetreden tot de Amerikaanse Onafhankelijke Partij dat jaar op grond van het feit dat een derde partij kandidatuur kansen Nixon bij de verkiezingen (door toeval zou kunnen kwetsen, Wallace had als gediend sergeant in een eenheid onder bevel van LeMay tijdens de Eerste Wereldoorlog War II). LeMay langzamerhand van overtuigd dat Nixon plan om een verzoenende beleid met de Sovjet-Unie na te streven en te accepteren nucleaire pariteit in plaats van vast te houden Amerika's first strike suprematie. LeMay voelde dat Lyndon Johnson bij verschillende gelegenheden en dat Hubert Humphrey, indien verkozen, zou hetzelfde doen met hem had gelogen. nodig citaat ] Bijgevolg LeMay, terwijl ze zich volledig bewust van segregatie platform Wallace's, besloot om zijn steun aan Wallace en uiteindelijk gooien werd Wallace's running mate. De generaal was verbijsterd te vinden zichzelf aangevallen in de pers als een raciale segregatie omdat hij liep met Wallace; hij zelf een nooit had overwogen onverdraaglijke . Toen Wallace kondigde zijn selectie in oktober 1968 werd een persconferentie dat Wallace aide later aangeduid als een "fiasco." Toen LeMay werd gevraagd of nucleaire wapens nodig om de oorlog in Vietnam te winnen waren, antwoordde hij: "We kunnen deze oorlog winnen zonder nucleaire wapens." Echter, voegde hij, "Maar ik moet zeggen, we hebben een fobie over kernwapens. Ik denk dat er misschien momenten waarop het meest efficiŽnt om nucleaire wapens te gebruiken zou zijn." Personeel Wallace's begon te overwegen Lemay te zijn "politiek toondoof" en de voormalige luchtmacht generaal deed niets om de perceptie van extremisme dat sommige Amerikaanse kiezers hadden van de Wallace-LeMay ticket te verminderen. [ 46 ] De "bombarderen ze terug naar de stenen tijdperk "commentaar ontvangen aanzienlijke publiciteit maar Generaal LeMay ontkende de reactie, zegt in een later interview:" Ik heb nooit gezegd dat we moeten ze terug naar het stenen tijdperk te bombarderen. Ik zei dat we hadden de mogelijkheid om het te doen. 
De Wallace-LeMay AIP ticket ontving 13,5 procent van de stemmen, hoger dan de meeste van derden kandidaturen in de VS, en droeg vijf staten voor een totaal van 46 kiesmannen .
Hij werd geŽerd door diverse landen, het ontvangen van de Air Medal met drie eiken blad clusters, de Distinguished Flying Cross met twee eiken blad clusters, de Distinguished Service Cross , Distinguished Service Medal met twee eiken blad clusters, het Franse Lťgion d'honneur en de Zilveren Star . Op 7 december 1964 de Japanse regering hem de Eerste Orde van Verdienste met de verleende Grote Cordon van de Orde van de Rijzende Zon . Hij werd verkozen tot de Alfalfa Club in 1957 en diende als een algemene officer voor 21 jaar.
Volgens historicus Warren Kozak, Wallace nederlaag verliet LeMay's publieke reputatie in duigen. LeMay werd algemeen aangenomen dat op grote schaal impopulaire racistische opvattingen Wallace's te delen, ook al LeMay enthousiast had gesteund raciale integratie in het Amerikaanse leger in het openbaar en particulier. Hij vocht segregatie in de luchtmacht voordat Executive Order 9981 systemisch verbood de praktijk. 
Dood
LeMay stierf aan een hartaanval op 1 oktober 1990, op maart Air Force Base in Riverside County, CaliforniŽ ,en is begraven in de United States Air Force Academy Cemetery in Colorado Springs , Colorado . Zijn vrouw Helen (1908-1992) overleefde hem met minder dan 17 maanden en wordt naast de algemene begraven.
LeMay en UFO's 
De 25 april 1988, nummer van The New Yorker uitgevoerd een interview met de voormalige Amerikaanse senator uit Arizona Barry Goldwater , een gepensioneerde Air Force Reserve generaal-majoor, die zei dat hij vroeg zijn vriend generaal LeMay herhaaldelijk indien hij (Goldwater) de toegang tot het zou kunnen hebben secret "Blauwe Kamer" op Wright Patterson Air Force Base , door tal van Goldwater bestanddelen beweerd bevatten UFO- bewijs. Volgens Goldwater, een boze LeMay gaf hem "heilige hel" en zei: "Niet alleen kun je niet krijgen in het, maar heb je nooit vergeten het weer aan mij.
LeMay en sportwagen racen 
LeMay was ook een sportwagen eigenaar en liefhebber (hij bezat een Allard J2); als de "SAC tijdperk" begon te ontspannen, LeMay uitgeleend faciliteiten van SAC bases voor gebruik door de Sports Car Club of America ,als het tijdperk van de vroege straat races begon uit te sterven. Hij werd bekroond met de Woolf Barnato Award, de hoogste onderscheiding SCCA's, voor bijdragen aan de Club, in 1954.In november 2006 werd bekend dat generaal LeMay een van de inductees in de SCCA Hall of Fame in 2007 zou zijn. 
Air Force Academy Exemplar 
Op 13 maart 2010, LeMay werd genoemd het voorbeeld voor de United States Air Force Academy klasse van 2013. 
Rank geschiedenis 
LeMay's eerste contact met de militaire dienst vond plaats in september 1924, toen hij als student ingeschreven in het leger ROTC programma aan de Ohio State University. Door zijn laatste jaar, werd LeMay genoteerd op de ROTC rolt als een "cadet luitenant-kolonel".
