Home      De start Van de Tweede Wereldoorlog      Het Derde Rijk van Adolf Hitler      Duitsland in de Tweede Wereldoorlog      Engeland in de Tweede Wereldoorlog      Amerika in de Tweede Wereldoorlog      Belgie in de Tweede Wereldoorlog      Nederland in de Tweede Wereldoorlog       Frankrijk in de Tweede Wereldoorlog      Noorwegen in de Tweede Wereldoorlog      Japan in de Tweede Wereldoorlog      Canada in de Tweede Wereldoorlog      Oostenrijk in de Tweede Wereldoorlog       Griekenland in de Tweede Wereldoorlog      Afrika in de Tweede Wereldoorlog      Polen in de Tweede Wereldoorlog      Sovjet Unie in de Tweede Wereldoorlog      Italie in de Tweede Wereldoorlog      Joegoslavie in de Tweede Wereldoorlog       Roemenie in de Tweede Wereldoorlog      Hongarije in de Tweede Wereldoorlog      Het SS Bloedbad van Oradour Sur Clan      Annelies Marie(Anne) Frank 12 Juni 1929      1-Veldslagen tijdens de tweede Wereldoorlog       1-Operaties tijdens de tweede Wereldoorlog       Werkkampen Concentratie Kampen Van Nazi Duitsland       Bombardement Tijdens de Tweede Wereldoorlog      1-Zeeslag tijdens de Tweede Wereldoorlog       1-Begraafplaats van de Tweede Wereldoorlog      Categorie militair in de Tweede Wereldoorlog      Operatie Overlord 1944       Het einde Van de Tweede Wereldoorlog  

1-Amerikaans militair in de Tweede Wereldoorlog

Franklin Delano Roosevelt

Franklin Delano Roosevelt, meestal aangeduid als Franklin D. Roosevelt of met zijn initialen FDR (Hyde Park (New York), 30 januari 1882 - Warm Springs (Georgia), 12 april 1945) was de 32e President van de Verenigde Staten.
Als politicus van de Democratische Partij was Roosevelt van 1929 tot 1932 de 44e Gouverneur van New York. Tijdens de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 1932 was Roosevelt de kandidaat van de Democratische Partij, door de slechte economie versloeg hij de zittende president Herbert Hoover. Zijn presidentschap duurde van 1933 tot 1945. Roosevelt maakte als president intensief gebruik van de media om de publieke opinie voor zich te winnen en zijn beleid toe te lichten. Zijn informele off the record-stijl van persconferenties en zijn populaire fireside chats, "praatjes aan de haard" op de radio voor en tijdens de Tweede Wereldoorlog, zijn daar voorbeelden van. Met de New Deal initieerde hij een programma tegen de sociale en economische gevolgen van de Grote Depressie. Hij is de enige Amerikaanse president die vier keer gekozen is, een record dat niet meer verbeterd kan worden omdat sedert Amendment XXII uit 1947 de president maar ťťnmaal herkozen kan worden. Op 12 april 1945 overleed Roosevelt aan een beroerte op 63-jarige leeftijd.
Jeugd en huwelijk
Franklin Delano Roosevelt werd op 30 januari 1882 als kind van welvarende ouders geboren op het landgoed Hyde Park in de staat New York. De Roosevelts hadden fortuin gemaakt in de suikerraffinage en hadden dat geld belegd in land. James Roosevelt, Franklins vader, bleef actief in de handel en probeerde onder meer monopolies op te bouwen in mijnbouw en in het spoorwegnet van het zuiden. Hij investeerde ook aanzienlijk veel geld in de bouw van een kanaal door Nicaragua.
Franklin genoot een bevoorrechte opvoeding waarbij vooral zijn moeder Sarah zich streng over hem ontfermde. Hij kreeg volop de gelegenheid om verschillende hobby's te beoefenen. Hij reed pony, verzamelde postzegels, hield van vissen, en zette vogels op die hij had geschoten. Zijn grote passie zou echter heel zijn leven het zeilen blijven. Onderwijs kreeg hij thuis van gouvernantes. Die leerden hem de beginselen van Frans, Duits en Engels. De band met zijn moeder was zo hecht dat het moment waarop hij naar Groton School, een gereputeerde kostschool in Massachusetts, gestuurd zou worden, steeds maar werd uitgesteld. Franklin toonde zich op die school een matige en stille student. Na Groton ging hij naar Harvard University en volgde daar colleges in economie, staatsinrichting en geschiedenis. Ook hier waren zijn studieresultaten eerder matig, mogelijk omdat hij meer tijd spendeerde aan het leggen van sociale contacten dan aan studie. In die periode werd Franklin verliefd op Eleanor, een verre nicht van hem. Na hun verloving in de herfst van 1904 huwden ze op 17 maart 1905. Intussen had Roosevelt zijn opleiding aan Harvard voltooid en hij schreef zich in voor een studie rechten aan de Colombia Law School in New York. In 1907 werd hij beŽdigd als advocaat en werkte vanaf dan als civiel jurist.
Senaat van New York
In 1910 maakte hij zijn debuut in de Amerikaanse politiek toen de Democratische partij hem vroeg om zich kandidaat te stellen voor een zetel in de Senaat voor New York. In zijn verkiezingscampagne maakte hij de bestrijding van de corrupte partijbazen van zowel de Democratische als de Republikeinse partij tot hoofdthema. Wat eveneens hielp om zijn populariteit -ook bij de Republikeinse kiezers- te vergroten, was het feit dat hij familie was van Theodore Roosevelt en hij liet dan ook niet na om hen daaraan te herinneren.
Roosevelt voerde zijn campagne boven de partijen. Hij financierde zelf de onkosten en reed in een rode, met vlaggetjes versierde Maxwell (de enige auto die beschikbaar was) rond om iedereen de handen te schudden en een praatje te maken. Na zijn verkiezing voerde hij als Democraat een felle campagne voor Woodrow Wilson, die in 1912 presidentskandidaat was.
Van 1913 tot 1920 was Roosevelt onderminister van Marine
Kinderverlamming
In 1921 werd Roosevelt getroffen door poliomyelitis (kinderverlamming). Deze ziekte verlamde zijn hele onderlichaam. In 1927 stichtte hij in een gezondheidsoord in Georgia een vereniging om andere slachtoffers van deze ziekte te helpen. Omstreeks die tijd was Roosevelt weer terug in de politiek.
Gouverneur van New York
Hij werd in 1928 tot gouverneur van New York gekozen. Direct begon hij met een krachtig sociaal hervormingsprogramma. In 1932 was hij voorzitter van een commissie die de corruptie in het Democratische bestuur in New York onderzocht en die burgemeester James Walker dwong af te treden. Van meer nationaal belang was de 'Brain Trust' (hersenbank, denkgroep) van adviseurs, die door Roosevelt bijeengebracht werd om New York te helpen herstellen van de gruwelijke nasleep van de malaise die volgde op Beurskrach van 1929.
Presidentschap
In 1932 stelde Roosevelt zich kandidaat voor het presidentschap en won gemakkelijk. Zijn rede bij de eedaflegging bezorgde hem een grote reputatie. Hij verkondigde dat het zijn vaste overtuiging was dat het enige waarvoor men angst hoefde te hebben, de angst zelf was. Tevens kondigde hij zijn New Deal aan. Dit programma behelsde regeringscontrole op industrie en landbouw en had tot doel de economie nieuw leven in te blazen door grote injecties uit publieke fondsen, welke echter gefinancierd werd met forse belastingverhogingen tot 1938. Roosevelt bleef tot 1938 streven naar een door hem beloofde sluitende begroting, wat in 1936 leidde tot een recessie in de depressie. Pas vanaf 1938 werd een expansief budgettair beleid gevoerd op advies van John Maynard Keynes, wat een zeer sterke economische groei opleverde.
De mediapresident
Het fenomeen van presidentiŽle persconferenties stamt uit het begin van de 20e eeuw en vangt aan met president Theodore Roosevelt. Niet al zijn opvolgers maakten er echter evenveel gebruik van. Franklin Delano Roosevelt kondigde op zijn eerste persconferentie als president aan dat hij van stijl wilde veranderen. De journalisten waren nu niet langer verplicht om vooraf vragenlijstjes in te dienen en stilaan kregen deze conferenties een heel informeel karakter. Daarbij verlangde hij van de aanwezige journalisten dat de dingen die hij hen off the record vertelde niet als citaat zouden worden weergegeven in de pers maar slechts gebruikt mochten worden als een soort inspiratie. De pers was, zeker de eerste jaren van zijn beleid, gecharmeerd van zijn aanpak. Deze goede relatie met de journalisten was voor Roosevelt van groot belang opdat zijn programma van de New Deal in de pers niet in een ongunstig daglicht zou worden geplaatst. Behalve deze persconferenties hield Roosevelt ook af en toe op zondagavonden Sunday Suppers op het Witte Huis, waarop de pers welkom was. Roosevelt richtte zijn aandacht ook op de communicatiemogelijkheden van de radio. Toen hij nog gouverneur was van de staat New York had hij in maart en april 1928 al zijn eerste radiotoespraken gehouden om zijn beleid te verdedigen. In zijn veelbeluisterde fireside chats beoogde hij nu de band met het Amerikaanse volk te verstevigen. Roosevelt wist zijn publiek te boeien door in voor iedereen begrijpelijke woorden over politiek te praten en slaagde er ook in om een gevoel van intimiteit op te roepen met zijn 'praatjes aan de haard.' Hij bereidde deze toespraken echter bijzonder goed voor en op de dag van de uitzending kende hij de chat uit zijn hoofd. De fireside chats kregen een bijzonder belang tijdens de Tweede Wereldoorlog toen Roosevelt trachtte het Amerikaanse volk op te beuren en hoop te geven voor de toekomst. Dit komt sterk tot uiting in zijn speech van 9 december 1941 na de aanval van Japan op Pearl Harbor.
Een aanwijzing voor het belang dat Roosevelt hechtte aan public relations, is het toenemende aantal medewerkers dat in die jaren onder de perssecretaris werkte. Ook First Lady Eleanor Roosevelt speelde een belangrijke rol door het voorbereiden van Franklins speeches, het publiceren van haar eigen columns (My day) en het houden van lezingen.
Tweede termijn
In 1936 won Roosevelt voor de tweede keer de verkiezingen: de grootste overwinning uit de geschiedenis van de verkiezingen. In totaal kreeg hij 523 kiesmannen achter zich, en alleen de staten Maine en Vermont hadden respectievelijk gouverneur Alfred L. Landon en Frank Knox gesteund. Nochtans had de Literary Digest poll een heel andere uitslag voorspeld, waarbij Landon het pleit zou winnen. Het was echter duidelijk dat een groot deel van de bevolking Roosevelt wilde blijven steunen en geloofde in zijn sociale hervormingsplannen. Roosevelt hield woord en toen het werkloosheidscijfer tien miljoen had bereikt, tekende hij op 21 juni 1938 de Emergency Relief Appropriation Act, waarbij een fonds van 3 miljard dollar werd voorzien om de gevolgen van de recessie te helpen verzachten. Enkele dagen later, op 25 juni, werd de Fair Labor Standards Act ondertekend, die een minimum loon voorzag (van 25 tot 40 cent per uur) en een maximum stelde aan het totaal te presteren uren arbeid (44 uur, op termijn te verminderen tot 40 uur). Hij slaagde er ook in om in juni 1939 de goedkeuring van het Congres te krijgen om een van zijn New Deal-administraties, het Work Projects Administrations (W.P.A.), een steun van 1,5 miljard dollar toe te zeggen.
In de buitenlandse politiek stelde Roosevelt zich op als een 'goede buur' voor Latijns-Amerika en riep op tot vrede bij Hitler en Mussolini.


