Home      De start Van de Tweede Wereldoorlog      Het Derde Rijk van Adolf Hitler      Duitsland in de Tweede Wereldoorlog      Engeland in de Tweede Wereldoorlog      Amerika in de Tweede Wereldoorlog      Belgie in de Tweede Wereldoorlog      Nederland in de Tweede Wereldoorlog       Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog      Noorwegen in de Tweede Wereldoorlog      Japan in de Tweede Wereldoorlog      Canada in de Tweede Wereldoorlog      Oostenrijk in de Tweede Wereldoorlog       Griekenland in de Tweede Wereldoorlog      Afrika in de Tweede Wereldoorlog      Polen in de Tweede Wereldoorlog      Sovjet Unie in de Tweede Wereldoorlog      Italie in de Tweede Wereldoorlog      Joegoslavie in de Tweede Wereldoorlog       Roemenie in de Tweede Wereldoorlog      Hongarije in de Tweede Wereldoorlog      Het SS Bloedbad van Oradour Sur Clan      Annelies Marie(Anne) Frank 12 Juni 1929      1-Veldslagen tijdens de tweede Wereldoorlog       1-Operaties tijdens de tweede Wereldoorlog       Werkkampen Concentratie Kampen Van Nazi Duitsland       Bombardement Tijdens de Tweede Wereldoorlog      1-Zeeslag tijdens de Tweede Wereldoorlog       1-Begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog      Categorie militair in de Tweede Wereldoorlog      Operatie Overlord 1944       Het einde Van de Tweede Wereldoorlog  

1-Italiaans militair in de Tweede Wereldoorlog

Pietro Badoglio

Pietro Badoglio (Grazzano Badoglio, 29 juli 1871 - Grazzano Badoglio, 1 november 1956) was een Italiaanse militair en politicus.
Levensloop
Na het dienen in de Eerste Wereldoorlog was hij stafchef van het Italiaanse leger. Hij had een grote invloed op de koning, en toen de parlementaire democratie begin jaren '20 op haar einde liep, werd een benoeming van generaal Badoglio tot premier verwacht. Het was echter Mussolini die de macht greep.
Badoglio werd gouverneur van LibiŽ (1929Ė33) en volgde generaal Emilio De Bono op als bevelhebber bij de Ethiopische verovering, hetgeen hij (1936) succesvol volbracht. Hij werd in de Italiaanse adelstand verheven als hertog van Addis Abeba en verbleef enige tijd in EthiopiŽ als onderkoning. Hij werd leider van de Italiaanse algemene dienst tot 1940. Na de val van Mussolini werd hij door koning Victor Emmanuel III benoemd tot premier van ItaliŽ in 1943. Hij sloot op 8 september een wapenstilstand met de geallieerden en dat terwijl de opmars van de Geallieerden op Italiaans grondgebied in volle gang was en er grote aantallen Duitse troepen aanwezig waren. Op 23 september werd nog eens een gedetailleerder wapenstilstandsverdrag getekend op Malta. Op 13 oktober verklaarde het koninkrijk ItaliŽ de oorlog aan nazi-Duitsland. Hij had echter te kampen met de oppositie in ItaliŽ en trad op 9 juni 1944 af en werd opgevolgd door Ivanoe Bonomi.
Pietro Badoglio ontving de Amerikaanse Army Distinguished Service Medal.
Zijn kleinzoon Duca Gian Luca woont op Villa Rota in Flambruzzo, en bezit veel historische foto's, schilderijen en de tafel waaraan de overeenkomst met de geallieerden werd getekend.
Militaire loopbaan
Tweede luitenant (Sottotenente), Koninklijk Italiaans Leger: 16 november 1890
Eerste luitenant (Primo Tenente), Koninklijk Italiaans Leger: 7 augustus 1892
Kapitein (Capitano), Koninklijk Italiaans Leger: 13 juli 1903
Majoor (Maggiore), Koninklijk Italiaans Leger:
Luitenant-kolonel (Tenente Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 25 februari 1915
Kolonel (Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 25 mei 1916
Brigadegeneraal (Generale di Brigata), Koninklijk Italiaans Leger:
Generaal-majoor (Generale di Divisione), Koninklijk Italiaans Leger: 27 augustus 1916
Luitenant-generaal (Luogetenente Generale), Koninklijk Italiaans Leger:23 augustus 1917
Maarschalk (Maresciallo d'Italia), Koninklijk Italiaans Leger: 17 juni 1926
Onderscheidingen
Ridder in de Orde van de Aankondiging in 1929
Orde van de Italiaanse Kroon
Grootkruis op 30 december 1919
Grootofficier op 11 november 1918
Commandeur op 30 december 1917
Ridder op 4 juni 1908
Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus
Grootkruis op 17 juli 1921
Commandeur op 18 juni 1920
Grootofficier op 13 september 1917
Grootkruis in de Militaire Orde van Savoye op 6 november 1918
Grootofficier in de Koloniale Orde van de Ster van ItaliŽ
Commandeur in de Orde van het Heilig Graf op 4 december 1939
Herinneringsmedaille voor militaire operaties in Italiaans Oost-Afrika, 1935-36
Herinneringsmedaille voor de Campagne in LibiŽ
Zilveren medaille voor Dapperheid
Bronzen medaille voor Dapperheid
Croce d'oro per anzianitŗ di servizio
Intergeallieerde Medaille
Herinneringsmedaille van de Eenheid van ItaliŽ
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Oostenrijkse Oorlog 1915-1918 (4 jaar van campagne)

Pietro Badoglio in 1921

Pietro Badoglio in 1921
Geboren 29 juli 1871
Grazzano Badoglio, Asti, ItaliŽ
Overleden 1 november 1956
Grazzano Badoglio, Asti, ItaliŽ
Begraven Grazzano Badoglio begraafplaats, Grazzano Badoglio, Asti, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Rang Rank insignia of maresciallo d'Italia of the Italian Army (1940).png
Maarschalk
(Maresciallo d'Italia)
Eenheid Artillerie
Leiding over Stafchef van het Italiaanse leger (1919-1921)
Slagen/oorlogen Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog
Italiaans-Turkse Oorlog
Eerste Wereldoorlog
Slag bij Caporetto
Slag om Vittorio Veneto
Slag om de Piave Rivier
Isonzofront
Tweede Wereldoorlog
Operatie Giant 2
Fall Achse
Grieks-Italiaanse Oorlog
Onderscheidingen Zie onderscheidingen
Ander werk Ambassadeur in BraziliŽ (1924-1925)
Onderkoning van EthiopiŽ
Premier van ItaliŽ (1943-1944)

 