Op 14 juni 1928, de zomer voor de start van zijn laatste jaar, LeMay aanvaard een commissie als tweede luitenant in het Field Artillery Reserve van het Amerikaanse leger. In september 1928 werd LeMay benaderd door de Nationale Garde van Ohio en vroeg om een staatscommissie te aanvaarden, ook als tweede luitenant, die LeMay aanvaard. Dit creŽerde een unieke situatie in LeMay's staat van dienst sinds in 1928 het ongebruikelijk was voor een persoon om commissies te houden in zowel de Nationale Garde en de Reserve van het Leger . 
Op 29 september 1928, LeMay ingelijfd in het Army Air Corps als een luchtvaart cadet. Voor de komende 13 maanden, was hij op de aangeworven rollen van het Regelmatige Leger als een cadet en hij hield commissies in de Nationale Garde en de Reserve van het Leger. Zijn status veranderd op 2 oktober 1929, toen Guard en Reserve commissies LeMay's werden beŽindigd. Volgens zijn staat van dienst, deze commissies werden ingetrokken "telefonisch" na een leger personeelsfunctionaris, beseffend dat LeMay vasthield officier en wierf de status tegelijkertijd, riep hem om de zaak te bespreken. 
Op 12 oktober 1929, LeMay klaar zijn vlucht training en werd opgedragen een tweede luitenant in het Army Air Corps Reserve. Dit was de derde keer dat hij werd benoemd tot tweede luitenant in iets minder dan twee jaar. Hij vervulde deze reserve commissie tot juni 1930, toen hij werd benoemd als een gewone officier van het leger in het Army Air Corps.
LeMay ervaren trage vooruitgang gedurende de jaren 1930, net als de meeste officieren van de anciŽnniteit gedreven Regelmatig Leger. Aan het begin van 1940 was hij nog een eerste luitenant, maar, te beginnen in 1941, begon tijdelijke vooruitgang te ontvangen in rang in de groeiende Army Air Forces. LeMay gevorderd van kapitein tot brigadegeneraal in minder dan vier jaar en met 1944 was een belangrijke generaal in het Army Air Forces. Toen de Tweede Wereldoorlog eindigde, werd hij benoemd tot lid van de permanente rang van brigadegeneraal in het Regelmatige Leger, maar hield zijn tijdelijke rang van generaal-majoor in het leger, tot bevordering tot luitenant-generaal in de nu gescheiden United States Air Force in 1948. Hij was toen bevorderd tot generaal in 1951 en hield deze rang tot aan zijn pensionering in 1965.
Data van rang 
Leger ROTC Cadet: september 1924 
Tweede luitenant , Field Artillery Reserve: 14 juni 1928
Tweede luitenant, Ohio National Guard: 22 september 1928 
Flight Cadet , Army Air Corps: 28 september 1928
Officer Commissies beŽindigd: 2 oktober 1929 
Tweede luitenant, Air Corps Reserve: 12 oktober 1929 
Tweede luitenant, Army Air Corps: 1 februari 1930 
Eerste luitenant , Army Air Corps: 12 maart 1935
Kapitein , Army Air Corps: 26 januari 1940
Major , Army Air Corps: 21 maart 1941
Luitenant-kolonel , leger van de Verenigde Staten : 23 januari 1942
Kolonel , het leger van de Verenigde Staten: 17 juni 1942
Brigadegeneraal , leger van de Verenigde Staten: 28 september 1943Permanent in het Regelmatige Leger : 22 juni 1946
Geraal-majoor , het Leger van de Verenigde Staten: 3 maart 1944
Luitenant-generaal , United States Air Force: 26 januari 1948
Generaal , United States Air Force: 29 oktober 1951
Algemeen, de USAF (Retired): 1 februari 1965 
Verdere promotie 
Volgens de brieven in LeMay's staat van dienst, terwijl hij in opdracht van SAC was tijdens de jaren 1950 verschillende petities werden gemaakt door Air Force dienst leden te hebben LeMay gepromoveerd tot de rang van generaal van de luchtmacht (vijf sterren). De luchtmacht leiderschap echter voelde dat een dergelijke promotie het prestige van deze rang, die werd gezien als een oorlogstijd rang alleen in tijden van extreme nationale noodtoestand zal worden gehouden zou verminderen.
Per de chef van de luchtmacht General Officers Branch, in een brief van 28 februari 1962: 
Het is duidelijk dat een dankbare natie, de erkenning van de enorme bijdragen van de belangrijkste militaire en marine-leiders in de Tweede Wereldoorlog, creŽerde deze opperste kwaliteiten als een poging om toe te kennen aan deze leiders het prestige, de duidelijke leiding, en de bezoldiging van het kantoor past bij hun dienst naar hun land in oorlog. Het is de overtuiging van de afdeling van de luchtmacht dat deze erkenning was en is geschikt. Bovendien zou afspraken om dit soort in andere periodes dan oorlog de onvermijdelijke connotatie van downgrading van die officieren zo vereerd in de Tweede Wereldoorlog dragen.
Zo werd er geen serieuze poging ooit gemaakt om LeMay te bevorderen tot de rang van generaal van de luchtmacht, en de zaak werd uiteindelijk liet na zijn pensionering uit actieve dienst in 1965. 
Onderscheidingen en decoraties 
LeMay kreeg erkenning voor zijn werk uit dertien landen, het ontvangen van tweeŽntwintig medailles en decoraties