Franklin Delano Roosevelt 
Geboren 30 januari 1882
Hyde Park (New York) 
Overleden 12 april 1945
Warm Springs (Georgia) 
Politieke partij Democratische Partij 
Partner Eleanor Roosevelt 
Beroep Politicus
Advocaat 
Religie Episcopalisme 
Handtekening Handtekening 
32e president van de Verenigde Staten 
Aangetreden 4 maart 1933 
Einde termijn 12 april 1945 
Vicepresident(en) John Nance Garner (1933-1941)
Henry Wallace (1941-1945)
Harry S. Truman (1945) 
Voorganger Herbert Hoover 
Opvolger Harry S. Truman 
44e gouverneur van New York 
Aangetreden 1 januari 1929 
Einde termijn 31 december 1932 
Voorganger Al Smith 
Opvolger Herbert Lehman 
Onderminister van de Marine 
Aangetreden 17 maart 1913 
Einde termijn 26 augustus 1920 
President Woodrow Wilson 
Voorganger Beekman Winthrop 
Opvolger Gordon Woodbury 
Portaal Portaalicoon Politiek

Rolstoel foto, 1941

Derde termijn
Op 5 november 1940 werd Roosevelt de eerste president uit de Amerikaanse geschiedenis die voor een derde termijn verkozen werd. Hij had zijn Republikeinse opponent Wendell Willkie overtuigend verslagen door 38 staten met in totaal 449 kiesmannen achter zich te krijgen. Het was een minder afgetekende overwinning dan de vorige, wat waarschijnlijk te maken had met de onzekerheid die er heerste over een mogelijke deelname van de VS aan de oorlog die nu in Europa woedde. Franklin kreeg ook de steun niet van de grote vakbondsleider John L. Lewis van het C.I.O. die er zelfs mee gedreigd had af te treden indien Roosevelt werd herkozen. Uiteindelijk waren de meeste kiezers er toch van overtuigd dat Roosevelt de kans moest krijgen om zijn programma, om de gevolgen van de depressie te keren, voort te zetten. Roosevelt had beloofd werk te maken van sociale zekerheid voor oudere Amerikanen, bankhervormingen, oogstcontrole en elektriciteitsvoorziening voor het platteland.
In augustus 1941 ontmoette Roosevelt Winston Churchill op een oorlogsschip even uit de kust van Newfoundland, waar ze het Atlantic Charter ondertekenden, een verklaring van gemeenschappelijke doelstellingen. Het werd het oprichtingsdocument voor de Verenigde Naties, ondertekend door 26 landen in 1942. Inmiddels waren de Verenigde Staten zelf ongeveer een maand in de oorlog verwikkeld, door de Japanse aanval op Pearl Harbor op 7 december 1941.
Terwijl hij het leiden van militaire operaties aan militairen overliet, besteedde Roosevelt veel tijd aan onderhandelingen en conferenties met geallieerde leiders.
Vierde en laatste termijn
In 1944 won hij, met Harry S. Truman als vicepresident, tot ieders verbazing voor de vierde maal de presidentsverkiezingen. Hij is de enige president in de geschiedenis van de Verenigde Staten die vier keer gekozen werd. Tegenwoordig is dit niet meer mogelijk omdat iemand zich nu nog maar ťťn keer herkiesbaar mag stellen voor dit ambt.
Op de Conferentie van Jalta in februari 1945 namen Roosevelt, toen al ernstig ziek, Churchill en Stalin vitale beslissingen inzake het Europa van na de oorlog. Er werd overeenstemming bereikt over de vier bezettingszones in het veroverde Duitsland. Ook werden afspraken gemaakt met Rusland met betrekking tot grondgebied in AziŽ. 
Twee maanden later, op 12 april 1945, stierf Roosevelt. Na zijn dood werd hij opgevolgd door Truman.
Varia
Roosevelts voorouders komen vermoedelijk uit Oud-Vossemeer op het eiland Tholen in Zeeland, waar men thans informatie kan vinden over de familie Roosevelt. In Middelburg worden daarom sinds 1982 in alle even jaren de Four Freedoms Awards uitgereikt. Sinds 1986 bestaat in de Zeeuwse hoofdstad het Roosevelt Study Center dat onderzoek verricht naar de Amerikaanse (politieke) geschiedenis en sinds 2004 heeft Middelburg ook de Roosevelt Academy, een University College van de Universiteit Utrecht.
Hij werd door Koningin Wilhelmina postuum benoemd tot Ridder der Eerste Klasse of Grootkruis in de Militaire Willems-Orde.
Officieel Portret
KABINETSLEDEN MINISTERIE Periode Bijzonderheden: 
Cordell Hull Buitenlandse Zaken 1933 - 1944 
Harold L. Ickles Binnenlandse Zaken 1933 - 1945 Idem onder Truman 
George H. Dern Oorlog 1933 - 1936 
Daniel C. Roper Economische Zaken 1933 - 1938 
William W. Woodin FinanciŽn 1933 - 1934 
Homer S. Cummings Justitie 1933 - 1939 
Henry A. Wallace Landbouw 1933 - 1940 Zoon van Henry C. Wallace, Minister van Landbouw onder Harding + Coolidge 
Economische Zaken 1945 Idem onder Truman 
Claude A. Swanson Marine 1933 - 1939 
James A. Farley Posterijen 1933 - 1940 
Frances C. Perkins Arbeid 1933 - 1945 Idem onder Truman 
Henry Morgenthau jr. FinanciŽn 1934 - 1945 Idem onder Truman 
Harry H. Woodring Oorlog 1936 - 1940 
Harry L. Hopkins Economische Zaken 1939 - 1940 
William F. Murphy Justitie 1939 - 1940 
Charles Edison Marine 1940 
Henry L. Stimson Oorlog 1940 - 1945 Idem onder Taft + Truman
+ Minister van Buitenlandse Zaken onder Hoover 
Jesse H. Jones Economische Zaken 1940 - 1945 
Robert H. Jackson Justitie 1940 - 1941 
Claude R. Wickard Landbouw 1940 - 1945 Idem onder Truman 
Frank Knox Marine 1940 - 1944 Op 8 april 1944 overleden 
Frank C. Walker Posterijen 1940 - 1945 Idem onder Truman 
Francis B. Biddle Justitie 1941 - 1945 Idem onder Truman 
Edward R. Stettinnius jr. Buitenlandse Zaken 1944 - 1945 Idem onder Truman 
James V. Forrestal Marine 1944 - 1945 Idem onder Truman

Roosevelt en Hoover op de Dag van de Inauguratie, 1933.

Roosevelt en Winston Churchill aan boord van de HMS Prince of Wales voor 1941 Atlantic Charter vergadering.

Roosevelt met Winston Churchill en Jozef Stalin in 1945

 


majoor Audie Leon Murphy

Audie Leon Murphy (Kingston, 20 juni 1925 - Virginia, 28 mei 1971) was een Amerikaans majoor in het Amerikaanse leger. Hij was de meest onderscheiden Amerikaanse soldaat van de Tweede Wereldoorlog en nam gedurende 27 maanden deel aan de gevechtsacties. Later was hij actief als acteur en zanger.
Militaire loopbaan
Begin van de militaire loopbaan

Murphy groeide op in een gezin van zogenaamde sharecroppers (losse landarbeiders), waar grote armoede heerste. Zijn moeder kreeg elf kinderen, van wie er twee overleden; zodra deze kinderen oud genoeg waren werden zij ingezet om mee te helpen de kost te verdienen. Zijn vader was op een dag verdwenen en van hem werd nooit meer iets gehoord. In de loop der jaren werd de moeder steeds zwakker en overleed toen Murphy 16 jaar oud was. De drie jongste kinderen werden naar een weeshuis gezonden en Murphy ging werken, eerst bij een benzinepomp en vervolgens bij een radioreparateur. Toen de Japanners Pearl Harbor aanvielen besloot hij zich aan te melden bij het leger; op zijn zeventiende verjaardag meldde hij zich bij een recruteringsbureau van de mariniers maar werd afgewezen omdat zijn gewicht onvoldoende was. Uiteindelijk, na nog een vergeefse sollicitatie bij de parachutisten, werd hij aangenomen bij de infanterie. Hij had met de hulp van zijn zus een vervalst geboortebewijs gebruikt, met 1924 als geboortedatum, zodat hij oud genoeg leek. Tijdens de intensieve training viel hij flauw en kreeg vervolgens de bijnaam baby. De commandant van Murphie probeerde hem op de school voor koks en bakkers te krijgen, waar hij het minder zwaar zou hebben. Murpy weigerde dit en zei dat hij dan nog liever de gevangenis in ging. Zijn koppigheid werd beloond en hij mocht in actieve dienst blijven; te Fort Meade, waar zijn opleiding voltooid zou worden, bleef hij steeds aandringen op uitzending en in het begin van 1943 landde Murphy met de rest van de troepen in Noord-Afrika.
De oorlog was in deze sector praktisch voorbij en in plaats van gevechten volgde een lange eentonige trainingsperiode; uiteindelijk kwam het nieuws dat de compagnie van Murphy bij Tunis zou worden ingezet, maar voordat men was vertrokken werd het bevel herroepen omdat de Duitsers in die streek zich hadden overgegeven. De commandant van de troepen besloot dat Murphy, met zijn magere figuur, niet aan het front thuishoorde en liet hem naar het hoofdkwartier overplaatsen en dienstdoen als loopjongen. Murphy was het daar echter niet mee eens en ging voortdurend in het geheim mee met patrouilles en verkenningstochten. Hij werd uiteindelijk bij de commandant geroepen die aan hem vroeg: Wat heb je, wil je graag dood? Ik heb geprobeerd jou een plezier te doen. Nu zal ik mijzelf een plezier doen. Jij gaat terug naar de linie en daar blijf je tot je zo genoeg van vechten hebt dat je ervan kunt kotsen. Murphy werd nu bevorderd tot korporaal en teruggezonden naar het front met de woorden: Ga nu maar naar het front en geef ze op hun donder. 
Gevechten in Zuid-ItaliŽ
Niet lang nadat Murphy aan het front terug was begon de ineenstorting van de vijandelijke verdediging; er volgde een mars naar Palermo, waarbij iedere dag gemiddeld 25 tot 30 mijl moest worden afgelegd over moeilijk begaanbaar terrein. Gedurende deze mars liep Murphy malaria op maar herstelde snel van deze aanval. Het regiment bereikte bij de mars door de provincie Messina, het sluitstuk van de campagne op SiciliŽ, de westelijke oever van de Furiano; het Furiano-gebied was ťťn groot mijnenveld, waar de vijand zich ingegraven had en vastbesloten was zich tot het uiterste te verdedigen. Toen de geallieerde troepen de rivier naderden werden zij begroet met een geconcentreerd artillerie- en mortiervuur; tot drie maal toe stormden de troepen vergeefs en ťťn der manschappen werd krankzinnig, waarop hij werd teruggestuurd. Als ik ooit zo mesjogge doe mogen jullie mij doodschieten, was de reactie van ťťn van Murphy's vrienden.Een deel van het regiment stak de rivier over en Murphy bleef achter om een machinegeweerstelling te helpen bewaken. De troepen liepen intussen vast op een helling en de compagniescommandant werd gedood; een gecoŲrdineerde aanval, gevormd door een onverwachte landing achter het vijandelijk front, bracht de aanvallers om de Fratelloberg heen, terwijl een rechtstreekse aanval op de heuvels het Duitse verzet uiteindelijk brak.
De landing op het vasteland van ItaliŽ vond plaats in de buurt van Salerno. De Italiaanse regering had zich inmiddels overgegeven en men verwachtte dat de mars naar Rome weinig tijd in beslag zou nemen maar de tocht duurde veel langer dan gedacht. De troep van Murphy bereikte uiteindelijk de Volturno, waar aan de oevers een door de vijand gebouwde kazemat werd betrokken. Tegenover de troep, aan de overkant van de rivier, waren vijandelijke posities; na een beleg van een paar dagen en de dood van Antonio, collega van Murphy, doorbraken de geallieerde troepen de Duitse linies en werd verder getrokken naar Mignano. De Duitsers hadden zich verschanst op de bergen rond deze plaats; het gebied vormde een machtige voorpost voor de linies, waarop de vijand zich gedurende de wintermaanden wilde terugtrekken. Om strategische redenen trokken de geallieerde troepen om Mignano heen en werd de aanval gericht op de bergen. In de bergen wist de groep van Murphy een gevechtspatrouille van Duitsers te overrompelen en te doorzeven. Vier Duitsers overleden direct maar drie anderen waren zwaargewond, werden meegenomen naar het bivak en overleden in de nacht daarop volgend. Volgens Murpy: de eigenaardige ethiek van de oorlog laat toe dat wij lichamen doorzeven met kogels; maar toen waren het nog soldaten - het machinegeweer van Swope veranderde hen weer in mensen en volgens de regels van het spel mogen wij hen niet blootstellen aan het vuur van hun eigen artillerie.In november werd de troep van Murphy uit de linies gehaald nadat de vallei van vijanden gezuiverd en de Lungo-berg in geallieerde handen gevallen was.
Gevechten in Midden-ItaliŽ
De strijd verplaatste zich inmiddels naar meer noordelijk gelegen gebieden; Murphy en zijn troep kregen in die tijd een training in een moerassig terrein in de buurt van Napels; deze training bestond onder meer uit het houden van schijngevechten en het bestormen van een gefingeerd bruggenhoofd. Op de dag van terugkeer naar het front werd Murphy ernstig ziek (malaria) en kon pas een week later zijn bataljon achterna reizen naar Anzio. Teruggekeerd in het hoofdkwartier der divisie vernam hij dat er een slachting onder zijn vrienden was aangericht en dat de compagnie nog maar uit 34 man bestond. Mike Novak was gesneuveld, Swope en Kerrigan gewond geraakt en de Duitsers hadden zich in hun posities ingegraven. Op 13 december 1943 werd Murphy aldaar bevorderd tot sergeant en in januari vond de grote aanval plaats op het bruggenhoofd. De compagnie van Murphy kreeg de taak de Duitsers te verdrijven uit de sector langs de hoofdweg. Over de gevechten zei Murphy: Je merkt al gauw dat een situatie zelden zo gevaarlijk is als het in de verbeelding lijkt; sommigen brengen het er altijd levend af. Ja, maar gewoonlijk leggen sommigen ook het loodje. Je redeneert er niet over. Het blijft allemaal persoonlijk. Maar voortdurend bonst die ene vraag door mijn hersens: zal het ditmaal mijn beurt zijn?Tijdens de aanval werden door de Duitsers 20 millimeter granaten gebruikt, moordende projectielen, die bij aanraking ontploften en er werd een slachting aangericht onder de geallieerde troepen, waarbij onder meer Mason sneuvelde. Er deden geruchten de ronde dat de geallieerde troepen langs het gehele front waren teruggeslagen en dat de aanval slechts had gediend om de positie van de geallieerden te verzwakken; de volgende dag zou opnieuw aangevallen worden. Murphy schreef: Moe en vol ergernis worden we in een kwaadaardige stemming wakker. Een krankzinnige moordlust maakt zich langzamerhand van ons meester. Het wordt ons onverschillig of we blijven leven of doodgaan.
De Duitsers hadden versterkingen ontvangen en richtten met hun lichte wapens een slachting aan; de geallieerde artillerie begon een aanval op de Duitse linies, trof talloze vijanden maar ook de geallieerde troepen werden geteisterd en teruggedreven door automatisch vuur. De toevoer van nieuwe soldaten hield geen gelijke tred meer met de aangerichte slachting. Een soldaat kreeg een zenuwaanval, begon hysterisch te huilen, stond gillend op en rende regelrecht op de vijandelijke linies af, waarbij hij werd neergemaaid door een sluipschutter. Aan het einde van de dag waren sommige compagnies geslonken tot 20 man en was er geen meter gewonnen. Doordat Belsky gewond was afgevoerd kreeg Murphy de leiding over het peloton. In deze periode maakte Murphy onder meer deel uit van een gevechtspatrouille, wist hij een aantal Duitse tanks onschadelijk te maken en bracht hij een periode wegens terugkerende malaria in het ziekenhuis door. Toen de lente aanbrak kwamen er steeds meer versterkingen naar het front - de bedoeling was nu om de vijand uit zijn stellingen te verdrijven en de verbinding met de hoofdmacht, die uit het zuiden oprukte, tot stand te brengen. De eerste belangrijke opdracht aan de compagnie van Murphy was de spoorlijn ten zuiden van Cisterna af te snijden.
Terwijl ze daarmee bezig was bemerkte Murphy dat hij en zijn manschappen binnen het bereik van twee Duitse versterkingen waren gekomen; een sergeant van het eerste peloton, Lutsky, bedenkend dat als zijn manschappen geÔsoleerd werden ze waarschijnlijk zouden worden afgemaakt, stond op en liep met een submachinegeweer recht op de vijandelijke stelling toe. Hij was op het vlakke terrein een ideaal mikpunt en werd neergemaaid, stond echter weer op en werd opnieuw geraakt. Lutsky stond nog voor een derde keer op en bleef al vurend doorlopen, waarop tien Duitsers verschrikt hun geweer neergooiden. Later vernam Murphy dat deze sergeant ook de tweede Duitse stelling bestormd had; door zijn lef het vuur volkomen te negeren wist hij zestig meter vooruit te komen, voordat een laatste salvo een einde aan zijn leven maakte. GeÔnspireerd door zijn heldenmoed bestormden zijn manschappen de Duitse stelling en namen deze. Hierop was het onmiddellijke verzet gebroken.
Gevechten in Frankrijk
Naarmate de geallieerde troepen Rome naderden begon de Duitse achterhoede zich meer verbeten te verdedigen; telkens werd de opmars afgebroken door meedogenloze  vuurgevechten. De Duitsers dwongen een gevangengenomen luitenant en een sergeant vůůr op een tank te gaan zitten die op de geallieerde troepen werd gestuurd; men geloofde kennelijk niet dat op de eigen soldaten geschoten zou worden; de compagniescommandant zag de feiten nuchter onder ogen en gaf bevel tot vuren. De luitenant viel dood van de tank af en de sergeant wist te ontsnappen maar de tank was tot stilstand gebracht. Rome was slechts een van de objecten op de eindeloze weg van de oorlog en de landing op de kust van Zuid-Frankrijk was de volgende; Murphy nam deel aan deze landing; even daarna sneuvelden twee van zijn kameraden (Valero en Constantino) en stond hij alleen tegenover een overmacht aan vijanden. Met zijn mitrailleur wist hij zich te redden tot zijn vriend Brandon hem ter hulp kwam; die werd even later neergemaaid door een machinegeweer. Murphy was hierover zo kwaad dat hij de vijand met een karabijn en granaten te lijf ging en deze onschadelijk wist te maken. De Duitse reacties op de onweerstaanbare opmars van de geallieerde troepen door Frankrijk was wisselend; in ťťn geval gaven zich 20.000 man over aan een enkel Amerikaans peloton maar hier en daar boden kleine troepjes felle weerstand. Bij Montťlimar werd door de groep van Murphy hevig gevochten, waarna verder getrokken werd naar Besancon.
Het was inmiddels september geworden en de Duitsers trokken zich steeds verder terug naar hun stellingen in de Vogezen; naarmate zij dichter bij deze stellingen kwamen deden zij steeds venijnige tegenaanvallen - de gevechten die het regiment van Murphy nu meemaakte behoorden tot de zwaarsten uit de gehele oorlog. Het werd winter toen de steengroeve van Cleurie bereikt werd. Deze lag hoog op een rotsachtige beboste helling en vormde een knooppunt binnen de Duitse linies; ze bestreken een groot stuk van de straatweg die de geallieerden voor hun opmars nodig hadden. Alle toegangswegen werden bewaakt door machinegeweren, waarvan de kogellijnen elkaar kruisten. Iedere nacht vonden er bloedige schermutselingen plaats; op een dag aldaar wist Murphy het leven van zijn bataljonscommandant en diens eerste officier te redden en verder voerden hij en zijn manschappen verbeten gevechten om de heuvel, die uiteindelijk in het voordeel van de geallieerden werden beslecht. Niet lang daarna raakte Murphy gewond en werd afgevoerd naar het veldlazaret.
Gevechten in noordoost Frankrijk