Emilio Bianchi

Emilio Bianchi' (Sondalo, 22 oktober 1912 - Torre del Lago Puccini, 15 augustus 2015) was een Italiaans militair. Hij behoorde tot de Incursorei (Rangers), de opererende oorlogskikvorsmannen van de Regia Marina tijdens de Tweede Wereldoorlog. Bianchi werd gehuldigd met de Medaglia d'Oro al Valor Militare (Gouden Medaille voor Militaire Moed).
Zijn carriŤre
Emilio Bianchi werd geboren op 22 oktober 1912 in Sondalo, vlak bij de Italiaanse Alpen. Hij kwam als 19-jarige vrijwilliger bij de Italiaanse marine in maart 1932 en werd als jonge student ingedeeld in Palombaro, waar hij deelnam aan een opleidingscursus in de CREM-Scuola Corpo Reali Equipaggi di Marina (Korps van de Koninklijke Marineschool). Deze marineschool was gelegen in Varignano nabij La Spezia. Nadat de Marineschool voor het eerst begon met een aanschaf van een hydrografische schip, de Ammiraglio Magnaghi, ondernamen ze twee hydrografische cruisetochten in de EgeÔsche Zee en voor de kust van Egypte in de Rode Zee.
In 1934 begon men met het onderzoekingsschip de Fiume met riviercruises, waar Bianchi bevorderd werd tot sottocapo (korporaal), en in 1936 werd hij toegewezen aan de 1e Gruppo Sommergibili van la Spezia. Hij bereikte vervolgens een bevordering tot sergeant in 1937, en ging aan het werk bij de X-Flottiglia MAS, met aanvang van een duikopleiding, die hij vervolgens beŽindigde als officiŽle gevechtsduiker.
Tweede Wereldoorlog
Tijdens de oorlog had hij mede deelgenomen als sergeant-majoor om twee pogingen te ondernemen tegen de Britse vlootbasis van Gibraltar, n.l. in oktober en november 1940. Vervolgens ondernam hij met een duikteam een aanval in de Britse vlootbasis van AlexandriŽ in Egypte, als tweede Siluro, een langzame bemande-torpedo Maiale nį 221, onder leiding van luitenant-ter-zee Luigi Durand de la Penne. De drie Maialeís met 6 gevechtsduikers, werden gedropt vanaf de Italiaanse onderzeeŽr ScirŤ, in de nacht van 18 december 1941. Na het passeren van de stuwdammen kwamen de drie Maialeís onder water varend, in de haven en brachten elk hun respectievelijke explosieven onder de kielen van de uitgekozen schepen. Bianchi bracht ook zijn kleefmijn onder de kiel van het slagschip HMS Valiant, De Valiant zonk in de vroege ochtend van 19 december, nadat het aanvallende duikersteam al krijgsgevangen waren genomen aan boord van het slagschip.
Bianchi werd echter opgemerkt doordat hij noodgedwongen naar de oppervlakte moest zwemmen, als gevolg van zuurstofvergiftiging. Ook als gevolg van het harde werk dat verricht werd tijdens de vijf uren durende onderwateroperatie, werd hij gedwongen om terug te gaan naar de oppervlakte, waar hij werd ontdekt door de Britse dekwachten. Samen met zijn bevelhebber Luigi Durand de la Penne en al de andere duikers, werd hij opgesloten in een afgesloten coupť op een legertrein, in de onmiddellijke nabijheid van Santabarbara, een Brits munitiedepot...
Doordat de slagschepen HMS Valiant, HMS Queen Elisabeth en een tanker, door hen tot zinken waren gebracht Ė weliswaar op de ondiepe havenbodem - werden ze van boord gehaald en vandaar op een bewaakte trein gezet. Bianchi en de anderen werden weggevoerd naar een krijgsgevangenkamp in Palestina en hij keerde pas terug uit krijgsgevangenschap op het eind van de oorlog. Enkele mannen van het duikteam werden voorwaardelijk vrijgelaten na de Italiaanse capitulatie, in ruil voor actieve deelname aan de oorlog, maar nu samen met de geallieerden tegen de Duitsers, hun voormalige bondgenoten.
Na de oorlog
Bianchi werd gepromoveerd met de Oorlogsverdiensten als Chef van de 3e- en 2e Klasse-Duikers in 1954. Nadien werd hij als promotie Chef en Hoofd van de 1e Klasse-Duikers. Deze bevordering werd hem gegund na de oorlog voor de stoutmoedige commando-actie in de haven van AlexandriŽ in Egypte met daarbij nog een huldiging met het Medaglia d'oro al Valor Militare.
Naarmate hij nog offieel in dienst was bij het CEMM (Corpo Equipaggi Militari Marittimi) (Korps Militaire Maritieme Eenheid), werd hij later opeenvolgend overgeplaatst naar het Centro Subacqueo del Varignano (Centrum van het Onderwaterwapen te Varignano), de Nucleo Sminamento di Genova (de Ondermijnings Eenheid van Genua) en ten slotte naar de l'Accademia Navale di Livorno (Marine Academie van Livorno). Emilio Bianchi beŽindigde zijn carriŤre als Korvetkapitein bij de Marina Militare en ging met pensioen.
Op de 25e Verjaardag in 1966 bracht Emilio Bianchi samen met Luigi Durand de la Penne en Mario Marino, met een groot gevolg, een officieel bezoek aan het Maritiem Museum in La Spezia waar een Maiale tentoongesteld stond.
Tijdens de 50e Verjaardag op 9 juni 1991 in La Spezia, was Bianchi aanwezig tijdens de Ceremonieherdenking aan boord van een Italiaans marineschip. Aanwezig waren de voormalige gevechtsduikers: Birindelli, Barberi, Beccati, de la Penne, Marceglia, Bianchi, Marisco, Arillo, Ferrara en Marcellini, alle gehuldigden met de Gouden Medaille voor Militaire Moed. Hierbij werden vooral majoor Teseo Tesei en alle andere gesneuvelden herdacht.
Militaire loopbaan
Korvetkapitein (Capitano di corvetta)
Onderofficier (Capo di 1a Classe)
Onderofficier (Capo di 2a Classe) in 1941
Onderofficier (Capo di 3a Classe) in 1941
Sergeant in 1937
Korporaal (Sottocapo) in 1934
Onderscheiding
Gouden medaille voor Dapperheid

Afbeeldingsresultaat voor Emilio Bianchi

Emilio Bianchi
Geboren 22 oktober 1912
Sondalo, Sondrio, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 15 augustus 2015
Torre del Lago Puccini
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1861-1946) crowned.svg Regia Marina
Rang Rank insignia of capitano di corvetta of the Italian Navy.svg
Korvetkapitein
(Capitano di corvetta)
Eenheid La Decima or X™ MAS
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Zie onderscheiding
Portaal Portaalicoon Tweede Wereldoorlog

 