LeMay werd bekend door zijn enorme brandbom aanvallen tegen de Japanse steden tijdens de oorlog met behulp van honderden vliegtuigen vliegen op lage hoogte.

 

 

 

 

 

 


Doris Dorie Miller Marinekok

Doris "Dorie" Miller (Waco, 12 oktober 1919 ó Gilberteilanden, 24 november 1943) was een Amerikaans marinekok in de United States Navy. Hij werd onderscheiden met het Navy Cross voor zijn dapperheid tijdens de aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941. Hiermmee was hij de eerste Afro-Amerikaan die deze onderscheiding, op dat moment na de Medal of Honor en Navy Distinguished Service Medal de hoogste onderscheiding binnen de Amerikaanse marine, kreeg.
Jeugd en opleiding
Miller werd op 12 oktober 1919 in Waco, Texas, geboren als zoon van Connery en Henrietta Miller. Hij was de derde van vier zonen en hielp in zijn jeugd met het huishouden op de boerderij van het gezien. Miller was een goede student en fullback van het footballteam van de school waar hij op zat, de A.J. Moore Academy. Toen hij 18 was, zou hij voor de tweede maal moeten blijven zitten. Hierop ging hij van school en vulde zijn tijd met rondhangen op straat met een .22-pistool. Hij volgde een opleiding taxidermie op afstand en werd afgewezen voor het Civilian Conservation Corps. Op dat moment was hij 1.91 lang en woog meer dan 91 kg
Miller werkte op de boerderij van zijn vader tot vlak voor zijn twintigste verjaardag. Op 16 september 1939 nam hij dienst bij de marine, waar hij hofmeester der derde klasse werd, ťťn van de weinige rangen die openstond voor zwarte Amerikanen. Na zijn opleiding op de marinebasis in Norfolk, ging hij in eerste instantie aan de slag op het munitieschip Pyro, maar op 2 januari 1940 werd hij overgeplaatst naar het slagschip West Virginia, waar hij kok werd. In juli van dat jaar werkte hij tijdelijk op de Nevada, maar hij kwam in augustus terug naar zijn oude schip en werd daar bevorderd tot scheepskok der derde klasse.
Millers bijnaam Dorie bleek oorspronkelijk een typefout te zijn. Nadat hij bekendheid kreeg vanwege zijn acties op 7 december 1941, bracht de Pittsburgh Courier op 14 maart 1942 een verhaal naar buiten waarin hij gerefereerd werd als Dorie Miller. Sindsdien wordt gesuggereerd dat dit een bijnaam was "voor scheepsmaten en vrienden".
CarriŤre
Aanval op Pearl Harbor
Op 7 december 1941 werd Miller rond 6 uur 's ochtends wakker. Nadat hij het ontbijt had geserveerd, was hij de was aan het verzamelen toen om 07:57 de eerste van vijf torpedo' afgeschoten van het Japanse vliegdekschip Akagi, de West Virginia raakte. Miller ging naar zijn oorlogspost, een anti-luchtdoelinstallatie in de midscheeps, maar kwam er daar achter dat die was vernietigd door de torpedo.
In plaats daarvan ging hij naar Times Square, een centrale ontmoetingsplek in het schip, waar hij zich meldde voor een vervangende opdracht. Miller werd opgemerkt door luitenant ter zee der eerste klasse Doir C. Johnson, de verbindingsofficier van het schip, die hem als gespierde matroos de opdracht gaf te helpen met het verplaatsen van de commandant van het schip, kapitein ter zee Mervyn Bennion, die op de brug in zijn buik gewond was geraakt door rondvliegende scherven. Miller en een andere marineman kregen het niet voor elkaar de commandant van de brug te halen, maar verplaatsten hem daarom naar een minder blootgestelde positie op de brug. De commandant weigerde zijn post te verlaten en gaf, aan de hand van informatie die officieren met hem deelden, verschillende orders.
Luitenant Frederic H. White gaf Miller en luitenant ter zee der derde klasse Victor Delano de opdracht tot dan twee onbemande Browning .50-machinegeweren te bezetten. Miller had geen ervaring met dit geweer, maar White en Delano legden dit aan hem uit. Miller had beide heren bediend als hofmeester en kende ze beiden goed. Delano verwachtte dat Miller de munitie voor een geweer zou laden, maar toen hij even niet oplette bezette Miller zelf een van de geweren.
Miller vuurde tot zijn munitie op was en werd daarna door luitenant Claude V. Rickets opgedragen om samen met twee anderen de commandant van de brug te slepen, waar veel rook stond vanwege de branden op het schip. Commandant Bennion was op dat moment nog maar deels bij bewustzijn en stierf vlak daarna. Japanse vliegtuigen dropten twee bommen op het dek van het schip en lanceerden twee 460 mm-torpedo's richting haar bakboordzijde. Toen de aanval voorbij was, droeg luitenant White Miller op om te helpen met het verplaatsen van gewonde marinemensen uit de olie en het water richting het tussendek, waarbij hij "ongevraagd het leven van een aantal mensen heeft gered die anders overleden zouden zijn.
Het schip raakte zwaarbeschadigd door de bommen, torpedo's en daaropvolgende explosies en branden, waardoor het uiteindelijk zonk. De bemanning weerhield het schip van kapseizen door tegenoverliggende compartimenten onder te laten lopen, waardoor het gecontroleerd zonk.Miller kon samen met anderen van het schip af komen.
Onderscheiden
Op 15 december werd Miller overgeplaatst naar de Indianapolis. Op 1 januari 1942 publiceerde de marine een lijst met mensen die zich uitzonderlijk hadden gedragen tijdens de aanval, waar Miller als niet bij naam genoemde zwarte opstond. De National Association for the Advancement of Colored People vroeg president Franklin D. Roosevelt hem de Navy Distinguished Service Medal toe te kennen, op dat moment de op ťťn na hoogste onderscheiding binnen de marine. De Navy Board of Awards kreeg een aanbeveling om de marineman een onderscheiding toe te kennen. Op 12 maart maakt dr. Lawrence D. Reddick, na correspondentie met de US Navy, bekend dat de onbekende marineman Doris Miller blijkt te zijn. De dag erna dient senator James M. Mead een verzoek in om Miller de Medal of Honor toe te kennen, hoewel hij op dat moment nog niet weet op grond waarvan Miller wordt voorgedragen voor een onderscheiding. Vier dagen daarna dient senator John D. Dingell, sr. eenzelfde verzoek in. Op 21 maart initieert de Pittsburgh Courier een petitie om Miller naar de United States Naval Academy te sturen.
Miller werd "ťťn van de eerste helden van de Tweede Wereldoorlog" genoemd en kreeg op 1 april 1942 een bedankbrief van minister voor marine Frank Knox. Een dag later werden Millers acties gedramatiseerd in een uitzending van CBS Radio.Op 10 mei weigerde Knox de toekenning van de Medal of Honor, een beslissing die op weerstand stuitte van onder andere de National Negro Congress. Op 11 mei kende president Rooseveld hem het Navy Cross toe.
Op 27 mei kreeg Miller uit handen van admiraal Chester Nimitz, admiraal van de gehelde Pacific Fleet de Navy Cross uitgereikt aan boord van de Enterprise. Het besluit om hem deze onderscheiding toe te kennen was als volgt:
For distinguished devotion to duty, extraordinary courage and disregard for his own personal safety during the attack on the Fleet in Pearl Harbor, Territory of Hawaii, by Japanese forces on December 7, 1941. While at the side of his Captain on the bridge, Miller, despite enemy strafing and bombing and in the face of a serious fire, assisted in moving his Captain, who had been mortally wounded, to a place of greater safety, and later manned and operated a machine gun directed at enemy Japanese attacking aircraft until ordered to leave the bridge.[2]Nederlands: Voor onderscheiden toewijding en plichtsbesef, buitengewone moed en met gevaar voor eigen leven tijdens de aanval op de Vloot in Pearl Harbor, Hawaii, door Japanse troepen op 7 december 1941. Ondanks vijandelijk vuur en bombardementen en het gevaar van een ernstige brand, hielp Miller met het verplaatsen van zijn commandant, die dodelijk gewond raakte, naar een veiligere plaats en bemande hij later een machinegeweer waarmee hij direct vuur uitbracht op aanvallende Japanse vliegtuigen, tot hem werd opgedragen de brug te verlaten.
Latere inzet in de Tweede Wereldoorlog
Miller spreekt met leerlingen van de Great Lakes Naval Training Station.
Miller werd op 1 juni 1942 bevorderd tot hofmeester der eerste klasse. Op 27 juni riep de Pittsburgh Courier op om Miller naar het vaste land te sturen om, in navolging van blanke oorlogshelden, een toer te maken om zijn ervaringen over de oorlog te delen. Op 23 november keerde Miller terug naar Pearl Harbor en startte een dergelijke toer, waarbij hij in december 1942 en januari 1943 presentaties gaf in Oakland, zijn thuisplaats Waco en Dallas en aan de eerste klas van geslaagde Afro-Amerikaanse marinemensen van de Great Lakes Naval Training Station in Chicago.
Miller werd opgeroepen om zich op 15 mei 1943 te melden op de Puget Sound Naval Shipyard. Hij werd op 1 juni bevorderd tot onderofficier (kok der derde klasse) en werd geplaatst op de Liscome Bay.