Audie Murphy in volle jurk uniform Amerikaanse leger 
Geboortenaam 
Audie Leon Murphy 
Geboren 
20 juni 1925 
Kingston, Hunt County , Texas , Verenigde Staten 
Gestorven 
28 mei 1971 (45 jaar) 
Borstel Berg, in de buurt van Catawba , Virginia , Verenigde Staten 

Begraven op 
Arlington National Cemetery 
Trouw 
Verenigde Staten 
Dienst / tak 
United States Army

Leger versie van de Medal of Honor

 

Anzio

Toen Murphy in januari naar het front terugkeerde had de divisie, ondanks het zeer moeilijke terrein en de zeer ongunstige weersomstandigheden, de Vogezen achter zich gelaten, in de "winterlinies" van de vijand een bres geslagen en de Rijn bij Straatsburg bereikt. Aan de andere kant van de rivier lag Duitsland maar er waren nog vele weken van gevechten nodig en vele soldaten zouden nog sneuvelen voor er een poging kon worden gedaan de rivier over te trekken. Eťn der belangrijkste taken van het detachement van Murphy was het elimineren van de saillant van Colmar, een zwaar versterkt gebied dat zuidelijk van de geallieerde linies naar de Zwitserse grens liep. De Fecht en de Ill stroomden tussen beide linies door; het 3de bataljon wist de rivier over te steken, werd niet gedekt in de flanken en werd aangevallen door tien Duitse tanks en tankdestroyers - het bataljon had geen verdediging tegen panserwagens en werd in stukken gehakt, die methodisch onder vuur genomen werden door machinegeweren. Het eerste bataljon bij Riedwihr werd op soortgelijke wijze in de pan gehakt; het regiment van Murphy kreeg nu bevel aan de aanval deel te nemen. Het terrein waarover het zich voortbewoog was bezaaid met lijken en kledingstukken en er werd gemopperd over opdrachten die gelijkstonden aan zelfmoord. Terwijl tanks voor het regiment uitreden ploften er granaten op de manschappen neer. Uit twee van de tanks laaiden vlammen op en de nog levende leden van de bemanning kropen er brandend uit. Onder zwaar vuur trokken de manschappen zich terug uit de stelling en nu ontstonden man tot man gevechten.
De nacht werd doorgebracht in de sneeuw, de volgende dag werd opgerukt naar Holtzwihr en om 2 uur 's middags vielen de Duitsers aan met zes tanks en een paar honderd man infanterie. Nadat deze tanks de stellingen met machinegeweer onder vuur hadden genomen waren er van de 128 man geen 40 meer over. Murphy (eerder benoemd tot tweede luitenant) was de laatste van de zeven officieren. Hij nam plaats op een tankdestroyer en, gewapend met een machinegeweer, ging hij op de vijand af. Hij raakte er zo veel mogelijk en gaf bovendien de positie van de vijand door aan de artillerie. Uieindelijk liet hij zich van de destroyer afvallen, ging terug naar de voorpost en trok opnieuw met zijn manschappen tegen de vijand op. De rest van de dag werd doorgebracht met het opruimen van kleine verzetshaarden en het verdrijven van de vijand uit de sector. De volgende dag werd opgetrokken voor een nieuwe aanval in de voorste linies en in de avond werd het Colmar-kanaal bereikt; dit werd zonder veel moeite overgetrokken en men rukte verder naar Biesheim. Nu de laatste fase van het offensief bereikt was namen de gevechten in hevigheid toe. In de nacht zocht Murphy een schuilplaats en kwam terecht op een kerkhof. Het commentaar van zijn manschappen was: Verdomd! De begrafeniscompagnie is eindelijk thuis! Jongens schuif eens een eindje opzij; we komen naast jullie liggen. De dag des oordeels is gekomen en ik ben het eerste bij de hand!Inmiddels viel de lente in en veranderde de aarde in een modderpoel; men bereidde zich nu voor op de grote sprong in het Duitse land. Murphy werd benoemd tot verbindingsofficier en kwam daardoor praktisch niet meer in de gevechtslinie.
Laatste gedeelte van de oorlog
Het regiment van Murphy sloeg zich door de Siegfriedlinie heen maar werd ingesloten aan de rand hiervan en door de vijand genadeloos onder vuur genomen. Iedereen die een poging deed de loopgraaf te verlaten overleefde dit slechts enkele seconden. Op het hoofdkwartier hoorde Murphy deze berichten, hield het niet meer uit en vertrok daarheen. De Siegfriedlinie bleek verlaten en Murphy bereikte ongedeerd zijn manschappen, die geheel gedemoraliseerd waren; ťťn van zijn manschappen zei: Richt het zo in dat ik voor de krijgsraad kom. Ik snak naar een krijgsgevangenenkamp - straks gooien ze Hitler zelf nog, ze hebben verder al alles op ons neergekeild. Ze hebben ons aan moes geslagen.Murphy leidde de manschappen uit de verlaten Siegfriedlinie en keerde terug naar het hoofdkantoor. De oorlog was toen vrijwel ten einde.
Murphy werd op 30 juni 1942 benoemd tot soldaat, op 7 mei 1943 tot soldaat eerste klasse, op 15 juli 1943 bevorderd tot korporaal, op 13 december 1943 tot sergeant, op 13 januari 1944 tot stafsergeant, op 14 oktober 1944 bevorderd tot tweede luitenant, op 16 februari 1945 bevorderd tot eerste luitenant, op 21 augustus 1945 benoemd tot eerste luitenant bij het reserve officierenkorps, op 14 juni 1950 bevorderd tot kapitein, op 19 oktober 1950 als kapitein aangesteld bij de National Guard, op 14 februari 1956 bevorderd tot majoor bij de Texas National Guard, op 14 februari 1956 benoemd tot majoor bij de National Guard, op 8 november 1966 benoemd tot majoor bij de United States Army Reserve en op 22 mei 1969 benoemd tot majoor bij de United States Army Retired Reserve.
Na de Tweede Wereldoorlog
Vroeg in juni 1945, een maand na de Duitse capitulatie, keerde Murphy terug naar de Verenigde Staten, waar hij een heldenontvangst kreeg in zijn geboortestaat Texas. Hij werd eervol ontslagen uit het leger met de rang van eerste luitenant op 21 september 1945. Murphy werd wereldberoemd toen hij op de cover van Life verscheen (16 juli 1945) als de "meest gedecoreerde soldaat". Na de uitbraak van de Koreaanse Oorlog in juni 1950 nam hij weer dienst bij de 36ste infanterie divisie van de Texas National Guard. Deze divisie nam echter niet aan de strijd deel. Toen Murphy de Guard verliet (1966) was dat met de rang van majoor.
Civiele loopbaan
Nadat Murphy terug was gekeerd uit Europa kocht hij een huis in Farmersville voor zijn oudste zus Corrine, haar echtgenoot Poland Burns en hun drie kinderen. Zijn bedoeling was dat zijn drie jongste zuster en broers, Nadine, Billie en Joe, die sinds de dood van hun moeder in een weeshuis verbleven, ook bij hen introkken maar zes kinderen onder ťťn dak bleek wat veel dus nam Murphy hen bij zich in huis.
Nadat acteur James Cagney de foto van Murphy op de cover van Life had gezien nodigde hij deze in september 1945 uit om naar Hollywood te komen. De eerste jaren aldaar waren moeilijk voor Murphy. Door een gebrek aan werk raakte hij gedesillusioneerd, was vaak zonder geld en sliep op de grond van een oud gymnasium, dat eigendom was van zijn vriend, Terry Hunt. Uiteindelijk kreeg hij een rol in de film Beyond Glory en in Texas, Brooklyn and Heaven. In de derde film, Bad Boy, kreeg Murphy een leidende rol. Murphy verscheen ook in de verfilming uit 1951 van het boek van Stephen Crane The Red Badge of Courage, waarvoor hij lovende kritieken kreeg. Hij had grote moeite met zichzelf te spelen in de film To Hell and Back uit 1955. In 1959 speelde hij in de western No name on the Bullet; deze film werd goed ontvangen, ondanks dat Murphy een professionele moordenaar speelde. Naast acteur was Murphy ook succesvol als country-zanger en componist. Hij werkte onder meer samen met Guy Mitchell, Jimmy Bryant, Scott Turner, Coy Ziegler en Ray en Terri Eddlemon. De liedjes van Murphy werden opgenomen en gezongen door onder meer Dean Martin, Eddy Arnold, Charley Pride, Jimmy Bryant, Porter Waggoner, Jerry Wallace, Roy Clark en Harry Nilsson. Zijn twee grootste hits waren Shutters and Boards en When the Wind Blows in Chicago.
To hell and back
Murphy schreef zijn autobiografie To hell and back in 1949 en het werd een nationale bestseller. Het boek was geschreven door zijn vriend David "Spec" McClure, een professionele schrijver. In de film uit 1955 speelde Murphy zichzelf; hij zag het in het begin als een soort uitverkoop van zijn daden tijdens de oorlog en vond dat Tony Curtis de hoofdrol in de film diende te krijgen. In de film werd de realiteit gevolgd en stierven de kameraden van Murphy net zoals in het boek vermeld werd. Aan het einde van de film bleef Murphy als enig lid van zijn oorspronkelijke regiment over. Tijdens de ceremonie, waarin Murphy de Medal of Honor kreeg, werden zijn vrienden weergegeven als geesten. Dat was een idee van Murphy die zijn vrienden wilde eren. De film bracht bijna 10 miljoen Amerikaanse dollars op gedurende de eerste jaren en was het grootste succes van de Universal Studios.
De Zweedse metalband Sabaton heeft op hun album 'Heroes' het lied To Hell And Back over hem geschreven.
Gezondheid
Murphy werd geplaagd door slapeloosheid, periodes van depressie en nachtmerries, waarschijnlijk een gevolg van de vele gevechten die hij moest leveren tijdens zijn leven. Zijn eerste vrouw, Wanda Hendrix, sprak vaak over Murphy's strijd. Tijdens de jaren 60 was Murphy een tijd verslaafd aan de slaappil Placidyl. Toen hij besefte dat hij verslaafd was geraakt sloot hij zichzelf op in een hotelkamer en leerde zichzelf het gebruik af. Hij brak daarnaast het taboe dat heerste over het praten over oorlog-gerelateerde geestelijke condities. Om aandacht te vragen voor de problemen van terugkerende veteranen uit Korea en Vietnam sprak hij openhartig over zijn eigen problemen. Hij deed een oproep aan het Amerikaanse gouvernement om meer aandacht hieraan te besteden en ook de invloed van oorlog op de geestelijke gezondheid beter te bestuderen. Murphy trouwde in 1949 actrice Wanda Hendrix en scheidde in 1952 van haar; hij trouwde vervolgens met stewardess Pamela Archer, met wie hij 2 kinderen kreeg, Terrance Michael en James Shannon - zij waren genoemd naar twee van zijn beste vrienden
Dood van Murphy
Op 28 mei 1971 vond Murphy de dood toen een privťvliegtuig, waarin hij als passagier meevloog, neerstortte te Brush Mountain, bij Catawba. Het ongeluk werd waarschijnlijk veroorzaakt door regen, wolken en slecht zicht. De piloot en vier andere passagiers vonden eveneens de dood. Het vliegtuig was een 2-motorig Aero Commander 500 family-vliegtuig, met registratienummer N601JJ en de piloot, een particuliere, had 8.000 vlieguren maar niet alle kwalificaties benodigd daarvoor. Het vliegtuig werd ontdekt op 31 mei 1971. In 1974 
Toekenning van het Legioen van Eer
werd een grote granieten steen op een plaats nabij de plek des onheils neergezet. Een goede vriend, kapitein Carl Swickerath, vertegenwoordigde de familie tijdens de onthulling. Op 7 juni 1971 werd Murphy met militaire eer begraven op Arlington National Cemetery. De officiŽle vertegenwoordiger van de regering was de gedecoreerde Tweede Wereldoorlog-veteraan en toekomstig president G.H.W. Bush. De plaats van Murphy's graf is in sectie 46, nummer 46-366-11, aan de Memorial Drive.
Uitspraken van Mutphy
(na de oorlog) Het is alsof er een bosbrand in je binnenste heeft gewoed en nu alleen de verkoolde resten overblijven van wat eens groen was.
Ik geloof in mannen als Brandon en Novak, Swope en Kerrigan en al die mannen die de vijand onder ogen hebben gezien, die niet jammerden als ze verslagen werden en niet bluften als ze triomfeerden. De mannen die dwars door de hel zijn gegaan en weer zouden gaan om wat ons land juist en waardevol acht in stand te houden