Ugo Cavallero

Ugo Cavallero (Casale Monferrato, 20 september 1880 - Frascati, 14 september 1943) was een Italiaans generaal die vocht in de Eerste Wereldoorlog en in de Tweede Wereldoorlog.
Beginjaren
Ugo Cavallero studeerde wiskunde in Turijn. Hij nam deel aan de Italiaans-Turkse Oorlog.
Eerste Wereldoorlog
In de Eerste Wereldoorlog onderscheidde hij zich bij de terugtocht uit Caporetto. In 1918 vocht hij in de slag aan de Piave en de slag bij Vittorio Veneto. Hij werd op pas 38-jarige leeftijd generaal. Hij vertegenwoordigde ItaliŽ bij het Verdrag van Versailles in 1919.
Interbellum
Hij werd directeur-generaal bij Pirelli. Van mei 1925 tot november 1928 was hij secretaris bij het ministerie van oorlog onder Benito Mussolini. In 1926 werd hij senator. In 1928 werd hij verheven tot graaf. In 1928 werd hij voorzitter van Ansaldo. Van 1937 tot 1939 kreeg hij het bevel over de Italiaanse troepen in Italiaans Oost-Afrika. In 1939 werd hij ondervoorzitter van de economische en militaire commissie voor uitvoering van het Staalpact met Duitsland.
Tweede Wereldoorlog
In december 1940 werd hij met terugwerkende kracht tot 1934 bevelhebber van het legerkorps. Op 4 december 1940 werd hij hoofd van de generale staf ter vervanging van Pietro Badoglio. De twee hadden meermaals ruzie gemaakt. Hij kreeg het bevel van het leger in AlbaniŽ ter vervanging van generaal Ubaldo Soddu. Ugo Cavallero werkte nauw samen met Albert Kesselring, maar had geen hoge dunk van Erwin Rommel. Op 14 februari 1942 kreeg hij het IJzeren Kruis (Duitsland). Op 1 juli 1942 werd hij bevorderd tot maarschalk, nadat Erwin Rommel tot veldmaarschalk bevorderd was. In juli 1943 hadden de geallieerden LibiŽ ingenomen en werd Cavallero vervangen door Vittorio Ambrosio. De fascist Galeazzo Ciano drukte zijn vreugde uit over het ontslag.
Op 25 juli 1943 na de val van Mussolini liet de ondertussen premier geworden Badoglio Ugo Cavallero arresteren op beschuldiging een staatsgreep te beramen. Vanwege zijn rang van senator moest hij niet in de gevangenis, maar kreeg hij huisarrest in een paleis. Op voorspraak van Victor Emanuel III werd hij vrijgelaten. Eind augustus werd hij opnieuw gearresteerd en opgesloten in Fort Boccea.
Op 12 september 1943 werd hij door de Duitsers bevrijd en werd hij naar Frascati gebracht. Veldmaarschalk Albert Kesselring stelde hem in naam van Adolf Hitler voor om het Italiaanse leger te leiden. Hij weigerde en werd in de ochtend van 14 september 1943 in de tuin van hotel BelvedŤre dood teruggevonden met een pistoolschot door zijn hoofd.
Militaire loopbaan
Tweede luitenant (Sottotenente), Koninklijk Italiaans Leger: 1900
Eerste luitenant (Primo Tenente), Koninklijk Italiaans Leger: 1904
Kapitein (Capitano), Koninklijk Italiaans Leger: februari 1912
Majoor (Maggiore), Koninklijk Italiaans Leger: oktober 1915
Luitenant-kolonel (Tenente Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 31 mei 1917
Kolonel (Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 21 oktober 1917
Brigadegeneraal (Generale di Brigata), Koninklijk Italiaans Leger: 12 december 1918
Generaal-majoor (Generale di Divisione), Koninklijk Italiaans Leger: 13 oktober 1927
Luitenant-generaal (Luogetenente Generale), Koninklijk Italiaans Leger: 16 juni 1934
Generaal (Generale d'armata), Koninklijk Italiaans Leger: 10 mei 1940
Maarschalk (Maresciallo d'Italia), Koninklijk Italiaans Leger: 1 juli 1942
Onderscheidingen
Orde van de Italiaanse Kroon
Grootofficier op 18 december 1921
Commandeur op 8 augustus 1920
Officier op 29 december 1918
Ridder op 4 juni 1914
Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus
Commandeur op 11 juni 1925
Officier op 21 september 1921
Ridder op 13 september 1917
Militaire Orde van Savoye
Officier op 27 juni 1918
Ridder op 12 augustus 1916
Ridder in de Koloniale Orde van de Ster van ItaliŽ op 3 april 1924
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Turkse Oorlog van 1911-1912
Oorlogskruis[2]
Croce d'oro per anzianitŗ di servizio (40 dienstjaren)
Gouden medaille voor Dapperheid in december 1942
Bronzen medaille voor Dapperheid op 16 mei 1913
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Oostenrijkse Oorlog 1915-1918
Herdenkingsmedaille van de Eenheid van ItaliŽ
Overwinningsmedaille
Ridderkruis op 14 februari 1942
Ridder Grootkruis in de Orde van Malta

Ugo Cavallero met Erwin Rommel

Ugo Cavallero met Erwin Rommel
Geboren 20 september 1880
Casale Monferrato, Alessandria, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 14 september 1943
Frascati, Lazio, ItaliŽ
Begraven Parrocchia di Ponzano Monferrato, Ponzano Monferrato, Alessandria (provincie), PiŽmont, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Dienstjaren 1900 - 1943
Rang Rank insignia of maresciallo d'Italia of the Italian Army (1940).png Maresciallo d'Italia
Leiding over Chef van de Generale Staf (6 december 1940-1 februari 1943)
Comando Supremo
Slagen/oorlogen Italiaans-Turkse Oorlog
Eerste Wereldoorlog
Slag bij Vittorio Veneto
Slag aan de Piave
Italiaans-Oost-Afrika
Tweede Wereldoorlog
Grieks-Italiaanse Oorlog
Onderscheidingen Zie onderscheidingen
Ander werk Bestuursvoorzitter van Pirelli
Staatssecretaris bij het Ministerie van Oorlog (4 mei 1925-24 november 1928)

 