Miller krijgt de onderscheiding uit handen van admiraal Chester Nimitz op 27 mei 1942

Overlijden
De Liscome Bay nam na een training deel aan de Slag om Makin, die startte op 20 november 1943. Op 24 november werd het schip in de achtersteven getroffen door een torpedo van een Japanse onderzeeboot. Het vliegtuigbommagazijn explodeerde, waardoor het schip binnen enkele minuten zonk. Van de bemanning van 900 personen overleefden 272 mensen de ramp, maar Miller overleed. Samen met tweederde van de bemanning, kreeg hij de status "waarschijnlijk overleden". Op 7 december 1943, twee jaar na zijn acties in Pearl Harbor, werden zijn ouders geÔnformeerd over het feit dat hij missing in action was.

Op 30 april 1944 werd een herdenkingsdienst gehouden in Waco. Op 28 mei werd op zijn oude school, de Moore Academy, een herdenkingssteen onthuld. Op 25 november 1944 maakte minister voor marine James Forrestal publiekelijk bekend dat werd aangenomen dat werd aangenomen dat Miller was overleden.

Nagedachtenis
                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Een wervingsposter van de US Navy uit 1943
Miller werd tijdens en na de Tweede Wereldoorlog beschouwd en zijn naam en beeltenis werden onder andere gebruikt voor wervingsposters van de United States Navy. Verschillende scholen en winkelcentra in de Verenigde Staten werden naar hem vernoemd, net als het marineschip USS Miller (FF-1091). In 2001 werd zijn persoon geportretteerd in de speelfilm Pearl Harbor, waarin Cuba Gooding jr. de rol van Miller speelde. In 2010 prijkte Millers beeltenis op ťťn van vier speciaal uitgegeven postzegels met onderscheiden marinemensen.

 


General William Hood Simpson

General William Hood Simpson KBE (18 mei 1888 - 15 augustus 1980) was een voorname Amerikaanse leger officier die het bevel Amerikaanse Negende Leger in Noord-Europa, tijdens de Tweede Wereldoorlog, onder andere rollen. 

Leven en de carriŤre 

William Simpson werd geboren 18 mei 1888, bij Weatherford, Texas . Na zijn afstuderen aan de Verenigde Staten Militaire Academie in 1909, kreeg hij de opdracht in de infanterie. Voordat de Amerikaanse betrokkenheid in de Eerste Wereldoorlog, Simpson geserveerd in de VS en in de Filippijnen , met inbegrip van de Mexicaanse strafexpeditie , in 1916. 

Hij werd gepromoveerd tot kapitein mei 1917 en geserveerd met de 33ste Divisie gedurende de Eerste Wereldoorlog, het ontvangen van tijdelijke promoties om Major en luitenant-kolonel en steeds divisie chef-staf. 

In het interbellum, 1919-1941, Simpson gevuld personeel afspraken en woonde militaire scholen, zowel als student en als docent. Van 1932 tot 1936 was hij als hoogleraar Militaire Wetenschappen bij Pomona College in Claremont, CaliforniŽ. Medio 1940 werd hij benoemd tot de 9e Infanterie commando bij Fort Sam Houston , Texas. Vůůr ingang van de VS in Wereldoorlog II, bevolen divisies hadden hij en kreeg promotie naar tijdelijke generaal-majoor, die 35ste Afdeling van Camp Robinson, Arkansas, naar een trainingslocatie in CaliforniŽ. 

Verdere promoties gevolgd en mei 1944, als luitenant-generaal, Simpson nam zijn staf naar Groot-BrittanniŽ om de organisatie van de Amerikaanse 9th Army . Deze formatie werd geactiveerd als onderdeel van Omar Bradley 's 12e Army Group , op 5 september in Brest , Frankrijk. Brest werd bevrijd op 20 september. 