 

Omgeving van Colmar

 

 


Majoor-Richard Ira Dick Bong

Richard Ira "Dick" Bong (24 september 1920 - 6 augustus 1945) is de Verenigde Staten hoogst scorende ' air ace , die ten minste 40 neergeschoten Japanse vliegtuigen tijdens de Tweede Wereldoorlog . Hij was een gevechtspiloot in de US Army Air Forces (USAAF) en een ontvanger van de Medal of Honor . Al zijn luchtoverwinningen waren in de P-38 Lightning jachtvliegtuigen .
Het vroege leven 
Bong, de zoon van de Zweedse allochtone ouders, groeide op op een boerderij in Poplar , Wisconsin , als een van de negen kinderen. Hij raakte geÔnteresseerd in vliegtuigen op een vroege leeftijd en was een fervent modelbouwer. 

Hij begon zijn studie aan Superior State Teachers College in 1938. Hoewel er, Bong ingeschreven in de civiele Pilot Training Program en nam ook prive vlieglessen. In 1941 meldde hij zich in het Army Air Corps Aviation Cadet Program. Een van zijn vlucht instructeurs was Capt. Barry Goldwater (later senator uit Arizona ). Het vermogen van Bong's als gevechtspiloot werd erkend bij de opleiding in het noorden van CaliforniŽ. Hij ontving zijn vleugels en provisie als tweede luitenant op 19 januari 1942, en werd een artillerie-instructeur. 

Eerste operationele opdracht Bong's was aan het 49ste Eskader van de Vechter (FS), 14e Fighter Group bij Hamilton Field , CaliforniŽ , waar hij overgestapt naar de tweemotorige P-38 Lightning . 

Op 12 juni 1942, Bong vloog zeer laag over ("gonsde"), een huis in de omgeving van San Anselmo , het huis van een piloot die net getrouwd waren. Hij werd aangehaald en tijdelijk geaard voor het breken van het vliegen regels, samen met drie andere P-38 piloten die rond het terecht kwam Golden Gate Bridge op dezelfde dag.Voor doorlussen van de Golden Gate Bridge, voor het vliegen op lage hoogte naar beneden Market Street in San Francisco en voor off van de waslijn van een Oakland vrouw blaast de kleren, werd Bong berispt door generaal George C. Kenney , commandant van de Vierde Air Force, die hem vertelde: "Als je niet naar beneden wilt vliegen Market Street, Ik zou je niet in mijn Air Force, maar je bent niet om het niet meer te doen en ik meen wat ik zeg. " Kenney schreef later: ". We hadden behoefte aan kinderen zoals deze jongen. In alle volgende rekeningen, Bong ontkende vliegen onder de Golden Gate Bridge Toch Bong werd nog geaard wanneer de rest van zijn groep werd verzonden zonder hem te Engeland in juli 1942. Bong vervolgens overgebracht naar een andere Hamilton Field eenheid, 84ste Eskader van de 78ste Fighter Group . Van daaruit Bong is verzonden naar de Zuidwest-Pacific Area . 

Op 10 september 1942 werd luitenant Bong toegewezen aan de 9de Fighter Squadron (aka "Flying Knights"), 49ste Fighter Group , gevestigd in Darwin, AustraliŽ . Terwijl het squadron wachtte voor de levering van de schaarse Lockheed P-38s , Bong en andere 9de FS piloten vlogen missies met de 39ste FS, 35ste Fighter Group , gevestigd in Port Moresby , Nieuw-Guinea , te bestrijden ervaring op te doen. Op 27 december 1942, Bong beweerde dat zijn eerste luchtfoto overwinning, het neerschieten van een Mitsubishi A6M "Zero" en een Nakajima Ki-43 "Oscar" dan Buna (tijdens de Slag bij Buna-Gona ). Voor deze actie Bong werd bekroond met de Silver Star . 

In maart 1943 keerde Bong naar de 49ste FG, nu bij Schwimmer Het gebied in de buurt van Port Moresby, Nieuw-Guinea. Op 26 juli 1943, Bong neergeschoten vier Japanse vechters dan Lae , een prestatie die hem de Distinguished Service Cross . Terwijl op te laten aan de Verenigde Staten in november en december 1943, Bong ontmoette Marge Vattendahl op een College Homecoming evenement Superior State Teachers 'en begon daterend haar. Na zijn terugkeer naar de Zuidwest-Pacific in januari 1944 noemde hij zijn P-38 "Marge" en versierd de neus met haar foto.In april 1944 had kapitein Bong 27 Japanse vliegtuigen neergeschoten, overtreft Eddie Rickenbacker 's-Amerikaanse plaat van 26 bijgeschreven overwinningen in de Eerste Wereldoorlog . 

Na nog een verlof in de VS mei 1944, majoor Bong terug naar Nieuw-Guinea in september. Hoewel toegewezen aan de V Fighter Command personeel en niet verplicht om gevechtsmissies vliegen, bleef Bong vliegen van Tacloban , Leyte , tijdens de Filippijnen campagne , het verhogen van zijn officiŽle air-to-air overwinning totaal op 40 december. Op aanbeveling van Far East Air Force commandant Generaal George Kenney , ontvangen Bong de Medal of Honor van General Douglas MacArthur in een speciale ceremonie in december 1944. 

Bong's Medal of Honor citation verklaart dat hij vloog gevechtsmissies ondanks zijn status als een "instructeur", die ťťn van zijn taken als standaardisatie officer voor V Fighter Command was. Zijn rang van majoor zou hem hebben gekwalificeerd voor een squadron commando, maar hij altijd vloog als een vlucht (vier-vlak) of element (twee-vlak) leider. 

In januari 1945 Algemeen Kenney stuurde Amerika's ace azen huis voor goed. Bong getrouwd Marge en nam deel aan tal van PR -activiteiten, zoals het bevorderen van de verkoop van oorlog obligaties . 

Bong beschouwd zijn nauwkeurigheid gunnery arm te zijn, zodat hij gecompenseerd door het verkrijgen van zo dicht mogelijk bij zijn doelen mogelijk om ervoor te zorgen dat hij ze te raken. In sommige gevallen vloog hij door het puin van exploderende vijandelijke vliegtuigen, en op een keer eigenlijk botste met zijn doel, dat hij beweerde als een "waarschijnlijke" overwinning.

Maj. Richard I. Bong - Medal of Honor 
Bijnaam "Dick" 
Geboren 24 september 1920
Superior, Wisconsin, Verenigde staten 
Overleden 6 augustus 1945
bij Burbank (California, Verenigde Staten 
Begraven Poplar Cemetery, Poplar, Douglas County, Wisconsin, Verenigde staten 
Land/partij Vlag van Verenigde Staten Verenigde Staten 
Onderdeel USAAC Roundel 1919-1941.svg United States Army Air Corps
US Army Air Corps Hap Arnold Wings.svg United States Army Air Forces 
Dienstjaren 1941 - 1945 
Rang US-O4 insignia.svg Major 
Eenheid 49th Fighter Training Squadron.jpg 49th Fighter Squadron
84th Flying Training Squadron.jpg 84th Fighter Squadron
9th Attack Squadron - Emblem.png 9th Fighter Squadron
49th Fighter Wing.png 49th Fighter Group, V Fighter Command 
Slagen/oorlogen Tweede Wereldoorlog Zuid-West Pacific theater van de Tweede Wereldoorlog
Slag om BunaĖGona
Filipijnse Campagne (1944Ė45)

Death


Bong werd gedood in 1945 tijdens het testen van een P-80A vergelijkbaar met deze. 

Zijn dood was een prominente plaats in de landelijke dagbladen, hoewel het heeft plaatsgevonden op dezelfde dag als de atomaire bombardementen op Hiroshima . 
Bong werd toen een testpiloot toegewezen aan Lockheed 's Burbank, CaliforniŽ , plant, waar hij vloog P-80 Shooting Star straaljagers aan de Lockheed Air Terminal . Op 6 augustus 1945, primaire brandstofpomp van het vliegtuig defect tijdens het opstijgen op de aanvaarding vlucht van P-80A 44-85.048. Bong ofwel vergat om over te schakelen naar de extra brandstofpomp, of om wat voor reden niet in staat was om dit te doen.Bong gewist uit de buurt van het vliegtuig, maar was te laag voor zijn parachute te implementeren. Het vliegtuig stortte neer in een smal gebied in Oxnard St & Satsuma Ave, North Hollywood. Zijn dood was voorpaginanieuws in het hele land, deelt de ruimte met het eerste nieuws van de bombardementen op Hiroshima . 
Op het moment van de crash, had Bong vier uur en vijftien minuten vliegtijd geaccumuleerde (in totaal 12 vluchten) in de P-80. De I-16 brandstofpomp was een latere toevoeging aan het vliegtuig (na een eerdere fatale crash) en Bong zelf werd geciteerd door Captain Ray Crawford (een andere P-80 test / acceptatie vlucht piloot die de dag Bong werd gedood vloog) als te zeggen dat hij was vergeten in te schakelen op de I-16 pomp op een eerdere vlucht. 
In zijn autobiografie, Chuck Yeager schrijft echter ook dat een deel van de ingebakken cultuur van de test vliegen op het moment, als gevolg van de angstaanjagende sterftecijfers van de piloten, werd de woede gericht op piloten die in testvluchten stierf, om te voorkomen dat overwonnen door verdriet om verloren kameraden. Bong's broer Carl (die zijn biografie schreef) trekt de geldigheid van de gerapporteerde omstandigheid dat Bong herhaalde dezelfde fout zo snel na het te melden aan een andere piloot. Carl's book-Lieve mama, dus hebben we een oorlog (1991) -bevat talrijke rapporten en bevindingen van de crash onderzoeken. 
Majoor Richard Ira Bong is begraven in een Populier, Wisconsin begraafplaats. 
ß Legacy
Richard Bong State Recreation Area op de site van wat was Bong Air Force Base in Kenosha County, Wisconsin 
Richard I. Bong Memorial Bridge langs US Route 2 in de Twin Ports van Duluth, Minnesota en Superior, Wisconsin 
Richard I. Bong Airport in Superior, Wisconsin 
Bong Kazerne van de Luchtvaart Challenge programma 
Richard I. Bong Bridge in Townsville , AustraliŽ 
Majoor Richard Ira Bong Squadron van de Arnold Air Samenleving aan de Universiteit van Wisconsin 
Richard Bong Theater in Misawa , Japan en de 613th Air and Space Operations Center, Dertiende Luchtmacht, Hickam Air Force Base, Hawaii. 
Bong lanen op het voormalige terrein van de ontmantelde Richards-Gebaur Air Force Base, op Lackland AFB in San Antonio, Texas , op Luke AFB in Glendale, Arizona , op Elmendorf AFB in Anchorage, Alaska , Fairchild AFB in Spokane WA en op Kadena AFB in Okinawa, Japan. Bong Blvd op Barksdale AFB in Bossier City, Louisiana. 
Bong Terras, Mount Holly Township, New Jersey (Mount wijk bekijken, gebouwd 1956-1957). 
Wisconsin Aviation Hall of Fame (1987). 
Richard I. Bong Veteranen Historical Center in Superior, Wisconsin. Gehuisvest in een structuur bedoeld om een vliegtuig te lijken hangar , het bevat een museum, een film screening room, en een P-38 Lightning gerestaureerd om Bong's vliegtuig lijken.