Emilio De Bono

Emilio De Bono (Cassano d'Adda, 19 maart 1866 - Verona, 11 januari 1944) was een Italiaans militair en fascistisch politicus.
CarriŤre
De Bono vocht tijdens de Eritrea-oorlog (1887), de Italiaans-Turkse Oorlog (1911) en tijdens de Eerste Wereldoorlog (1915-1918) in het Italiaanse leger. In 1915 werd hij commandant van het 15de Regiment Bersaglieri en in 1918 werd hij commandant van het 9de Legerkorps. Aan het einde van de Eerste Wereldoorlog werd De Bono bevorderd tot luitenant-generaal. Na de oorlog werd hij een van de commandanten van de arditi (elitekorps van het leger) en sloot hij zich aan bij de fascistische beweging. In 1921 werd hij lid van de Nationale Fascistische Partij van Benito Mussolini en in datzelfde jaar in de Kamer van Afgevaardigden gekozen.
Fascistische machtsovername
Tijdens de Mars op Rome (28 oktober 1922) was hij ťťn van de leden van het quadrumviri (viermanschap) dat de mars leidde.
Na de fascistische machtsovername werd hij senator en politiechef (1923). Zijn naam werd echter in verband gebracht met de moord op Giacomo Matteotti, de antifascistische socialistische volksvertegenwoordiger (1924), waarna De Bono tot aftreden werd gedwongen als politiechef. Van 1925 tot 1929 was hij gouverneur van Italiaans-LibiŽ en daarna minister van KoloniŽn (1929).
In 1929 werd De Bono tot generaal bevorderd en in 1935 tijdens de oorlog tegen EthiopiŽ, trad hij op als opperbevelhebber van het Italiaanse koloniale leger. In 1936 werd hij maarschalk van ItaliŽ. Hij was onderscheiden met de zilveren Medaille voor Militaire Dapperheid, een hoge Italiaanse onderscheiding. Hij was ook commandeur en later grootkruis in de Militaire Orde van Savoye en een van de weinige grootkruisen in de exclusieve Koloniale Orde van de Ster.
Emilio de Bono was katholiek en van adel en was een van de rechtsridders in de Orde van Malta
Val
Op 24 juli 1943 stemde De Bono als lid van de Fascistische Grote Raad voor de motie van Dino Grandi en was dus voor de afzetting van Mussolini als dictator. Als gevolg van deze keuze werd hij in Noord-ItaliŽ door fascisten van Mussolini's Italiaanse Sociale Republiek onder huisarrest gesteld. Tijdens een showproces in Verona werd De Bono als verrader ter dood veroordeeld en ondanks zijn hoge leeftijd terechtgesteld.
Onderscheidingen
Ridder in de Orde van de Aankondiging op 3 oktober 1937
Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus
Grootofficier op 8 april 1923
Commandeur op 30 december 1919
Officier op 12 januari 1919
Ridder op 3 april 1913
Militaire Orde van Savoye
Ridder Grootkruis op 19 juni 1936
Grootofficier op 10 augustus 1928
Commandeur op 19 september 1918
Ridder op 28 december 1913
Orde van de Italiaanse Kroon
Ridder Grootkruis op 14 september 1920
Grootofficier op 1 juni 1919
Commandeur op 13 september 1918
Officier op 13 september 1917
Ridder op 7 november 1907
Ridder Grootkruis in de Koloniale Orde van de Ster van ItaliŽ
Ridder Grootkruis in de Orde van Malta
Herdenkingsmedaille van de campagne in Afrika
Croce d'oro per anzianitŗ di servizio (40 dienstjaren)
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Turkse Oorlog 1911-1912
Zilveren medaille voor Dapperheid
Kruis voor Militaire Moed
Medaglia mauriziana al merito militare di dieci lustri
Herdenkingsmedaille van de Mars op Rome op 28 oktober 1922
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Oostenrijkse Oorlog 1915-1918 (2 jaren campagne)
medaglia ricordo dell'Unitŗ d'Italia 1848-1918

De Bono1.jpg

Geboren 19 maart 1866
Cassano d'Adda, Lombardije, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 11 januari 1944
Verona, Veneto, Koninkrijk ItaliŽ
Begraven Cassano díAdda Begraafplaats, Cassano d'Adda, Milaan (provincie), Lombardia, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Dienstjaren 1884 - 1920
1935 - 1943
Rang Rank insignia of maresciallo d'Italia of the Italian Army (1940).png Maresciallo d'Italia
Slagen/oorlogen Italiaans-Turkse Oorlog
Eerste Wereldoorlog
Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog
Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Zie onderscheidingen
Ander werk Staatssecretaris bij het Ministerie van KoloniŽn (18 december 1928-12 september 1929)
Minister van KoloniŽn (12 september 1929-17 januari 1935)
Minister van staat

 