De 9e leger lid geworden van de algemene vooruitgang en, na een maand in de Ardennen de 9e werd verplaatst verder naar het noorden. In november 1944 brak door de Siegfriedlinie en gevorderden, in een aantal van de zwaarste gevechten van de oorlog, aan de Roer rivier. Op dit punt vastgelopen het voorschot, als gevolg van de dreiging die uitgaat van dammen stroomopwaarts. 

Na de Slag om de Ardennen , de 9de leger bleef met veldmaarschalk Bernard Montgomery 's 21e Legergroep voor de laatste aanval in Duitsland. 

Als onderdeel van Operatie Plunder , de Rijn werd gekruist op 24 maart 1945, ten noorden van het Ruhrgebied industriegebied en op 19 april de 9de leger maakte contact met Courtney Hodges ' Amerikaanse 1e Leger , waardoor volledige omsingeling van de Ruhr . Op 4 april was het weer terug op de 12e Legergroep Bradley's. 

De negende was de eerste Amerikaanse leger over de Elbe , op 12 april. 

Simpson terug naar de VS in juni 1945. Hij ondernam een missie naar China in juli en vervolgens beval de Amerikaanse Tweede Leger in Memphis, Tennessee. Hij trok in november 1946 en op 19 juli 1954 werd hij bevorderd tot generaal over de gepensioneerde lijst van bijzondere wet van het Congres (Public Law 83-508). 

Generaal William H Simpson overleed op 15 augustus 1980 en wordt begraven naast zijn vrouw in Arlington National Cemetery .
Militaire decoraties 
Brons eikenblad cluster 
Distinguished Service Medal met een eikenblad cluster 
Silver Star 
Legion of Merit ribbon.svg Legion of Merit 
Filippijnse Campaign Medal ribbon.svg Filippijnse Medaille van de Campagne 
Mexicaanse Service Medal ribbon.svg Mexicaanse Service Medal 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Overwinningsmedaille met twee battle gespen 
Bezettingsleger van Duitsland ribbon.svg Bezettingsleger van Duitsland medaille 
Amerikaanse Defensie Dienst ribbon.svg Amerikaanse Defense Service Medal 
American Campaign Medal ribbon.svg American Campaign Medal 
Aziatische-Pacifische Medaille van de Campagne 
Bronzen ster                                                                                                                
Bronzen ster                                                                                                                       
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Europees-Afrikaans-Midden-Oosten Campaign Medal met vier bronzen dienst sterren 
World War II Victory Medal ribbon.svg World War II Victory Medal 
Legioen Honneur Chevalier ribbon.svg 
Lťgion d'honneur (Ridder) (Frankrijk) 
Ruban de la croix de guerre 1939-1945.PNG Croix de guerre 1939-1945 (Frankrijk) 
Bestel BritEmp rib.png Commandeur in de Orde van het Britse Rijk (Verenigd Koninkrijk)                                                                                                             

Graf van General William Hood Simpson

 