Majoor Richard Bong in zijn P-38.

 

Bong werd gedood in 1945 tijdens het testen van een P-80A vergelijkbaar met deze.

Zijn dood was een prominente plaats in de landelijke dagbladen, hoewel het heeft plaatsgevonden op dezelfde dag als de atomaire bombardementen op Hiroshima .

         

1-49ste Eskader van de Vechter 2-84ste Eskader van de Vechter 3-9de Eskader 4-39th Flying Training Squadron

 

Maj Richard I. Bong -. Medal of Honor

 


luitenant-kolonel Robert George Cole

Robert George Cole (San Antonio (Texas), 19 maart 1915 Ė Best, 18 september 1944) was een luitenant-kolonel in het Amerikaans leger. Hij kreeg de Medal of Honor voor zijn inzet in de dagen na D-Day tijdens de invasie in NormandiŽ in de Tweede Wereldoorlog.
LegercarriŤre
Cole was een zoon van kolonel Clarence F. Cole, legerarts, en Clara H. Cole. Hij voltooide in 1933 zijn opleiding aan de Thomas Jefferson High School in San Antonio en nam dienst in het Amerikaanse leger op 1 juli 1934. Op 26 juni 1935 werd hij eervol ontslagen zodat hij een benoeming aan de United States Military Academy in West Point kon aanvaarden.
Cole studeerde af in 1939 en ging terug naar huis en huwde Allie Mae Wilson. Hij kreeg de rang van tweede luitenant bij het 15e Infanterie in Fort Lewis, Washington in 1939, en daar bleef hij tot zijn overplaatsing naar het 501st Parachute Infantry Regiment in Fort Benning, Georgia, in 1941. In maart 1941 kreeg hij zijn jump wings. Hij maakte snel promotie en op 6 juni 1944 had hij als luitenant-kolonel het commando over het 3e Battalion van het 502nd Parachute Infantry Regiment. Op die dag, D-Day, ging zijn eenheid voor het eerst het gevecht in.
D-Day
Cole sprong met zijn eenheid af boven NormandiŽ, tijdens de Amerikaanse luchtlandingen daar. Op de avond van 6 juni had hij 75 man bij elkaar. Zij veroverden Exit 3 in Saint-Martin-de-Varreville achter Utah Beach en verwelkomden in de duinen de mannen van de U.S. 4th Infantry Division die daar aan land kwamen. Het bataljon van Cole werd in reserve gehouden, en verdedigde daarna de rechterflank van de 101e Airbornedivisie bij hun pogingen de toegangswegen naar Carentan in te nemen.
In de namiddag van 10 juni leidde Cole 400 man van zijn bataljon over een lange weg zonder enige dekking, met moerasgebieden aan beide zijden.Aan de rechterzijde hadden Duitse troepen zich achter een haag ingegraven. Aan het andere eind van de weg bevond zich de laatste van de vier bruggen over de spoelvlakte van de rivier de Douve. Verderop lag Carentan, dat veroverd moest worden door de 101st om te zorgen voor aansluiting met de 29th Infantry Division die van Omaha Beach kwam.
Tijdens de opmars werd het bataljon voortdurend bestookt met artillerie, machinegeweren en mortieren. De opmars ging langzaam, met kruipen en sluipen, en het bataljon liep talrijke slachtoffers op. De overlevenden schuilden op het talud aan de andere kant van de weg.
De brug werd bijna geheel geblokkeerd door een Cointet-element ("Belgische poort"), en er kon maar een man tegelijk langs. Pogingen om een doorgang te forceren mislukten, en het bataljon bleef gedurende de nacht waar het was.
Gedurende de nacht waren Coles mannen blootgesteld aan granaatvuur van Duitse mortieren en aanvallen door twee vliegtuigen. Daardoor vielen meer slachtoffers en werd compagnie I buiten gevecht gesteld. De beschietingen namen af; een deel van de mannen passeerde het obstakel en nam posities in voor een aanval.
De Duitsers bleven alle pogingen weerstaan om voorbij de brug te komen, en het lukte niet om met artillerie de weerstand te breken. Cole vroeg om een rookgordijn rond de ingegraven Duitsers en beval een aanval met bajonetten, een zeldzaamheid in de Tweede Wereldoorlog.
Hij viel aan in de richting van de haag, waarbij aanvankelijk maar een klein deel van zijn eenheid hem volgde. De rest van het bataljon volgde toen ze zagen wat er gebeurde. Cole en zijn mannen gingen gevechten aan van dichtbij en van man tegen man. De Duitse overlevenden trokken zich terug, en leden nog meer verliezen bij de aftocht.
Voor de aanval, die bekend werd als Cole's Charge, werd een hoge prijs betaald: 130 van de 265 man werden slachtoffer. Omdat zijn bataljon uitgeput was, vroeg Cole het eerste bataljon hen te passeren en de aanval voort te zetten. Dat eerste bataljon had echter ook grote verliezen gehad bij het oversteken van de vierde brug, en zij namen posities in bij het derde bataljon in plaats van verder te gaan. De volgende dag werden daar, aan de rand van Carentan, zware tegenaanvallen gedaan door het Duitse 6e parachutistenregiment. Op het hoogtepunt daarvan, om ca. 7 uur 's avonds, slaagde Coles artilleriewaarnemer er ondanks stoorzenders in contact te maken, en zorgde voor geconcentreerde artilleriesteun waardoor de tegenaanvallen gebroken werden.
Op 12 juni om 2 uur 's nachts passeerde het 506th Parachute Infantry Regiment hun linies en veroverde heuvel 30, zuidelijk van Carentan. Van daaruit bij daglicht werd noordwaarts Carentan aangevallen door drie regimenten, met voorop compagnie E van het 2e bataljon van het 506e regiment (bekend geworden als Band of Brothers). Het Duitse 6e parachutistenregiment had vrijwel geen munitie meer en had de stad gedurende de nacht verlaten, met achterlating van een kleine achterhoede. Om half acht in de morgen was Carentan ingenomen.
Overlijden
Op 18 september 1944, tijdens operatie Market Garden, voerde Cole het commando over het 3e bataljon van het 502e regiment in Best. Op die dag kreeg hij via de radio het verzoek van een piloot om oranje panelen voor zijn linies neer te laten leggen. Cole besloot om dit zelf te doen. Daarbij werd hij dodelijk geraakt door een Duitse sluipschutter.
Cole ligt begraven op de Netherlands American Cemetery and Memorial in Margraten.
Eerbetoon
Cole werd voorgedragen voor een Medal of Honor voor de bajonetaanval op 11 juni bij Carentan. Deze werd hem twee weken na zijn dood toegekend. Zijn moeder nam de postume onderscheiding in ontvangst, in aanwezigheid van zijn weduwe en tweejarige zoon. Dat gebeurde op de paradeplaats waar Cole als kind had gespeeld, in Fort Sam Houston.
Naar Cole zijn genoemd de Robert G. Cole High School in Fort Sam Houston en een woonwijk, Cole Park, in Fort Campbell in Kentucky.
Op vrijdag 18 september 2009 is op de hoek Sonseweg - Schietbaanlaan in Best, vlakbij de plek waar hij sneuvelde, een monument voor Cole onthuld. Dit gebeurde door zijn zoon, in aanwezigheid van zowel tegenwoordige soldaten als veteranen van de 101e Airbornedivisie.
Monument voor Robert Cole in Best


LtKol. Robert Cole, Amerikaanse leger, 101st Airborne 
Geboren 
19 maart 1915 
Fort Sam Houston, Texas 
Gestorven 
18 september 1944 (29 jaar) 
Best, Nederland 
Plaats van begrafenis 
Nederland American Cemetery and Memorial , Margraten , de Nederland 
Trouw 
Verenigde Staten van Amerika 
Dienst / tak 
United States Department of the Army Seal.svg United States Army 
Jaar dienst 
1934-1944 
Rang 
VS-O5 insignia.svg Luitenant Kolonel 
Commando gehouden 
3de Bataljon, 502ste Parachute Infantry Regiment 
Veldslagen / oorlogen 
World War II 
Slag om NormandiŽ 
Operatie Market Garden 
Awards 
Medaille 
Purple Heart

 


Admiraal Frank Jack Fletcher 

Frank Jack Fletcher (29 april 1885 - 25 april 1973) was een admiraal van de Marine van Verenigde Staten tijdens de Tweede Wereldoorlog . Fletcher was de operationeel commandant bij de cruciale Battles van Coral Sea en van Midway . Als luitenant, werd Fletcher bekroond met de Medal of Honor voor zijn acties in de strijd tegen Veracruz. Hij was de neef van Admiral Frank vrijdag Fletcher , een andere Medal of Honor. 
Het vroege leven en het begin van de marine carriŤre 
Fletcher werd geboren in Marshalltown , Iowa op 29 april 1885. Benoemd tot lid van de US Naval Academy uit zijn geboorteland staat in 1902, studeerde hij af aan Annapolis op 12 februari 1906 en in opdracht van een Ensign op 13 februari 1908 na twee jaar op zee. 
De eerste jaren van zijn carriŤre bracht hij door op de slagschepen USS Rhode Island (BB-17) , USS Ohio (BB-12) , en de USS Maine (BB-10) . Hij bracht ook tijd over USS Eagle (1898) en USS Franklin (1864) . In november 1909 werd hij toegewezen aan USS Chauncey (DD-3) , een onderdeel van de Aziatische Torpedo Flotilla . Hij nam het bevel van USS Dale (DD-4) in april 1910 en maart 1912 keerde terug naar Chauncey als bevelvoerder. Overgebracht naar USS Florida in december 1912 was hij aan boord van dat slagschip tijdens de Amerikaanse bezetting van Veracruz , Mexico , in april 1914. Voor de onderscheiden gedrag in de strijd tegen Veracruz ontving hij de Medal of Honor (zie onder aanhaling). 
Eerste Wereldoorlog en de naoorlogse periode 
Fletcher werd Aide en Vlag luitenant op het personeel van de opperbevelhebber, de Amerikaanse Atlantische Vloot in juli 1914. Na een jaar op deze post, keerde hij terug naar de Naval Academy is voor de dienst in de Executive afdeling. Bij het ​​uitbreken van de Eerste Wereldoorlog diende hij als artillerie Officer van USS Kearsarge (BB-5) tot september 1917, waarna hij verondersteld bevel van USS Margaret (SP-527) . Hij werd toegewezen aan USS Allen (DD-66) in februari 1918 alvorens bevel van USS Benham (DD-49) mei 1918. Voor de voorname dienst als commandant USS Benham, die zich bezighouden met de belangrijke, veeleisend, en gevaarlijke taak van het patrouilleren Europese wateren en het beschermen van vitaal belang konvooien, werd hij bekroond met de Navy Cross . 
Van oktober 1918 tot februari 1919 assisteerde hij in de inrichting van USS Kraan (DD-109) in San Francisco . Daarna werd hij commandant van de USS Gridley (DD-92) op haar inbedrijfstelling. Terug te keren naar Washington , was hij hoofd van de Detail sectie, wierf afdeling Personeel in het Bureau van Navigatie van april 1919 tot september 1922. 
Interbellum dienst 
Hij keerde terug naar de Aziatische Station , met opeenvolgende commando van de USS Whipple (DD-217) , USS Sacramento (PG-19) , USS Regenboog (AS-7) , en OnderzeeŽrbasis, Cavite . Hij diende bij de Washington Navy Yards van maart 1925-1927; werd benoemd tot Executive Officer van USS Colorado (BB-45) ; en voltooide de Senior Course in het Naval War College , Newport in 1929-1930, onmiddellijk gevolgd door de Army War College in Washington, DC, 1930-1931, als voorbereiding op strategisch leiderschap verantwoordelijkheden. 
Fletcher werd stafchef van de opperbevelhebber, de Amerikaanse Asiatic Fleet in augustus 1931. In de zomer van 1933 werd hij overgeplaatst naar het Bureau van de Chief of Naval Operations . Naar aanleiding van deze opdracht plicht had hij van november 1933 tot mei 1936 als assistent van de secretaris van de Marine , de Honorable Claude A. Swanson . Hij nam het bevel van USS New Mexico , het vlaggenschip van Battleship Division DRIE in juni 1936. In december 1937 werd hij lid van de Naval examencommissie , en werd assistent-chef van het Bureau van Navigatie in juni 1938. Terugkerend naar de Stille Oceaan tussen september 1939 en december 1941 werd hij commandant Cruiser Division DRIE; Commandant Cruiser Division SIX; Commander Cruiser Scouting Force; en Commander Cruiser Division VIER. 
World War I
Wake Island: 08-23 december 1941 