Luigi Durand de la Penne

Luigi Durand de la Penne (Genua, ItaliŽ, 11 februari 1914 Ė Genua, 17 januari 1992), was een Italiaanse marineduiker bij de Regia Marina in het Decima MAS tijdens de Tweede Wereldoorlog. De Decima Flottiglia MAS (Decima Flottiglia Mezzi d'Assalto, was ook bekend als La Decima o X™ MAS) (Italiaans voor "10e Assault Vehicle Flotilla"). Durand de la Penne werd geboren in Genua, waar hij ook overleden is.
Iride-onderzeeŽr redden bemanning in actie
Op 22 augustus 1940, in de Golf van Bomba, was de Italiaanse onderzeeboot Iride, eigenlijk een "menselijke torpedo"-onderzeeboot, tot zinken gebracht door een torpedo van een Britse Fairey Swordfish-vliegtuig. De luchtaanval gebeurde tijdens een oefening in ondiep water, toen vier Italiaanse "menselijke torpedo"-squadrons in de buurt waren, met inbegrip van Teseo Tesei en Luigi Durand de la Penne.
De duikers waren onmiddellijk in staat om een reddingsactie te ondernemen. Van de 12 Iride-bemanningsleden overleefden negen kikvorsmannen de aanval. Negen kikvorsmannen werden nog levend boven water gebracht, maar twee van hen stierven al snel ten gevolge van hun opgelopen verwondingen. Eťn duiker was in shocktoestand en was niet in staat om zijn gezonken torpedo-onderzeeŽr te verlaten en naar de oppervlakte te zwemmen. De la Penne probeerde om hem naar de oppervlakte te brengen en gaf hem zelfs zijn eigen aqualong, maar de zeeman weigerde en overleed onder water.
Twee aanslagen op vijandelijke Britse schepen die toen waren voorbereid en uitgevoerd door de Italiaanse torpedo-onderzeeŽrs Iride op 22 augustus 1940 en Gondar op 29 september 1940, mislukten echter.
Zinken van HMS Valiant
Hij nam deel in de "menselijke torpedo"-aanvallen op Britse oorlogsschepen in de Middellandse Zee. Op 17 december 1941 was hij een van de zes duikersteams die een aanval leidde en ondernam in de Egyptische haven AlexandriŽ. Tijdens de nacht van 17 december naderde de Italiaanse onderzeeŽr Scirť AlexandriŽ en dropte drie menselijke bestuurbare mini-torpedo-onderzeeboten, genaamd Maiale, met hun kikvorsbemanning; Luigi Durand de la Penne, Vincenzo Martellotta, Antonio Marceglia, Emilio Bianchi, Mario Marino en Spartaco Schergat.
Onderwater varend zaten ze met elk twee duikers achter elkaar, op de bemande torpedo's. De duikers naderden de schepen die ze doelbewust hadden uitgekozen. De bestuurders van de torpedo-onderzeeŽrs lieten hun tuigen op de havenbodem zakken terwijl de andere kikvorsmannen met hun kleefmijnen onder de romp van de schepen zwommen. Daar kleefden ze hun magnetische mijnen met ontstekingsmechanisme tegen de scheepsrompen.
Enkele alerte Britse matrozen aan boord van de schepen hoorden de doffe klap van de magnetische kleefmijn tegen de scheepsromp aanstoten, maar eerder de luchtbellen van de kikvorsmannen verrieden hun aanwezigheid. Ook Emilio Bianchi kwam na 5 uren zwoegen, boven water wegens zuurstofvergiftiging. De Britten sloegen alarm en zoeklichten gingen aan terwijl men naar het wateroppervlak schoot in het schijnsel van het zoeklicht. Ondanks de kogels onder water werd niemand van de Italiaanse duikers geraakt. Alle duikers kwamen boven water en gaven zich over en moesten daarna aan boord komen van HMS Valiant.
Durand de la Penne werd, samen met alle kikvorsmannen, gevangengenomen en hij weigerde op het slagschip aan de kapitein informatie te geven waar de kleefmijnen precies bevestigd waren, tot een paar minuten vůůr hun explosies om de Britse bemanning hun schepen te evacueren. Alle geplaatste kleefmijnen op verscheidene schepen in de haven ontploften op bijna hetzelfde moment. De explosieduurtijd was zo ingesteld dat de Italiaanse duikers al veilig weg zouden geweest zijn vooraleer alles ontplofte.
Twee Britse slagschepen HMS Valiant en HMS Queen Elizabeth werden tot zinken gebracht. De la Penne plaatste persoonlijk zijn kleefmijn onder water tegen de romp van de HMS Valiant. De tanker Sagone (het oorspronkelijke doel was het vliegdekschip HMS Eagle, maar deze was niet in AlexandriŽ aanwezig), werd ondermijnd door de Italiaanse duikers en eveneens beschadigd. Ook de torpedojager HMS Jervis, die naast het tankschip lag om bij te tanken, werd beschadigd.
Hoewel beide slagschepen waren gezonken en op de ondiepe havenbodem lagen, bleven de dekken nog duidelijk boven water uitsteken. Het hele Italiaanse duikersteam werd krijgsgevangen genomen en bij beide schepen bleek het te zijn, dat de vijandelijke operatie ogenschijnlijk niet gelukt was en dat de Royal Navy deze aanslagen, op hun kapitale schepen wilden neutraliseren, maar dit was niet bekend. Zeker was dat de Royal Navy fotoís publiceerde naar de Britse pers, dat er aan de schepen niet zoveel schade was. Dit was ook een anti-propaganda tegenover de vijand om door te laten schijnen dat de Italiaanse raid eigenlijk niet gelukt was.
Met de geallieerden in La Spezia
Na de Italiaanse wapenstilstand op 8 september 1943, werd de la Penne in de gelegenheid gesteld, vrijgelaten te worden uit krijgsgevangenschap, in ruil om de strijd aan te vatten samen met de geallieerden. Hij aanvaardde dit voorstel.
Op 22 juni 1944 nam hij deel aan een gezamenlijke operatie tegen de Duitsers. Een team bestaande uit Britse en Italiaanse duikers werden vervoerd door de Italiaanse torpedojager Grecale voor een aanval in de haven van La Spezia, die op dat moment nog in Duitse handen was. Buiten La Spezia gingen de duikers in zee en zwommen de haven binnen. Het duikersteam bracht de kruisers Gorizia en Bolzano tot zinken, voordat ze gebruikt konden worden voor het blokkeren van de haveningang.
Naoorlogse carriŤre
Na de oorlog verbleef Durand de la Perre bij de Marina Militare. Hij werd gepromoveerd tot Capitano di Fregata (Fregatkapitein) in 1950 en Capitano di Vascello (Kapitein-ter-zee) in 1954. In 1956 werd hij benoemd tot Marine Attachť in BraziliŽ. Hij was ook afgevaardigde van het Italiaanse Parlement als de tweede van de zes Wetgevers als onafhankelijke kandidaat. Hij werd gepensioneerd met de rang van Ammiraglio di Squadra (Vice-admiraal).
Ter ere van hem, werd door de Marina Militare (Italiaanse Marine), zijn naam aan ťťn van haar nieuwste torpedojagers van de Klasse 1993 gegeven, als de Durand de la Penne (D 560) en Francesco Mimbelli (D 561). Luigi Durand de la Penne stierf op 17 januari 1992 in zijn geboortestad Genua. Hij werd net geen 78 jaar toen hij overleed. In Genua werd een wandelpromonade langs de haven naar de pier naar hem vernoemd; Calata Al Molo Vecchio Luigi Durand de la Penne.

Durand de la Penne - VI Legislatura.jpg

Geboren 11 februari 1914
Genua, LiguriŽ, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 17 januari 1992
Genua, LiguriŽ, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Flag of Italy.svg ItaliŽ
Onderdeel Emblem of the Regia Marina.svg Regia Marina
Naval Ensign of Italy.svg Italiaanse Marine
Dienstjaren 1934 Ė 1956
Rang Rank insignia of ammiraglio di squadra of the Italian Navy.svg Viceadmiraal
(Ammiraglio di Squadra)
Eenheid X™ MAS
Slagen/oorlogen Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog
Tweede Wereldoorlog

HMS Valiant

 


Enzo Emilio Galbiati
 

Enzo Emilio Galbiati (Monza, 23 mei 1897-1982), was een Italiaans fascistisch politicus. In 1920 richtte Galbiati het Actie Squadron van Monza op en werd in 1921 lid van Mussolini's Partito Nazionale Fascista (PNF).

In 1933 werd Galbiati commandant van de Gruppo Legioni di Roma (Legionaire Groep van Rome), een eenheid van de fascistische militie (MVSN). In 1935 werd hij bevelhebber van de in EthiopiŽ opererende 219de eenheid van de Zwarthemden (dat wil zeggen de fascistische militie) en later van het Vittorio Veneto legioen. Tijdens de Italiaanse veldtocht tegen Griekenland (1940-1941) werd hij commandant van de Zwarthemden die onderdeel uitmaakten van het 11de Italiaanse leger. In 1941 was hij bevelhebber van alle in Griekenland strijdende Italiaanse Zwarthemden.

Na de (voor ItaliŽ desastreus verlopen) veldtocht in Griekenland werd Galbiati bevorderd tot luitenant-generaal en werd hij chef van de staf van de fascistische militie MVSN (Milizia Volontaria per la Sicurezza Nazionale). Galbiati werd tevens lid van de Fascistische Grote Raad.

Tijdens de beroemde zitting van de Fascistische Grote Raad op 24 en 25 juli 1943 stemde Galbiati tegen de motie van Dino Grandi en was dus vůůr het aanblijven van Mussolini als Italiaans dictator. De dag daarop werd Mussolini op last van de Italiaanse koning Victor Emmanuel III gearresteerd en werd Galbiati als chef van de staf van de MVSN afgezet. Hij werd enige tijd vastgehouden, maar vestigde zich daarna in het door Duitsland bezette Noord-ItaliŽ.