David Kenyon Webster

Private First Class David Webster (2 juni 1922 - 9 september 1961) was een Amerikaanse soldaat, journalist en auteur. Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij een privť met Easy Company , 2de Bataljon , 506th Parachute Infantry Regiment , in de 101st Airborne Division . Webster werd geportretteerd in het HBO miniserie Band of Brothers door Eion Bailey . 
Jeugd 
Webster werd geboren in New York en opgeleid bij de Taft School , Watertown, Connecticut . Hij was van het Engels en Schotse afkomst. In 1943 meldde hij zich voor de parachutisten voordat het hebben van een kans om zijn studie af te maken als een Engels literatuur gestudeerd aan de Universiteit van Harvard .Hij gebruikte zijn middelste naam "Kenyon" met daarbij aandacht voor zijn familie in zijn brieven naar huis in plaats van zijn voornaam , David. 
Militaire dienst 
Webster oorspronkelijk getraind met Fox Company , sprong op D-Day met Bedrijf van het Hoofdkwartier van het 2de Bataljon, vervolgens verzocht om een transfer naar Easy Company en geserveerd in de Vennootschap tot in 1945 ontslagen. 
Uit een rijke en invloedrijke familie, kon Webster commissie een officier's hebben geregeld stateside, maar hij wilde een "te zijn grunt "en dus in staat zijn om te zien en te documenteren de oorlog uit een schuttersputje .Door de meeste rekeningen, deed hij niet graag wat hij zag en had grote minachting voor de Duitse audacity in het creŽren van de oorlog. 
Op D-Day , Webster landde bijna alleen en off-cursus in ondergelopen velden achter Utah Beach , en werd een paar dagen later gewond. Hij sprong ook in de Nederland in Operatie Market Garden . Later in deze campagne, werd hij gewond aan zijn been door mitrailleurvuur ​​tijdens een aanval in de no-man's land genaamd "het eiland", in de buurt van Arnhem , waar het bedrijf werd verplaatst na Operatie Market Garden eindigde. Webster was vechten naast luitenant Nicholas Fazio op het moment, en was getuige van de dood Fazio's kort voordat hij zelf werd gewond.
Terwijl herstellende terug in Engeland , Webster miste de Slag om de Ardennen vechten en weer bij zijn eenheid in februari 1945 nadat ze officieel vrijgegeven door het ziekenhuis.Wat hij vond was een gedecimeerd regiment, uitgeput, moe en bitter over de verlies van vrienden. Kort daarna, Easy Company ontdekten hun eerste concentratiekamp , getuige uit de eerste hand de voet en ook de onbegraven doden van de Memmingen concentratiekamp. 
Auteur Steven Ambrose had het volgende te zeggen over Webster:. "Hij had lang geleden maakte het een regel van zijn Leger leven nooit iets vrijwillig doen Hij was een intellectueel, zoveel waarnemer en chroniqueur van het fenomeen van de soldaat als beoefenaar Hij. was bijna de enige originele Toccoa man die nooit werd een NCO Verschillende officieren wilde hem een squad leader te maken, maar hij weigerde Hij was daar om zijn plicht te doen, en hij deed het -.. Hij laat nooit een buddy in gevecht, in Frankrijk, Nederland of Duitsland - maar hij heeft nooit vrijwillig voor alles en hij versmaad promotie ".
Onderscheidingen en decoraties 
Bronze Star ribbon.svg 
Purple Heart BAR.svg
Leger Goed gedrag ribbon.svg 
Bezettingsleger ribbon.svg 
Presidential Unit Citation ribbon.svg 
US Army Airborne elementaire parachutist badge.gif 
Combat Infantry Badge.svg
Zijn lijst van toegestane medailles en decoraties zijn: 
Bronze Star ribbon.svg Bronze Star 
Purple Heart BAR.svg Purple Heart met een eikenblad cluster 
Leger Goed gedrag ribbon.svg Goed gedrag medaille 
Europees-Afrikaans-Midden-Oosten Campaign ribbon.svg Europees-Afrikaans-Midden-Oosten Campaign Medal met Arrowhead en 4 dienst sterren 
World War II Victory Medal ribbon.svg World War II Victory Medal 
Bezettingsleger ribbon.svg Bezettingsleger medaille 
Presidential Unit Citation ribbon.svg Presidential Unit Citation met een Oak Leaf Cluster 
Combat Infantry Badge.svg Infanterist Badge 
US Army Airborne elementaire parachutist badge.gif Parachutist Badge met 2 jump sterren 
Latere jaren 
Hij was de laatste van de overlevende Toccoa veteranen die in NormandiŽ hadden gevochten naar huis worden gestuurd. Hij weer aan het werk als verslaggever voor de Wall Street Journal en de Los Angeles Daily News en vond veel plezier zeilen, studeren oceanografie en de zee leven. [8] In die jaren werkte hij aan zijn oorlogstijd memoires en soms benaderd tijdschriften met een artikel, maar uitgestelde elke groothandel behandeling van de oorlog. 
Hij had een vrouw (Barbara), met wie hij trouwde in 1951, en had drie kinderen.Zijn interesse in haaien leidde hem naar een boek over het onderwerp getiteld Mythe en Maneater schrijven: Het verhaal van de Haai. Echter, rente Webster's in Aquatics uiteindelijk kunnen hebben geleid tot zijn dood, omdat hij werd verloren op zee voor de kust van Santa Monica op 9 september 1961.Als zijn lichaam nooit werd teruggevonden, wordt algemeen aangenomen dat Webster verdronken. 
Webster's oorlogstijd dagboek en gedachten bleef ongepubliceerd met uitzondering van een paar korte verhalen in tijdschriften zoals de Saturday Evening Post 
Niet in staat om een ​​saillante thema voor zijn grotere oorlogstijd ervaring zien, uitgevers toonden weinig interesse in een andere memoires. Echter, Stephen Ambrose , een vaste aanstelling Universiteit van Louisiana System hoogleraar geschiedenis (in het bijzonder, aan de Universiteit van New Orleans ), die Webster's geschriften had gestudeerd, was zo onder de indruk van de historische waarde van niet gepubliceerde papers Webster's dat de professor aangemoedigd Webster's weduwe naar de submit schrijven pakket om LSU Press . Dat deed ze en, met Ambrose voorwoord, werd een boek in 1994 gepubliceerd door LSU. 
Getiteld Parachute Infantry: Een Amerikaanse Paratrooper's Memoir van D-Day en de val van het Derde Rijk, het presenteerde Webster's eerste hand verslag van het leven als een Airborne infanterist. Zijn geoefend oog, eerlijkheid en schrijfvaardigheid hielp geven het boek, evenals de miniserie een kleur en toon niet beschikbaar in andere GI dagboeken. 
Portal icoon Biografisch Portaal 
Portal icoon United States Army portal 
Portal icoon World War II portal 
Bibliografie 
Ambrose, Stephen E. (1992) Band of Brothers:. Easy Company, 506th Regiment, 101st Airborne van NormandiŽ tot Hitlers Adelaarsnest. Simon & Schuster. ISBN 978-0-7434-6411-6 . 
. Webster, David K. (1994 (postuum)) Parachute Infantry: Een Amerikaanse Paratrooper's Memoir van D-Day en de val van het Derde Rijk. Bantam Dell. ISBN 978-0-440-24090-7 . Controleer datum waarden in: |date= ( hulp ) 
Webster, David K. (1963) Mythe en Maneater:. Het verhaal van de haai. Norton. ISBN 0-207-12265-2 .

 

Combat Infantryman Badge

 


Colin Purdie Kelly, Jr.