Reageren op rapporten van Amerikaanse mariniers op Wake Island van Japanse bombardement en een daaropvolgende invasie poging in de eerste week na Pearl Harbor , werd Fletcher westen gestuurd met de drager Saratoga (Task Force 11) om hulp te bieden. Hij was op een dag weg toen de plannen werden veranderd en bevolen om te wachten op Lexington (Task Force 12, vice-admiraal Brown). [1] De volgende dag het Japanse succes binnengevallen Wake Island. De taskforce werd teruggeroepen door admiraal Pye , die "het houden van de stoel warm" tot Admiraal Nimitz kon komen bij Pearl en over te nemen als Commander-in-Chief, Pacific Fleet. 
Januari-april 1942
Op 1 januari 1942, admiraal Fletcher nam het commando van Task Force 17 gebouwd rond de carrier USS Yorktown (CV-5) . Hij, een oppervlakte vloot admiraal, werd verkozen boven hogere officieren aan een drager taskforce leiden. Hij leerde lucht operaties op de baan, terwijl het begeleiden van troepen naar de Stille Zuidzee. Hij was junior TF commandant onder curatele van de deskundigen: vice-admiraal William Halsey tijdens de Marshalls-Gilberts invallen in februari; Vice-admiraal Wilson Brown aanvallen van de vijand landingen op Nieuw-Guinea maart; en had de luchtvaart deskundige admiraal Aubrey Fitch met hem tijdens de eerste slag in de Koraalzee . 
Coral Sea: 04-08 mei 1942 
In mei 1942, beval hij de taak troepen tijdens de Slag in de Koraalzee . Deze strijd is beroemd als de eerste carrier-op-drager veldslag tussen de vloten die nooit in het zicht van elkaar kwamen. 
Fletcher met Yorktown, Task Force 17, was patrouilleren in de Coral Sea en rendezvoused met admiraal Aubrey Fitch met USS Lexington (CV-2) , Task Force 11, en ​​een tanker groep. Fletcher afgewerkt tanken eerste en liep West. Bij het ​​horen van de vijand werd bezet Tulagi , TF-17 vielen de landing stranden, zinken verschillende kleine schepen voordat weer bij Lexington en een Australische kruiser kracht is, onder admiraal John Gregory Crace op 5 mei. 
De volgende dag, intelligentie meldde een Japanse invasie taskforce op weg naar Port Moresby , Papoea-Nieuw-Guinea , en een Carrier Strike Force was in het gebied. De ochtend van 7 mei, Fletcher stuurde de Australische kruisers om de transporten te stoppen, terwijl hij zocht de dragers. Zijn gevechtspiloten zonk Japanse vliegdekschip Shoho , het begeleiden van de vijandelijke troepen schepen, - ". Kras een flat top" radioed Lt. Commandant Robert Dixon vliegen terug naar de USS Lexington . Diezelfde dag, Japanse luchtvaartmaatschappij vliegtuigen van Rear Admiral Chuichi Hara vond de Amerikaanse tanker USS Neosho (AO-23) . Geloven ze hadden een drager gevonden, ze zwaar beschadigd haar na een aantal all-out-aanvallen, en zonk haar escorteren torpedobootjager, USS Sims (DD-409) ; op 11 mei, USS Henley (DD-391) zich haar gered, de overlevende bemanningsleden, en zonk haar door zeegeweervuur. 
Op 8 mei, bij het eerste licht, "ronde drie geopend." Fletcher gelanceerd vijfenzeventig vliegtuigen, Hara negenenzestig. Fitch had meer ervaring in het omgaan met luchtvaartactiviteiten, en Fletcher had hem direct die functie, als hij was om later opnieuw te doen met Noyes bij Guadalcanal. Shokaku werd geraakt, maar niet onder de waterlijn beschadigd; Het droop af. Zuikaku had eerder ontweken onder een rukwind. De Japanse aanval zet twee torpedo's in Lexington, dat die avond werd verlaten. Yorktown werd geraakt in de buurt van haar eiland, maar overleefde. Hara nagelaten Zuikaku gebruiken om de overwinning te bereiken en trok zich terug. De invasie vloot zonder lucht te dekken, ook trok, waardoor de Port Moresby invasie stoppen van. Fletcher was het doel van de missie bereikt ten koste van een drager, tanker, en de vernietiger. Bovendien had zijn Wildcats Japanse lucht groepen geslagen, 52-35, en had beschadigd Shokaku,; noch Japanse luchtvaartmaatschappij in staat zou zijn om de strijd te treden bij Midway de volgende maand. 
Dit was de eerste Wereldoorlog II strijd waarin de Japanse Keizerlijke Marine was gestopt. Bij gevechten in Pearl Harbor, IndiŽ, AustraliŽ en Ceylon, hadden ze de Britse, Nederlandse en Aziatische Vloten versloeg, en niet had verloren over een vloot schepen groter dan mijnenvegers en onderzeeŽrs

Midway: 4-7 juni 1942 
In juni 1942, Fletcher was de Officer in Tactical Command bij de Slag bij Midway met twee taskforces, zijn gebruikelijke TF-17 met het snel gerepareerd Yorktown, plus TF-16 met de USS Enterprise en de USS Hornet . Vice-admiraal William Halsey normaal beval deze taskforce, maar werd ziek en werd vervangen door admiraal Raymond Spruance . Toen vliegtuigen van vier Japanse carriers aangevallen Midway Island , de drie Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen, gewaarschuwd door gebroken Japanse codes en wachten in een hinderlaag, aangevallen en zonk drie vijandelijke carriers - Akagi , Kaga , Soryu . Enterprise en Hornet verloren zeventig vliegtuigen. Japanse aanvallen op 4 juni zwaar beschadigd Yorktown; reparaties keerde haar om de strijd tot ze hopeloos twee uur later werd uitgeschakeld door een nieuwe ronde van aanvallen. Fletcher's scouts vond de vierde drager en Enterprise met Yorktown vliegtuigen vervolgens zonk Hiryu . In de schemering, Fletcher vrijgegeven Spruance om door te gaan vechten met TF-16 de volgende dag. Tijdens de komende twee dagen, Spruance vond twee beschadigde kruisers en zonk ťťn. De vijand transport en de strijd vloten weggekomen. Een Japanse onderzeeboot I-168, gevonden kreupel Yorktown op sleeptouw op 5 juni en zonk haar, samen met een aangrenzende torpedobootjager, USS Hammann (DD-412) . Vier tot zinken werden gebracht bij Midway - Japan had zeven grote carriers (zes in Pearl Harbor en een nieuwbouw) gehad. Dit heeft niet winnen van de oorlog, maar de kansen gelijkmaakte tussen Japanse en Amerikaanse vloot dragers. Na de veldslag Fletcher werd gepromoveerd tot vice-admiraal en bleef een drager groep op zee commando na het overschakelen zijn vlag te USS Saratoga . 
Landing op Guadalcanal: 7-9 augustus 1942 
Aangezien de VS het offensief in augustus 1942, vice-admiraal Fletcher gebood de Task Force 61 invasie van 's Tulagi en Guadalcanal door de 1st Marine Division (Verenigde Staten) . Carrier close air support werd verstrekt op Tulagi. De invasie van Guadalcanal was onbetwist op het strand. Fletcher gevraagde toestemming van admiraal Ghormley, de algehele commandant, om zijn vervoerders zich teruggetrokken uit gevaarlijke wateren als ze niet meer nodig waren, beweren dat zijn vliegtuig verliezen en brandstof toestand te wijten aan het manoeuvreren verplicht hem om te vertrekken. Admiraal Richmond K. Turner's lossen van leveringen niet zo goed als verwacht te gaan, heeft hij niet vertellen Fletcher, en dan moest de transporten te trekken na Fletcher verliet, over de zware bezwaren van de grond commandant, Marine Generaal Alexander Vandegrift. De mariniers noemen dit de 'Navy Bugout', omdat de reserve Marine regiment en de divisie 155mm zware artillerie, veel van zijn munitie en ook de meeste van zijn medische benodigdheden en rantsoenen moesten nog worden gelost. Fletcher en Turner voelde dat de weinige Amerikaanse luchtvaartmaatschappijen niet kon worden geriskeerd tegen multi-engine, land-based, torpedo bommenwerpers, wanneer ze nodig waren voor het gevecht tegen de vervoerders. Fletcher ervoor gekozen om terug te trekken op de derde ochtend voor te bereiden op de onvermijdelijke Japanse tegenaanval. Terugtrekking van de marine verliet de mariniers aan land in eerste instantie volledig onbeschermd tegen Japanse land-based luchtaanvallen uit Rabaul en van nachtelijke beschietingen door IJN kruisers en slagschepen die naar beneden de "Slot" van hun grote Naval en luchtmachtbasis bij Rabaul kwam. 
De Zeeslag bij het ​​eiland Savo gebeurde op 9 augustus 1942. geallieerde oorlogsschepen onder admiraal Victor Crutchley werden, RN, het screenen van de transporten verrast om middernacht en versloeg in 32 minuten door een Japanse kracht van zeven kruisers en een torpedobootjager, onder bevel van de Japanse vice-admiraal Gunichi Mikawa . Een Australische en drie Amerikaanse zware kruisers tot zinken werden gebracht, en een andere Amerikaanse kruiser en twee destroyers werden beschadigd in deze scheve Japanse overwinning. Zoals Crutchley merkt de transporten niet aangeraakt. Fletcher wordt soms bekritiseerd omdat zijn dragers waren aan het eind van hun nachtelijke terugtrekking, stomen terug voor de ochtend, maar toch te ver weg om wraak te nemen.
Oosten Solomons: 24-25 augustus 1942 
Fletcher vochten een superieure Japanse vloot de bedoeling op contra-invasie in het vliegdekschip Battle of the Eastern Solomons . Hij begon de betrokkenheid en zonk zijn zesde drager, Ryūjō . De volgende slag was in wezen een gigantische antenne hond strijd afgewisseld met schip gedragen luchtdoelgeschut. De Amerikaanse verloor 20 vliegtuigen, de Japanners verloren 70. USS Enterprise werd getroffen door drie bommen en Chitose werd bijna tot zinken gebracht, maar overleefde. De vijand trok zonder te landen troepen op Guadalcanal. Ze moesten hun toevlucht nemen tot de Tokyo Express : 's nachts levering van een paar honderd troepen en voorraden door destroyers. Fletcher werd tweede geraden door niet-strijders, en werd bekritiseerd door admiraal Ernest King , de Amerikaanse Chief of Naval Operations , voor het niet nastreven van de gecombineerde vloot als zij zich terugtrok. Deze kritiek kan de beslissing om niet Fletcher terug te keren naar zijn bevel [hebben beÔnvloed nodig citaat ] na zijn vlaggenschip, de carrier USS Saratoga , werd getorpedeerd en beschadigd door een Japanse onderzeeŽr op 31 augustus, werd 1942. Fletcher zelf licht gewond bij de aanval op Saratoga, het lijden een snee op zijn hoofd en kreeg zijn eerste verlof na acht maanden van voortdurende gevechten. 
Noordelijke 
In november 1942 werd hij commandant, Dertiende ZeeDistrict en Commander, Noordwest-Sea Frontier aan het publiek angst voor een invasie te kalmeren uit het noorden. Een jaar later werd hij geplaatst verantwoordelijk voor de gehele noordelijke Stille Oceaan, houdt die positie tot na het einde van de Tweede Wereldoorlog, toen zijn troepen bezetten het noorden van Japan. Hij hield ook dat bevel toen hij beval de voorkant naar de Koerilen-eilanden en andere activiteiten, alsook bombarderen. 
Naoorlogse en laatste dagen 
Vice-admiraal Fletcher werd benoemd tot lid van het Algemeen Bestuur marine in 1946 en trok zich terug als voorzitter van die raad van bestuur mei 1947 met de rang van volledige admiraal. Hij trok zich terug naar zijn landgoed, Araby , in Maryland. 
Veel van Fletcher's papieren werden verloren in de strijd. Hij weigerde om ze te reconstrueren uit Pentagon archieven en worden geÔnterviewd door Samuel Eliot Morison , die het schrijven van de geschiedenis van de Verenigde Staten Naval Operations in de Tweede Wereldoorlog . In ruil daarvoor, door Morison ontving hij geen aandacht, een houding opgepikt door latere auteurs.
Admiral Frank Jack Fletcher overleed op 25 april 1973, vier dagen voor zijn 88ste verjaardag in het Bethesda Naval Hospital in Bethesda, Maryland . Hij wordt begraven in Arlington National Cemetery . Zijn weduwe, Martha Richards Fletcher (b 29 maart 1895, op. Kansas City, Missouri , wie Fletcher trouwde in februari, 1917); stierf zeventien maanden later op 14 september 1974. Martha Fletcher werd begraven naast haar man op Arlington National Cemetery. 
Medal of Honor citation
Leger, marine en luchtmacht versies van de Medal of Honor
Voor voorname gedrag in de strijd, verlovingen van Vera Cruz, 21 en 22 april 1914. Onder vuur, luitenant Fletcher was eminente en opvallend in de uitoefening van zijn functie. Hij had de leiding van de Esperanze en er in slaagde om aan boord van meer dan 350 vluchtelingen, velen van hen na het conflict was begonnen. Hoewel het schip was onder vuur, wordt meer dan 30 keer geslagen, slaagde hij in het krijgen van alle vluchtelingen geplaatst in veiligheid. Lt. Fletcher werd later geplaatst verantwoordelijk voor de trein overbrengen van vluchtelingen in het kader van een witte vlag. Dit was gevaarlijk plicht, want men geloofde dat de track werd gedolven, en een kleine fout in de omgang met de Mexicaanse wacht van soldaten zou gemakkelijk een conflict hebben veroorzaakt, zoals een conflict in een keer wordt ternauwernood afgewend. Het was enorm toe te schrijven aan zijn inspanningen in de oprichting van vriendschappelijke betrekkingen met de Mexicaanse soldaten die zo veel vluchtelingen erin geslaagd Vera Cruz uit het binnenland.