Militaire loopbaan
Soldaat (Soldato), Koninklijk Italiaans Leger:
Korporaal (Caporale), Koninklijk Italiaans Leger: juli 1917
Tweede luitenant (Sottotenente), Koninklijk Italiaans Leger: 1918
Kolonel (Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 1 juli 1923
Brigadegeneraal (Generale di Brigata), Koninklijk Italiaans Leger: 1 juli 1933
Luitenant-generaal (Luogetenente Generale), Koninklijk Italiaans Leger: 23 december 1939
Onderscheiding
Zilveren medaille voor Dapperheid (Medaglia d'argento al valor militare) (2)

Geboren 23 mei 1897
Monza, Lombardije, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 23 mei 1982
Solbiate, Lombardije, ItaliŽ
Begraven Seborga, LiguriŽ, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Dienstjaren 1917 - 1945
Rang Rank insignia of generale di corpo d'armata of the Italian Army (1940).png
Luitenant-generaal

 


Rodolfo Graziani, Marghese di Neghell

Rodolfo Graziani, Marghese di Neghelli (Frosinone, 11 augustus 1882 - Rome, 11 januari 1955) was een Italiaans officier.

CarriŤre
Graziani werd in 1923 generaal en bekleedde tot 1936 functies in de Italiaanse koloniŽn. In 1936 werd hij onderkoning van Italiaans-Oost-Afrika, het huidige EthiopiŽ, dat toen bezet werd door ItaliŽ. Hij volgde hiermee Pietro Badoglio op. Op 19 februari 1937 werd een aanslag op hem gepleegd in Addis Abeba, die hij ternauwernood overleefde. Als wraak voor deze aanslag werden zo'n 30.000 mensen doodgeschoten. In juni 1940 werd hij benoemd tot gouverneur van Italiaans-LibiŽ als opvolger van Italo Balbo, die vlak daarvoor was omgekomen.

Tijdens de Tweede Wereldoorlog bleef hij trouw aan Benito Mussolini en hij werd in 1943 minister van Defensie in ItaliŽ. Na de oorlog werd hij in mei 1950 door een militair tribunaal tot 19 jaar gevangenisstraf veroordeeld wegens collaboratie met de nazi's. Hij werd echter al op 29 augustus 1950 na een amnestie wegens het Heilig Jaar vervroegd vrijgelaten. Graziani overleed op 72-jarige leeftijd.

Militaire loopbaan
Tweede luitenant (Sottotenente), Koninklijk Italiaans Leger: 1904
Kapitein (Capitano), Koninklijk Italiaans Leger: 1915
Luitenant-kolonel (Tenente colonnello), Koninklijk Italiaans Leger: 1916
Kolonel (Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 1918
Luitenant-generaal (Luogetenente Generale), Koninklijk Italiaans Leger: februari 1932
Generaal (Generale d'armata), Koninklijk Italiaans Leger: 1934
Maarschalk (Maresciallo d'Italia), Koninklijk Italiaans Leger:
Onderscheidingen[bewerken]
Ridder Grootkruis in de Orde van Sint-Mauritius en Sint-Lazarus
Ridder Grootkruis in de Militaire Orde van Savoye
Ridder Grootkruis in de Orde van de Italiaanse Kroon
Ridder Grootkruis in de Koloniale Orde van de Ster van ItaliŽ
Commandeur in de Silvesterorde
Ridder van Eer en Devotie in de Orde van Malta
Zilveren medaille voor Dapperheid (2)
Bronzen medaille voor Dapperheid
Medaglia Mauriziana per merito militare di 10 lustri (10 dienstjaren)
Militaire medaille voor verdienste als commandant (20 dienstjaren)
Croce per anzianitŗ di servizio militare (40 dienstjaren}
Herdenkingsmedaille van de militaire operaties in Oost-Afrika
Herdenkingsmedaille van de Italiaans-Turkse Oorlog 1911-1912
Herdenkingsmedaille van de Italiaans-Oostenrijkse 1915-1918 (4 jaar campagne)
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse onafhankelijkheid
Overwinningsmedaille

RGraziani.jpg

Bijnaam De Slager van Fezzan
De Slager van EthiopiŽ
Geboren 11 augustus 1882
Frosinone, Lazio, ItaliŽ
Overleden 11 januari 1955
Rome, Lazio, ItaliŽ
Begraven Affile Begraafplaats, Affile, Rome Hoofdstad (metropolitane stad), Lazio, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svgKoninkrijk ItaliŽ
War flag of the Italian Social Republic.svg Italiaanse Sociale Republiek
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Dienstjaren 1903 Ė 1945
Rang Rank insignia of maresciallo d'Italia of the Italian Army (1940).png Maarschalk
(Maresciallo d'Italia)
Leiding over 10e Leger (Italie)
Legergroep Liguria
Slagen/oorlogen Eerste Wereldoorlog
Tweede Italiaans-Ethiopische Oorlog
Pacificatie van LibiŽ
Slag om de Ogaden
Slag om Genale Doria
Tweede Wereldoorlog
Noord-Afrikaanse veldtocht
Italiaanse veldtocht

 


Angelo Iachino

Angelo Iachino (San Remo, 4 april 1889 Ė Rome, 3 december 1976) was een Italiaanse admiraal tijdens de Tweede Wereldoorlog.


Biografie
Iachino werd in 1889 geboren in San Remo in LiguriŽ en ging in 1904 bij de Italiaanse marineacademie in Livorno waar hij in 1907 afstudeerde.

Iachino nam in 1911 en 1912 deel aan de oorlog tegen Turkije. Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij als een commandant van een torpedoboot. Voor zijn moed in een slag werd hij aan het einde van de oorlog in november 1918 onderscheiden. Van 1923 tot 1928 diende hij als marineattachť bij de Italiaanse ambassade in China. In 1928 kreeg hij het bevel over een torpedojager en aan het begin van de jaren dertig kreeg het commando over een kruiser. Tijdens de Spaanse Burgeroorlog was hij commandant van twee groepen van lichte schepen. Hij nam ook deel in april 1939 aan de bezetting van AlbaniŽ.

Iachino voerde in 1940 tijdens de Slag bij Kaap Spartivento het commando over een kruiser-eskader en na de Slag van Tarente werd hij benoemd tot Ammiraglio di Squadra (vice-admiraal) en opperbevelhebber van de Regia Marina. Hij leidde de marine tijdens de Slag van Matapan (maart 1941), Eerste Zeeslag van Sirte (december 1941) en de Tweede Zeeslag van Sirte (maart 1942).

Op 5 april 1943 werd hij ontslagen uit zijn commando en vervangen door Carlo Bergamini. Hij ging in 1954 met pensioen met de rang van Ammiraglio d'Armata (admiraal) en stierf in 1976 in Rome op 87-jarige leeftijd.