Colin Purdie Kelly, Jr. (Madison, 11 juli 1915 - Filipijnen, 10 december 1941) was een Amerikaanse militair met de rang kapitein. Hij kwam om tijdens de Slag om de Filipijnen, kort na de aanval op Pearl Harbor.
Kelly begon in 1933 aan de militaire academie van West Point en werd na zijn slagen in 1937 ingedeeld bij de United States Army Air Corps.
Op 7 december 1941, toen het Japanse leger was begonnen aan de aanval op Pearl Harbor, maakte hij deel uit van het 42D Bomb Squadron. Drie dagen later steeg hij als B-17 Flying Fortress-bommenwerperpiloot op van de Amerikaanse vliegbasis Clark Air Base op de eilandengroep Luzon in de Filipijnen.
Tijdens de bombardementen raakte zijn vliegtuig de Japanse lichte kruiser Natori. Vervolgens kwam hij in een poging terug te vliegen onder vuur te liggen van Japanse Mitsubishi A6M Zero's. Kelly bleef aan de knuppel zodat zijn bemanningsleden veilig het vliegtuig konden verlaten. Toen ontplofte het vliegtuig, waardoor hij en zijn copiloot Donald Robins uit het vliegtuig werden geslingerd. Robins was in staat zijn parachute vroegtijdig te openen. Kelly's parachute opende echter niet, wat zijn dood betekende.
Het Four Freedoms Monument staat ter ere van Kelly in zijn geboorteplaats
Erkenning
Kelly wordt sindsdien herinnerd als een van de eerste Amerikaanse helden van de Tweede Wereldoorlog, voor het opofferen van zijn eigen leven om zijn bemanning te redden. Postuum kreeg hij daarvoor het Distinguished Service Cross.
Hij werd op meer manieren geŽerd, bijvoorbeeld door twee schilders die postuum een doek aan Kelly wijdden: Robert Taylor schilderde het luchtgevecht The Legend of Colin Kelly en Deane Keller maakte een schilderij van Kelly voor zijn vliegtuig (zie rechtsboven).
Verder werden er onder meer een libertyschip naar hem vernoemd, verschillende straten en de Colin Kelly Middle School in Eugene (Oregon).
Ter ere van hem werd het Four Freedoms Monument verplaatst van New York naar zijn geboorteplaats Madison. President Franklin Delano Roosevelt schreef bovendien een brief "aan de president van de Verenigde Staten in 1956", waarin hij verzocht om een benoeming voor Kelly's toen nog minderjarige zoon als cadet van West Point. In 1959 ging president Dwight D. Eisenhower op dit verzoek in en Colin Kelly III slaagde in 1963 op de militaire academie van West Point.

Decoraties
Distinguished Service Cross ribbon.svg Distinguished Service Cross (United States) op 10 december 1941
Distinguished Flying Cross ribbon.svg Distinguished Flying Cross (United States)

Schilderij van Deane Keller uit 1942

Geboren 11 juli 1915
Madison, Florida, Verenigde Staten
Overleden 10 december 1941
Aparri, Cagayan, Filipijnen[1]
Begraven Oak Ridge Cemetery, Madison, Madison County, Florida, USA[1]
Land/partij Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Onderdeel USAAC Roundel 1919-1941.svg United States Army Air Corps
Dienstjaren 1933 - 1941
Rang US-O3 insignia.svg Captain
Eenheid 14th Bombardment Squadron - Emblem.png 14th Bombardment Squadron, 19ARW.png 19th Operations Group

 


Lewis Nixon

Lewis Nixon (New York City, 30 september 1918 Ė Los Angeles, 11 januari 1995) was een officier in het Amerikaanse leger ten tijde van de Tweede Wereldoorlog.

Voor de oorlog
Nixon werd geboren als zoon van Stanhope Wood Nixon en Doris Ryer Nixon. Op zijn zevende nam hij deel aan een modeljachtrace op het Conservatory Lake in het Central Park, waarbij hij een gouden en zilveren medaille won. In zijn jeugd leefde Nixon in New York City en Montecito (CaliforniŽ). Hij reisde veel en bezocht veel landen, waaronder Duitsland, Engeland en Frankrijk. Nixon zat twee jaar op de Yale-universiteit, maar besloot in januari 1941 te tekenen bij het leger. Na het afronden van de Officer Candidate School in 1941, nam hij de beslissing bij de paratroopers te gaan.

Tweede Wereldoorlog
Nixon startte in het leger als soldaat, maar na afronding van de Officier Candidate School werd hij tweede luitenant. Hij werd geplaatst bij Easy Company van het 506th Parachute Infantry Regiment. Hij onderging zijn militaire training in Camp Toccoa in Georgia en trainde verder op diverse plaatsen in de Verenigde Staten en Engeland als voorbereiding op de landing in NormandiŽ.

Nixon werd lid van de bataljonsstaf, maar stroomde, vlak nadat Easy Company Carentan innam op 12 juni 1944, door naar de regimentsstaf. Hij diende in NormandiŽ, Nederland, Bastenaken en Duitsland, maar heeft nooit geschoten in de oorlog. Hij werd zelf wel geraakt in Nederland, maar doordat de kogel afketste op zijn helm, bleef hij ongedeerd. Hij ontwikkelde een drankprobleem en werd gedegradeerd naar de bataljonsstaf.

Nixon was ťťn van de weinigen die ooit met een andere divisie of ander regiment sprong. Op 24 maart 1945 sprong hij in het kader van Operatie Varsity als observant voor generaal Maxwell D. Taylor met de 17th Airborne Division. Nixons vliegtuig werd echter geraakt, nadat hij en drie anderen al uit het vliegtuig waren gesprongen.

Nixon overleefde de oorlog en was op het laatst kapitein. Hij maakte de nederlaag van Duitsland mee, en keerde in september 1945 huiswaarts.

Na de oorlog
Na de oorlog werkte Nixon bij Nixon Nitration Works in New Jersey, een bedrijf van zijn vader. Ook zijn oorlogsvriend Richard Winters werd manager bij het bedrijf. Na twee stukgelopen huwelijken, trouwde Nixon in 1956 met zijn derde en laatste vrouw Grace. Ze trokken zich terug en Nixon kwam tijdens dit huwelijk zijn drankproblemen te boven. Hij overleed op 11 januari 1995 aan de gevolgen van diabetes.

In de miniserie Band of Brothers wordt de rol van Lewis Nixon gespeeld door Ron Livingston.