Medal of Honor citatio

 


Fleet Admiral Ernest Joseph King

Fleet Admiral Ernest Joseph King (23 november 1878 - 25 juni 1956) was opperbevelhebber, Verenigde Staten Fleet (COMINCH) en Chief of Naval Operations (CNO) tijdens de Tweede Wereldoorlog . Zoals COMINCH-CNO, regisseerde hij de United States Navy 's operaties, planning, administratie en was lid van de Joint Chiefs of Staff . Hij was de Amerikaanse marine tweede meest senior officer na Fleet Admiral William Leahy , en de tweede admiraal te worden bevorderd tot vijf sterren rang. Hij diende onder -secretaris van de Marine Frank Knox en later onder James Forrestal . 
Het vroege leven 
Koning werd geboren in Lorain, Ohio , op 23 november 1878, de zoon van James Clydesdale Koning en Elizabeth Keam Koning.Hij woonde de Verenigde Staten Naval Academy van 1897 tot 1901, afstuderen vierde in zijn klasse. Tijdens zijn laatste jaar aan de Academie, bereikte hij de rang van Midshipman Lieutenant Commander, de hoogste adelborst ranking op dat moment.
Oppervlakteschepen 
Hoewel nog steeds aan de Academie, diende hij op de USS San Francisco tijdens de Spaans-Amerikaanse Oorlog . Na zijn afstuderen werkte hij als junior officier op de survey schip USS Eagle , de slagschepen USS Illinois , USS Alabama en USS New Hampshire , en de kruiser USS Cincinnati . 
Koning weer aan het werk kust bij Annapolis in 1912. Hij ontving zijn eerste opdracht, de vernietiger USS Terry in 1914 deel te nemen aan de Amerikaanse bezetting van Veracruz .Hij verhuisde vervolgens naar een meer moderne schip, de USS Cassin . 
Tijdens de Eerste Wereldoorlog diende hij op het personeel van de vice-admiraal Henry T. Mayo , de opperbevelhebber , de Atlantische Vloot . Als zodanig was hij een regelmatige bezoeker van de Royal Navy en af en toe zag actie als waarnemer aan boord van Britse schepen. Het blijkt dat zijn Anglophobia ontwikkeld tijdens deze periode Hoewel de redenen zijn onduidelijk. Hij werd bekroond met het Kruis van de Marine "voor voorname dienst in de lijn van zijn beroep als assistent-stafchef van de Atlantische Vloot."Het was na de Eerste Wereldoorlog dat koning getroffen zijn handtekening manier van het dragen van zijn uniform, met een borst -zak zakdoek onder zijn linten (zie afbeelding rechtsboven). Officieren dienen naast de Koninklijke Marine deed dit in navolging van admiraal David Beatty , RN. Koning was de laatste om door te gaan. 
Na de oorlog, koning, nu een kapitein , werd hoofd van de Naval Postgraduate School . Samen met Captains Dudley Wright Knox en William S. Pye , Koning een rapport opgesteld over marine-opleiding die wijzigingen aan de marine opleiding en loopbaantrajecten aanbevolen. De meeste van de aanbevelingen van het rapport werden aanvaard en werd het beleid. 
OnderzeeŽrs 
Vůůr de Eerste Wereldoorlog diende hij in de vloot oppervlak. Van 1923 tot 1925 bekleedde hij verschillende functies in verband met onderzeeŽrs . Als junior kapitein , de beste zee commando hij in staat om veilig te stellen in 1921 was, was de winkel schip USS Bridge . De relatief nieuwe onderzeeŽr kracht in het vooruitzicht van de vooruitgang. 
Koning woonde een korte training op de Naval Submarine Base New London alvorens opdracht van een onderzeeŽr divisie, vliegen zijn commodore 's wimpel van USS S-20 . Hij nooit verdiende zijn Submarine Warfare insigne , hoewel hij voorstellen en ontwerpen van de nu bekende dolfijn insigne. In 1923 nam hij het ​​commando van de OnderzeeŽrbasis zelf.Tijdens deze periode, hij regisseerde de berging van USS S-51 , het verdienen van de eerste van zijn drie Distinguished Service Medailles.
Luchtvaart
In 1926, admiraal William A. Moffett , hoofd van het Bureau van de luchtvaart (BuAer), vroeg de koning of hij een transfer naar zou overwegen marine luchtvaart . Koning accepteerde het aanbod en nam het commando van het vliegtuig tedere USS Wright met extra taken als senior assistent op het personeel van de commandant, Air Squadrons, Atlantische Vloot. 
Dat jaar, het Amerikaanse Congres een wet aangenomen ( 10 USC Sec. 5942 ) vereisen bevelhebbers van alle vliegdekschepen , watervliegtuig offertes , en de luchtvaart wal vestigingen worden gekwalificeerd marine piloten of marine luchtvaart waarnemers . Koning dan ook gemeld aan Naval Air Station Pensacola , Florida voor vlieger opleiding in januari 1927. Hij was de enige kapitein in zijn klas van twintig, die ook commandant Richmond K. Turner . Koning ontving zijn vleugels als ZeeVliegenier No. 3368 op 26 mei 1927 en de beheersing van Wright hervat. Voor een tijd, dat hij vaak vloog solo, vliegen naar beneden naar Annapolis voor een weekend bezoek aan zijn familie, maar zijn solo vliegen werd kortgeknipt door een marine-regelgeving verbiedt solo vluchten voor piloten van 50 jaar of ouder.Echter, de geschiedenis leerstoel aan de Naval Academy 1971-1976 geschillen deze bewering, waarin staat dat na Koning solo staat, hij nooit meer alleen vloog.Zijn biograaf beschreven zijn vliegende vermogen als "onregelmatig" en de commandant van het squadron waarmee hij vloog zo vroeg hem geciteerd als hij 'wist genoeg om bang te zijn? "Tussen 1926 en 1936 vloog hij een gemiddelde van 150 uur per jaar. 
Koning gebood Wright tot 1929, met uitzondering van een korte onderbreking toezicht op de berging van USS S-4 . Daarna werd hij assistent-chef van het bureau van de luchtvaart onder Moffett. De twee vielen uit over bepaalde elementen van Bureau beleid, en hij werd vervangen door commandant John Henry Towers en overgebracht naar beheersing van het Naval Station Norfolk . 
Op 20 juni 1930 koning werd overste van de carrier USS Lexington - dan is een van de grootste vliegdekschepen in de wereld -., dat Hij ingesteld voor de komende twee jaar Tijdens zijn ambtstermijn aan boord van de Lexington, Kapitein Koning was de bevelvoerende officier van opmerkelijke science fiction auteur Robert A. Heinlein , dan Ensign Heinlein, voorafgaand aan zijn medische pensionering van de US Navy. Gedurende die tijd, Ensign Heinlein gedateerd ťťn van King's dochters. 
In 1932, Koning woonde de Naval War College . In een oorlog college proefschrift getiteld "De invloed van nationaal beleid op strategie", uiteengezet Koning op de theorie dat Amerika's zwakte was representatieve democratie : 
" Historisch gezien ... het is de traditionele en gewone voor ons onvoldoende voorbereid zijn. Dit is het gecombineerde resultaat van een aantal factoren, is het karakter van die alleen aangegeven: de democratie, die de neiging heeft om iedereen geloven dat hij weet het allemaal; het overwicht (inherent aan de democratie) van de mensen wiens echte interesse is in hun eigen welzijn als individu; de verheerlijking van onze eigen overwinningen in de oorlog en de bijbehorende onwetendheid van onze nederlagen (en schande) en van hun fundamentele oorzaken; het onvermogen van de gemiddelde persoon (de man in de straat) naar de oorzaak en gevolg niet alleen in het buitenland, maar binnenlandse aangelegenheden, evenals zijn gebrek aan belangstelling voor dergelijke zaken te begrijpen. Toegevoegd aan deze elementen is de manier waarop onze vertegenwoordiger (republikeinse) vorm van de overheid heeft zich ontwikkeld als een premie op middelmatigheid te zetten en om de gebreken van de reeds genoemde kiezers te benadrukken. " 
Na de dood van admiraal Moffet bij de crash van het luchtschip USS Akron op 4 april 1933 koning werd hoofd van het Bureau van de luchtvaart, en werd gepromoveerd tot vice-admiraal op 26 april 1933.Zoals bureauchef, Koning werkte nauw samen met het hoofd van het Bureau of Navigation , admiraal William Leahy , om het aantal marine piloten te verhogen. 
Aan het einde van zijn termijn als bureauchef in 1936 koning werd commandant, Vliegtuigen, Base Force, op Naval Air Station North Island , CaliforniŽ. Hij werd gepromoveerd tot vice-admiraal op 29 januari 1938 steeds Commander, Vliegtuigen, Battle Force -. op het moment dat een van de slechts drie vice-admiraal knuppels bij de Amerikaanse marine Onder zijn prestaties was Admiral bevestigen Harry E. Yarnell 's 1932 oorlog spel bevindingen in 1938 door het organiseren van zijn eigen succesvolle gesimuleerde marine luchtaanval op Pearl haven , waaruit blijkt dat de basis was gevaarlijk kwetsbaar voor luchtaanvallen, hoewel hij werd genomen niet meer serieus dan zijn tijdgenoot tot 7 december 1941 toen de Japanse Keizerlijke Marine vielen de basis door de lucht in het echt. 
Koning hoopte te worden benoemd als ofwel CNO of Cominch, maar op 15 juni 1939 werd hij geplaatst op het Algemeen Bestuur , een Olifantenkerkhof waar hoge officieren bracht de resterende tijd vůůr de pensionering. Een reeks van buitengewone gebeurtenissen zou deze uitkomst te veranderen.

Fleet Admiral Ernest J. Koning, USN 
Geboortenaam 
Ernest Joseph Koning 
Nickname (s) 
"Ernie" 
"Rey" 
Geboren 
23 november 1878 
Lorain, Ohio 
Gestorven 
25 juni 1956 (77 jaar) 
Kittery, Maine 
Trouw 
Verenigde Staten van Amerika 
Dienst / tak 
Marine van Verenigde Staten 
Jaar dienst 
1901-1956 
Rang 
VS-O11 insignia.svg Fleet Admiral 
Commando gehouden 
Verenigde Staten Fleet 
Veldslagen / oorlogen 
Spaans-Amerikaanse Oorlog 
Mexicaanse Revolutie 
Slag van Veracruz 
Wereldoorlog I 
Eerste Slag van de Atlantische Oceaan 
World War II 
Awards 
Navy Cross 
Navy Distinguished Service Medal (3) 
Sampson medaille 
Ander werk 
Naval Historical Foundation , voorzitter