Militaire loopbaan
Guardiamarina, Regia Marina: 1 december 1907
Sottotenente di Vascello, Regia Marina: 15 mei 1910
Tenente di vascello, Regia Marina: 1 mei 1914
Korvetkapitein (Capitano di Corvetta), Regia Marina:
Fregatkapitein (Capitano di Fregata), Regia Marina: 1 januari 1926
Kapitein-ter-zee (Capitano di Vascello), Regia Marina: 22 februari 1932
Commandeur (Contrammiraglio), Regia Marina: 17 augustus 1936
Schout-bij-nacht (Ammiraglio di Divisione), Regia Marina: 1 januari 1938
Vice-Admiraal (Ammiraglio di Squadra), Regia Marina: 16 september 1939
Luitenant-admiraal (Ammiraglio di squadra designato d'Armata), Regia Marina: 6 april 1942
Admiraal (Ammiraglio d'Armata), Regia Marina: 6 april 1943

Admiraal Angelo Iachino

Admiraal Angelo Iachino
Geboren 4 april 1889
San Remo, LiguriŽ, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 3 december 1976
Rome, Lazio, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Emblem of the Regia Marina.svg Regia Marina
Rang Rank insignia of ammiraglio d'armata of the Regia Marina (1936).svg Admiraal
(Ammiraglio d'Armata)
Slagen/oorlogen Italiaans-Turkse Oorlog
Spaanse Burgeroorlog
Eerste Wereldoorlog
Tweede Wereldoorlog
Slag bij Kaap Spartivento
Slag van Tarente
Eerste slag om Sirte
Tweede slag om Sirte
Operatie Vigorous
Slag bij Kaap Matapan

 


Vincenzo Martellotta

Vincenzo Martellotta (Tarente, 1 januari 1913 - Castelfranco Emilia, 27 augustus 1973), was een Italiaans militair. Hij diende als kikvorsman bij de Regia Marina tijdens de Tweede Wereldoorlog. Martellotta werd gehuldigd met de Medaglia d'Oro al Valor Militare (Gouden Medaille voor Militaire Moed).
Zijn carriŤrre
Na de middelbare school in het Liceo Morea van Conversano, schreef hij zich in voor ťťn jaar bij de Faculteit Ingenieurswetenschappen aan de Universiteit van Napels. Aangetrokken door de zee deed hij zijn aanvraag op de Accademia Navale di Livorno en in oktober 1931 werd hij een leerling bij het Corpo delle Armi Navali (Korps van Marinebewapening).
In 1934 waren zijn studies gericht op de Defensie Hogeschool in Turijn en in de Hogeschool van deze stad, behaalde hij zijn diploma als industrieel ingenieur. Vincenzo Martellotta werd bevorderd tot onderluitenant bij de AN (Armi Navali) (Marine Wapens) in 1935 en als luitenant-ter-zee in 1936. In oktober 1937, na het beŽindigen van de cursus ging hij naar de Accademia Navale (Marine Academie), met de bedoeling zijn duikopleiding voort te zetten in Massawa, Eritrea, aan de Rode Zee, waar de opleiding van artillerie en Torpedo's dell'Autoreparto gevestigd waren.
Tweede Wereldoorlog
Hij werd vooreerst overgeplaatst in 1939 bij het Direzione Armi Subacquee (Onderwaterwapen Directoraat) in La Spezia en vervolgens bij de afdeling Torpedo's, Lanciasiluri, torpedo- en onderzeeŽrtesten in Tarente. In oktober 1940 kwam hij in dienst bij de Xe Flottiglia MAS en na een harde trainingsperiode, werd hij actief ingezet voor een onderwateraanval in de haven van Valletta in Malta op 26 juli 1941, samen met de groepsleider majoor Teseo Tesei. Tesei en zijn Maiale-begeleider, Alcide Pedretti lieten echter het leven bij deze eigenlijke zelfmoord-operatie. Deze operatie was een ramp voor de Italiaanse duikers en moesten zich noodgedwongen terugtrekken uit de Britse wateren rondom Malta.
Daarna werd Martellotta ingezet voor een operatie in AlexandriŽ, Egypte, in de nacht van 18 en 19 december 1941 samen met de groepsleider luitenant-ter-zee Luigi Durand de la Penne. Deze actie was het hoogtepunt met het tot zinken brengen van twee Britse slagschepen en een Britse olietanker. Martellotta voer met zijn Maiale-menselijke-torpedo, samen met de 3e Klasse-duiker Mario Marino, naar hun doel en zette een aanval in op de Britse tanker Sagona die ze lieten zinken op de ondiepe havenbodem en brachten tevens schade toe aan de Britse torpedojager HMS Jarvis. Martellotta werd samen met de gehele duikersgroep krijgsgevangengenomen door de Britten na de succesvolle actie.
In februari 1944 keerde hij terug uit krijgsgevangenschap en nam hij nu samen met de geallieerden deel aan de oorlog met de bevrijding van de "Mariassalto", de Italiaanse CONSUBIN (Comando Raggruppamento Subacquei ed Incursori "Teseo Tesei" - Italiaanse Kikvorsman-Commandogroep "Teseo Tesei").
Na de oorlog
Na de oorlog nam hij vrijwillig deel aan het opruimen van zeemijnen en het vrijwaren van mijnen, obstakels en terugwinnen van de havens van Genua, San Remo, Oneglia en Porto Maurizio, en met zijn broer Diego Martellotta, de hoogste in rang bij de Bersaglieri (Italiaanse elite infanterie) en expert op het gebied van chemische oorlog, werkten ze samen aan de renovatie van de havens van Brindisi, Bari, Barletta, Molfetta en Manfredonia.
In 1947 ging hij samen met een reddingsploeg voor een noodopdracht om een brand in een opslagplaats van explosieven in Bari te bestrijden. Men kon de krachtige agressieve chemische lekkage van een apparaat neutraliseren, waardoor ernstige schade voor de burgers en omgeving werd vermeden. Voor deze actie, waarin gemeld werd dat hij brandwonden opliep en die hij in het ziekenhuis liet verzorgen, werd hij hiervoor gehuldigd met de Medaglia d'Argento al Valore Civile (Zilveren Medaille voor Burgerlijke Moed). Martellotta werd bevorderd tot luitenant-kolonel in januari 1953, en in 1960 werd hij geplaatst met de positie van hulpfunctionaris-kolonel bij de Armi Navali.
Vincenzo Martellotta stierf in Castelfranco Emilia, op 27 augustus 1973 op 60-jarige leeftijd.
Militaire loopbaan
Adelborst (Guardiamarina), Regia Marina: 1935
Luitenant ter Zee der 2de klasse (Sottotenente di Vascello), Regia Marina: 1936
Luitenant ter Zee der 2e klasse (oudste categorie) (Tenente di vascello), Regia Marina:
Korvetkapitein (Capitano di Corvetta), Regia Marina: 1941
Fregatkapitein (Capitano di Fregata), Regia Marina: januari 1953
Kapitein-ter-zee (Capitano di Corvetta), Regia Marina: 27 augustus 1973
Onderscheidingen[bewerken]
Gouden medaille voor Dapperheid op 18 - 19 december 1941
Ricompense al valor militare op 26 juli 1941
Burgermedaille voor Moed (Valor civile) op 30 mei - 1947