Cpt Lewis Nixon.jpg

Bijnaam Lew, Nix
Geboren 30 september 1918
New York City
Overleden 11 januari 1995
Los Angeles
Land/partij Verenigde Staten
Onderdeel United States Army
Dienstjaren 1941-1945
Rang Kapitein
Leiding over Easy Company, 2e bataljon, 101st Airborne Division, 506th Parachute Infantry Regiment
Onderscheidingen World War II Victory Medal

 


Robert Frederick Sink

Robert Frederick Sink (Lexington (North Carolina), 3 april 1905 - Fort Bragg (North Carolina), 13 december 1965) was een Amerikaanse legerofficier tijdens de Tweede Wereldoorlog, de Koreaanse Oorlog en tijdens de campagnes in Panama en het begin van de oorlog in Vietnam. Hij is beroemd door de leiding van het 506th Parachute Infantry Regiment van de 101st Airborne Division.
Begin van carriŤre
Sink studeerde een jaar aan de Duke University (beter bekend onder de naam Trinity College) voordat hij begon te studeren aan de Amerikaanse militaire academie West Point. Hij studeerde in 1927 af en eindigde als 174e van de 203 cadetten van zijn jaargang. Sink werd tweede luitenant in het 8e infanterieregiment in Fort Screven, Georgia.
Andere regimenten waarin hij daarna dienstdeed zijn het (65e regiment) in Puerto Rico (1929), de Amerikaanse School voor chemische oorlogsvoering (in 1932) en het "Civilian Conservation Corps", een werkverschaffingsproject voor werkloze jonge mannen in McAlevy's fort, Pennsylvania in 1933 om in 1935 terug te keren naar de infanterie in het 34e regiment in Fort Benning, Georgia.
Na in november 1937 te zijn overgeplaatst naar de Filipijnen en dienst te hebben gedaan bij het 57e regiment in Fort McKinley, keerde Sink terug naar de V.S, naar het 25e regiment, in Fort Huachua, Arizona, waar hij dienstdeed als compagniescommandant.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog
In 1940 was hij verbonden aan het 501e parachutistenregiment in Fort Benning. Sink behoorde tot de 4 procent van de officieren van het Amerikaanse leger die een opleiding als paratroeper had afgerond en ieder jaar vierde hij zijn verjaardag door een sprong te maken. Later was hij het hoofd van het 503e luchtlandingsbataljon, dat al vlug tot een regiment uitgroeide. In juli 1942 werd hij benoemd tot commandant van het 506e regiment luchtlandingstroepen in kamp Toccoa, Georgia; Fort Benning, Georgia en in Fort Bragg, North Carolina. Gedurende de hele oorlog voerde hij het bevel over dit regiment dat de bijnaam "Five-Oh Sink" kreeg. Tijdens de oorlog maakte hij twee gevechtssprongen (respectievelijk op D-Day en tijdens Operatie Market Garden) en hij voerde zijn regiment aan tijdens de harde strijd, die later zou worden herinnerd als het Ardennenoffensief.
Naoorlogse carriŤre
Op 12 augustus 1945 werd Sink gepromoveerd tot plaatsvervangend commandant van de 101ste divisie luchtlandingstroepen. Op het einde van het jaar begon hij aan een nieuwe opleiding, de Amerikaanse Hogere Krijgsschool, waaraan hij afstudeerde in juni 1949. In januari 1951 werd hij commandant van de 7e divisie in Korea. Hij keerde terug naar de V.S en werd daarna bevelhebber van de 11e luchtlandingsdivisie. Ten slotte werd hij bevelhebber van het 18e luchtlandingskorps en van Fort Bragg. In mei 1958 werd hij benoemd tot bevelhebber van het STRAC (strategisch legerkorps). Zijn laatste bevelen gaf hij in Panama. Luitenant-generaal Frederick Robert Sink ging met pensioen in 1961. Vier jaar later overleed hij.
Toegekende onderscheidingen
Silver Star met twee Oak Leaf clusters
Legion of Merit met ťťn Oak Leaf cluster
Air Medaille met ťťn Oak Leaf cluster
Distinguished Unit Citation met ťťn Oak Leaf cluster
Amerikaanse Defensie Service Medaille
Amerikaanse Campagne Medaille
Bezettingsmedaille voor het Leger met "DUITSLAND" gesp
Gevechtsbadge Infanterist
Koreaanse Service Medaille
World War II Victory Medal
Onderscheidingen van Amerika's bondgenoten
BelgiŽ: Oorlogskruis met Palm ("Croix de Guerre avec Palme")
Belgie: FourragŤre
BelgiŽ: Officier in de Leopoldsorde met Palm.
Frankrijk: Oorlogskruis met Palm ("Croix de Guerre avec Palme")
Groot-BrittanniŽ: Distinguished Service Order
Korea: "Korean Presidential Unit Citation", een onderscheiding van de Koreaanse president
Nederland: Militaire Willems-Orde
Nederland: Bronzen Leeuw
Militaire loopbaan[bewerken]
Second Lieutenant, United States Army: 14 juni 1927
First Lieutenant, United States Army: 31 augustus 1933
Captain, Regular Army: 13 juni 1937
Major, United States Army: 31 januari 1941
Major, Regular Army: 14 juni 1944
Lieutenant Colonel, United States Army: 1 februari 1942
Lieutenant Colonel, Regular Army: 15 juli 1948
Colonel, Regular Army: 23 maart 1951
Brigadier General, United States Army: 13 februari 1951
Major General, United States Army: 11 april 1948
Brigadier General, Regular Army: 11 april 1955
Major General, United States Army: 14 april 1955
Lieutenant General, Regular Army: 8 september 1959
De rangen in de RA zijn de werkelijke rang en een militair ontvangt de daarbij behorende soldij. De rangen in de US Army zijn honorair, het zijn zogenaamde "Theater Ranks", waarbij "theater" een oorlogsgebied aanduidt. Aan het einde van de Tweede Wereldoorlog voerde Robert Sink het commando van een kolonel maar ontving hij de soldij van een majoor.

Lieutenant General Robert Sink

Lieutenant General Robert Sink
Geboren 3 april 1905
Lexington, North Carolina, Verenigde Staten
Overleden 13 december 1965
Fort Bragg, North Carolina, Verenigde Staten
Begraven Arlington National Cemetery, Arlington, Arlington County, Virginia, Verenigde Staten, Plot: Sectie 1 Site 320-A[1]
Land/partij Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten
Onderdeel Flag of the United States Army.svg United States Army
Dienstjaren 1927-1961
Rang US-O9 insignia.svg Lieutenant General
Leiding over zie lijst
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Operatie Overlord
Operatie Market Garden
Slag om de Ardennen
Koreaanse Oorlog
Campagnes in Panama
Vietnam

3-Amerikaans militair in de Tweede Wereldoorlog

1---2---3