Vincenzo Martellotta
Geboren 1 januari 1913
Tarente, Tarente, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 27 augustus 1973
Castelfranco Emilia, Modena, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Emblem of the Regia Marina.svg Regia Marina
Dienstjaren 1931 - 1973
Rang Rank insignia of capitano di vascello of the Regia Marina (1936).svg Kapitein-ter-zee (Capitano di Vascello)
Eenheid Kikvorsman
Corpo delle armi navali
Comando Raggruppamento Subacquei e Incursori Teseo Tesei
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog
Onderscheidingen Zie onderscheidingen
Ander werk Industrieel ingenieur

 


Giovanni Messe

Giovanni Messe (Mesagne, 10 december 1883 - Rome, 18 december 1968) was een Italiaanse generaal en politicus.
Militaire carriŤre[bewerken]
Messe nam in 1901 vrijwillig dienst in het leger van het Koninkrijk ItaliŽ. Als onderofficier vocht hij in de omgeving van Tripoli tijdens de Italiaans-Turkse Oorlog. In 1915 werd hij bevorderd tot kapitein en keerde hij terug naar ItaliŽ, waar hij deelnam aan de strijd aan het Italiaanse front. Na de Eerste Wereldoorlog nam de carriŤre van Messe een vogelvlucht: in 1923 werd hij veldadjudant van koning Victor Emanuel III, in 1927 werd hij kolonel en in 1935 werd hij brigadegeneraal. In datzelfde jaar leverde hij een succesvolle bijdrage aan de verovering van EthiopiŽ, wat hem de rang van generaal-majoor opleverde.
Tweede Wereldoorlog
Messe had tijdens de Grieks-Italiaanse Oorlog (1940-1941) de leiding over een legerkorps waarmee hij enkele successen boekte tegen de Griekse bevelhebber Alexandros Papagos. De oorlog draaide voor ItaliŽ echter uit op een fiasco en pas na de tussenkomst van nazi-Duitsland kon Griekenland worden verslagen.
In de zomer van 1941 werd Messe commandant van het Corpo di Spedizione Italiano in Russia, de Italiaanse strijdkrachten die deelnamen aan Operatie Barbarossa, de Duitse aanval op de Sovjet-Unie. Een jaar later werd Messe vervangen door Italo Gariboldi. Tegen die tijd vochten er ongeveer 200.000 Italianen aan het oostfront.
In februari 1943 werd Messe gestationeerd in TunesiŽ waar hij het bevel kreeg over het 1ste Italiaanse Leger, dat deel uitmaakte van de Heeresgruppe Afrika onder leiding van Erwin Rommel. Hij werd ook gouverneur van de kolonie Italiaans-LibiŽ die echter al grotendeels was veroverd door de geallieerden. Op 12 mei werd hij nog door Benito Mussolini bevorderd tot Veldmaarschalk van ItaliŽ, maar hij kon niet meer voorkomen dat de laatste troepen van de asmogendheden in Noord-Afrika zich de volgende dag over moesten geven. Messe werd vervolgens gevangengenomen door de geallieerden. Na de wapenstilstand tussen ItaliŽ en de geallieerden in september 1943 werd hij weer vrijgelaten. Net als veel andere koningsgezinde officieren sloot hij zich aan bij de Italiaanse troepen die tot het einde van de oorlog samen met de geallieerden tegen nazi-Duitsland vochten.
Na de Tweede Wereldoorlog
In 1946 ging Messe na 45 dienstjaren met pensioen. Hij schreef in de daaropvolgende jaren een boek over de Italiaanse strijd aan het oostfront tijdens de Tweede Wereldoorlog (La Guerra al Fronte Russo) en een boek over de strijd in TunesiŽ (Come finž la guerra in Africa. La "Prima Armata" italiana in Tunisia). Hij werd in 1953 senator namens de monarchistische Partito Democratico Italiano di Unitŗ Monarchica. Daarnaast zou hij tot zijn dood voorzitter zijn van de Italiaanse veteranenorganisatie. Messe overleed in 1968 op 85-jarige leeftijd.
Militaire loopbaan
Soldaat (Soldato), Koninklijk Italiaans Leger: 1901
Sergeant (Sergente), Koninklijk Italiaans Leger: 1907
Tweede luitenant (Sottotenente)[1], Koninklijk Italiaans Leger: 1911
Eerste luitenant (Tenetne), Koninklijk Italiaans Leger: 1913
Kapitein (Capitano), Koninklijk Italiaans Leger: 17 november 1915
Majoor (Maggiore), Koninklijk Italiaans Leger:
Luitenant-kolonel (Tenente colonnello), Koninklijk Italiaans Leger: 1923
Kolonel (Colonello), Koninklijk Italiaans Leger: 1927
Brigadegeneraal (Generale di Brigata), Koninklijk Italiaans Leger: september 1935
Luitenant-generaal (Luogetenente Generale), Koninklijk Italiaans Leger: 1939
Generaal (Generale d'armata), Koninklijk Italiaans Leger: 16 november 1942[2]
Maarschalk (Maresciallo d'Italia), Koninklijk Italiaans Leger: 12 mei 1943
Onderscheidingen
Grootofficier in de Militaire Orde van Savoye op 8 mei 1943
Commandeur in de Militaire Orde van Savoye op 14 maart 1942
Officier in de Militaire Orde van Savoye op 21 september 1939
Ridder in de Militaire Orde van Savoye op 9 februari 1919
Ridder in de Orde van Vittorio
Zilveren medaille voor Dapperheid
Bronzen medaille voor Dapperheid (2)
Oorlogskruis op 19 juni 1920
Kruis van Oorlogsverdienste (3)
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Turkse Oorlog
Herdenkingsmedaille van de Expeditie in AlbaniŽ
Herdenkingsmedaille van de Campagne in Afrika (1882-1935)
Herdenkingsmedaille van de Operatie in Oost-Afrika (1935 Ė 1936)
Herdenkingsmedaille van de Italiaanse-Oostenrijkse Oorlog 1915 Ė 18 (4 jaar campagne)
Herdenkingsmedaille Eenwording van ItaliŽ
Overwinningsmedaille
Promozione per merito di guerra (fino a Ufficiale superiore - 2 volte)
IJzeren Kruis 1939, 1e klasse en 2e klasse
Ridderkruis op 23 januari 1942 als Maresciallo d'Italia en Commandant van het Corpo di spedizione italiano in Rusland

Generaal Giovanni Messe, 1940

Generaal Giovanni Messe, 1940
Geboren 10 december 1883
Mesagne, ApuliŽ, Koninkrijk ItaliŽ
Overleden 18 december 1968
Rome, Lazio, ItaliŽ
Land/partij Flag of Italy (1861-1946).svg Koninkrijk ItaliŽ
Onderdeel Flag of Italy (1860).svg Koninklijk Italiaans Leger
Dienstjaren 1901 - 1946
Rang Rank insignia of maresciallo d'Italia of the Italian Army (1940).png Maarschalk
(Maresciallo d'Italia)
Eenheid Infanterie[1]
84ļ Reggimento fanteria "Venezia"
Leiding over Panzer Leger Afrika
Slagen/oorlogen Italiaans-Turkse Oorlog

1-Italiaans militair in de Tweede Wereldoorlog