World War II
CarriŤre koning werd opgewekt door zijn vriend, de Chief of Naval Operations (CNO), admiraal Harold "Betty" Stark was, die King's talent voor het commando gerealiseerd worden verspild aan het Algemeen Bestuur. Stark benoemd Koning als Commander-in-Chief, Atlantische Vloot in het najaar van 1940, en hij werd gepromoveerd tot admiraal in februari 1941. Op 30 december 1941 werd hij bevelhebber-in-Chief, Verenigde Staten Fleet . Op 18 maart 1942 werd hij benoemd tot Chief of Naval Operations (CNO), het verlichten van Stark. Hij is de enige persoon die deze gecombineerde opdracht vast te houden. Na het draaien van 64 op 23 november 1942 schreef hij een boodschap aan president Roosevelt te zeggen dat hij de verplichte pensioengerechtigde leeftijd had bereikt. Roosevelt antwoordde met een notitie te lezen "Dus wat, oude top?".Op 17 december 1944 koning werd gepromoveerd tot de nieuwe rang van de vloot admiraal . Hij verliet de actieve dienst op 15 december 1945, maar werd teruggeroepen als adviseur van de secretaris van de Marine in 1950. 
Pensionering en de dood 
Na zijn pensionering woonde Koning in Washington, DC . Hij was actief in zijn vroege post-pensioen (die als voorzitter van de Naval Historical Foundation 1946-1949), maar leed een slopende beroerte in 1947, en de daaropvolgende slechte gezondheid uiteindelijk dwong hem om te verblijven in marine-ziekenhuizen in Bethesda, Maryland, en aan het Portsmouth Naval Shipyard in Kittery, Maine. Hij stierf aan een hartaanval in Kittery op 25 juni 1956.Na opgebaard bij de Nationale Kathedraal in Washington, koning werd begraven in de Verenigde Staten Naval Academy Cemetery in Annapolis, Maryland . Zijn vrouw, die hem overleefde, werd begraven naast hem in 1969. 
Analyse
Koning was zeer intelligent en zeer capabele, maar controversieel. Sommigen beschouwen hem als een van de grootste admiraals van de 20e eeuw zijn geweest; [29] anderen, echter op wijzen dat hij nooit schepen of vloten geboden op zee in oorlogstijd, en dat zijn Anglophobia leidde hem naar beslissingen die veel kosten maken Geallieerde leeft.Anderen zien als een indicatie van sterk leiderschap zijn bereidheid en het vermogen om zowel de Britse en Amerikaanse leger invloed op de Amerikaanse Wereldoorlog II strategie tegen te gaan, en roemen zijn soms uitgesproken erkenning van het strategische belang van de Pacific War .zijn instrumentale rol in de beslissende Slag om Guadalcanal heeft verdiend hem bewonderaars in de Verenigde Staten en AustraliŽ , en sommige hem een organisatorisch genie ook overwegen.Hij was veeleisend en autoritair, en schurende en misbruik te ondergeschikten zou kunnen zijn. Koning werd alom gerespecteerd voor zijn vermogen, maar niet geliefd bij veel van de officieren beval hij. 
Hij was ... misschien wel de meest hekel geallieerde leider van de Tweede Wereldoorlog. Enige Britse veldmaarschalk Montgomery kan meer vijanden hebben gehad ... Koning hield ook van feesten en vaak dronken om een overschot. Blijkbaar voorbehouden hij zijn charme voor de echtgenotes van collega-marine-officieren. Op de baan, hij "leek altijd boos of geÔrriteerd te zijn." 
Er was een tongue-in-cheek opmerking over Koning, gemaakt door een van zijn dochters, herhaald door Naval personeel op het moment dat "hij is de meest zelfs gehumeurd persoon in de Marine van Verenigde Staten. Hij is altijd in een woede." Roosevelt ooit omschreven Koning als een man die "scheert elke ochtend met een klap fakkel." 
Het wordt vaak gemeld toen koning werd geroepen om COMINCH zijn, merkte hij op, "Als ze in de problemen krijgen ze te sturen voor de zonen-van-teven." Echter, toen hij later werd gevraagd of hij dit gezegd had, koning antwoordde hij niet had, maar zou hebben als hij had gedacht. [34] Aan de andere kant, uitzicht op King's van persrelaties voor de Amerikaanse marine in de Tweede Wereldoorlog is goed gedocumenteerd. Toen hem werd gevraagd naar een public relations beleid staat voor de marine, de koning antwoordde: "Laat ze niets te vertellen. Als het voorbij is, vertel hen wie er gewonnen heeft.
Reactie op Operation Drumbeat
Aan het begin van de Amerikaanse betrokkenheid in de Tweede Wereldoorlog, black-outs op de Amerikaanse oostkust waren niet van kracht, en commerciŽle schepen waren niet op reis onder konvooi . King's critici schrijven de vertraging in de uitvoering van deze maatregelen zijn Anglophobia, als de konvooien en kust black-outs waren Britse voorstellen, en koning was vermoedelijk afkerig om zijn veel-geliefde US Navy alle ideeŽn van de te nemen Koninklijke Marine . Hij weigerde ook, tot maart 1942 de lening van Britse konvooiescortes toen de Amerikanen had slechts een handvol van geschikte schepen. Hij was echter agressief rijden zijn destroyer kapiteins aan U-boten aan te vallen in de verdediging van konvooien en in de planning tegenmaatregelen tegen de Duitse oppervlakte raiders, zelfs vůůr de formele verklaring van de oorlog in december 1941.
In plaats van konvooien, Koning had de US Navy en de US Coast Guard voeren regelmatig anti-submarine patrouilles, maar deze patrouilles volgde een regelmatig schema. U-boot commandanten geleerd het schema, en gecoŲrdineerde aanvallen op deze schema's. Het verlaten van de lichten aan in kustplaatsen back-lit koopvaardijschepen om de U-boten. Als gevolg daarvan waren er rampzalige verzending verliezen - twee miljoen ton verloren in januari en februari 1942 alleen, en dringende druk aangebracht aan beide zijden van de Atlantische Oceaan. Echter, Koning weerstond het gebruik van konvooien, omdat hij ervan overtuigd was de marine ontbrak voldoende escorte schepen hen effectief te maken was. De vorming van konvooien met onvoldoende escort zou ook resulteren in een verhoogde port-to-port tijd, waardoor de vijand geconcentreerde groepen van doelstellingen in plaats van enkele schepen zelfstandig verder gaat. Bovendien, black-outs waren een politiek gevoelig onderwerp -. Kuststeden verzette, daarbij verwijzend naar het verlies van het toerisme inkomsten 
Het was pas in mei 1942 dat koning marshalled middelen - kleine kotters en particuliere schepen, die hij eerder had geminacht - om een dag-en-nacht in elkaar grijpende konvooi systeem loopt van tot stand Newport, Rhode Island , naar Key West, Florida . 
In augustus 1942 had de onderzeeŽr bedreiging voor de scheepvaart in de Amerikaanse kustwateren zijn vervat. De U-boten '' tweede happy time "eindigde, met het verlies van zeven U-boten en een drastische vermindering van de scheepvaart verliezen. Hetzelfde effect deed zich voor toen konvooien werden uitgebreid tot de Cariben . Ondanks de uiteindelijke nederlaag van de U-boot, kon een deel van de eerste beslissingen King's in dit theater worden gezien als gebrekkig. 
Ter verdediging King's, merkte marine historicus professor Robert W. Liefde heeft verklaard dat 
Operation Drumbeat (of Paukenschlag) van de Atlantische kust in het begin van 1942 in geslaagd een groot deel omdat de Amerikaanse marine al was vastbesloten om andere taken: transatlantische escort-of-konvooi operaties, het verdedigen van troepentransporten, en het behoud van sterke, toekomstgerichte ingezet Atlantic Fleet opvallend krachten om voorkomen dat een breakout van zware Duitse oppervlak krachten. Marine leiders, vooral Admiral King, waren niet bereid om risico troepen verzending naar begeleiders voor de kust koopvaardij bieden. Ongeplande, hulpdiensten implementaties van legereenheden creŽerde ook verstoringen van marine plannen, net als andere occasionele onverwachte taken. In tegenstelling tot de traditionele geschiedschrijving, noch Admiral King's onbewezen nog op grote schaal vermeende Anglophobia, een even ongedocumenteerde marine onwil om Britse advies te accepteren, noch een voorkeur voor een andere strategie oorzaak van de vertraging bij de inhuldiging van de kust escort-of-konvooi operaties. De vertraging was te wijten aan een tekort aan begeleiders, en dat het gevolg is van begrijpelijkerwijs tegenstrijdige prioriteiten, een stand van zaken die alle geallieerde strategie gedicteerd tot 1944 
Andere beslissingen 
Andere beslissingen alom beschouwd als twijfelachtig waren zijn verzet tegen de tewerkstelling van lange-afstands USAAF B-24 Liberator op Atlantische maritieme patrouilles (waardoor de U-boten een veilig gebied in het midden van de Atlantische Oceaan - de "Atlantic Gap"), de ontkenning van voldoende aantallen landingsvaartuigen aan de geallieerde invasie van Europa, en de onwil om de Royal Navy toestaan ​​Pacific Fleet een rol in de Stille Oceaan. In al deze gevallen omstandigheden gedwongen een re-evaluatie of hij werd overruled. Er werd ook op gewezen dat de koning niet, in zijn naoorlogse rapport aan de secretaris van de Marine, de traagheid van de Amerikaanse reactie op de off-shore U-boot dreiging in het begin van 1942 nauwkeurig te beschrijven. 
Hierbij moet echter worden opgemerkt, tewerkstelling van lange-afstands maritieme patrouillevliegtuigen in de Atlantische Oceaan werd bemoeilijkt door inter-service kibbelen dan commando en controle (het vliegtuig behoorde tot het leger, de missie was de marine, minister van Oorlog Stimson en General Arnold aanvankelijk weigerde om het vliegtuig vrij te geven
Dit werd later later in 1942 en in 1943 gemitigeerd door de toewijzing van de Marine-eigendom en beheer PB4Y-1 Liberator en PB4Y-2 Privateer vliegtuigen. Hoewel Koning beslist had gebruikt de toewijzing van schepen de European Theatre als hefboom om de nodige middelen krijgen voor zijn Pacific doelstellingen, op voorwaarde dat hij (bij General Marshall 's aanvraag) productie van een extra maand van landingsvaartuigen te ondersteunen Operatie Overlord . Bovendien is de prioriteit voor landingsvaartuigen bouw werd veranderd, een factor buiten King's opdracht. Het niveau van de zee lift voor Overlord bleek meer dan voldoende zijn. 
De werkgelegenheid van de Britse en Rijk troepen in de Stille Oceaan was een politieke kwestie. De maatregel werd op Churchill gedwongen door de Britse Chiefs of Staff, niet alleen te herstellen Britse aanwezigheid in de regio, maar dat elke indruk te beperken in de VS dat de Britten niets te helpen nederlaag Japan aan het doen waren. Koning was onvermurwbaar dat de marine operaties tegen Japan blijft 100% Amerikaan, en boos verzet tegen de idee van een Britse marine aanwezigheid in de Stille Oceaan in het Kwadrant-conferentie in eind 1944, onder vermelding van (onder andere) de moeilijkheid van het leveren van aanvullende zeestrijdkrachten in het theater (voor een groot deel dezelfde reden Hap Arnold verzet tegen het aanbod van RAF-eenheden in de Stille Oceaan). Bovendien had de Koning (samen met Marshall) voortdurend verzet tegen handelingen die de Britse agenda zou helpen bij het ​​terugwinnen of aanhouden van een deel van haar vooroorlogse koloniale belangen in de Stille Oceaan of de oostelijke Middellandse Zee . Roosevelt echter overruled hem en ondanks bedenkingen King's, de Britse Pacific Fleet verantwoord zich goed tegen Japan in de laatste maanden van de oorlog.
Algemeen Hastings Ismay , stafchef aan Winston Churchill , beschreef de Koning als: 
Spijkerhard en gedragen zich als stijf als een poker. Hij was bot en afstandelijk, bijna op het punt van brutaliteit. Bij de start, intolerant en verdachte van alle dingen Britten, vooral de Koninklijke Marine was hij; maar hij was bijna net zo intolerant en verdachte van het Amerikaanse leger. Oorlog tegen Japan was het probleem waar hij de studie van een leven had gewijd, en hij kwalijk het idee van de Amerikaanse middelen worden gebruikt voor andere doeleinden dan voor de Japanners te vernietigen. Hij wantrouwde bevoegdheden van belangenbehartiging Churchill's, en was bang dat hij president Roosevelt zou flikflooien in het verwaarlozen van de oorlog in de Pacific. 
In tegenstelling tot de Britse mening, Koning was een sterk geloof in de Duitsland eerste strategie. Echter, zijn natuurlijke agressie leverde hem niet toe om middelen inactief in de Atlantische Oceaan, dat kan worden gebruikt in de Stille Oceaan te verlaten, vooral als 'twijfelachtig was toen - of nooit - de Britten zou instemmen met een cross-Channel operatie ".Koning eens geklaagd dat de Stille verdiende 30% van de middelen geallieerde maar kreeg slechts 15%. Toen, in het Casablanca conferentie, werd hij beschuldigd van Maarschalk Sir Alan Brooke van het bevorderen van de Pacific oorlog, het argument werd verwarmd. De strijdlustige Generaal Joseph Stilwell schreef: "Brooke kreeg nare, en Koning kreeg goed en zere Koning klom bijna over de tafel bij Brooke God, hij was gek Ik wou dat hij hem had gemept...." 
Na de nederlaag van Japan aan de slag bij Midway , bepleit (met stilzwijgende toestemming van Roosevelt) de Koning invasie van Guadalcanal . Toen generaal Marshall verzette deze actielijn (evenals die de operatie zou bevelen), Koning verklaarde de Marine (en mariniers) zou dan het uitvoeren van de operatie zelf, en geÔnstrueerd Admiraal Nimitz om verder te gaan met de voorlopige planning. Koning won uiteindelijk het argument, en de invasie ging vooruit met de steun van de Joint Chiefs. Het was uiteindelijk succesvol, en was de eerste keer dat de Japanse terrein verloren tijdens de oorlog. Voor zijn aandacht op de Pacific Theatre hij wordt hoog aangeschreven door sommige Australische oorlog historici. 
Ondanks (of misschien wel mede dankzij) het feit dat de twee mannen niet met elkaar opschieten,de gecombineerde invloed van de Koning en General Douglas MacArthur verhoogde de toewijzing van middelen aan de Pacifische Oorlog.
Andere controverses met betrekking tot Koning zijn onder andere: 
Kapitein Charles B. McVay III krijgsraad. 
Persoonlijk leven 
Terwijl op de Naval Academy, Koning ontmoet Martha Rankin ("Mattie") Egerton, een Baltimore socialite , met wie hij trouwde in een ceremonie in het Naval Academy Kapel op 10 oktober 1905.Zij hadden zes dochters, Claire, Elizabeth, Florence , Martha, Eleanor en Mildred; en dan een zoon, Ernest Joseph King, Jr. (Commander, USN ret.).

Admiraal Ernest J. Koning , opperbevelhebber , de Atlantische Vloot , en
Secretaris van de marine Frank Knox
Aan boord van de USS Augusta ( CA - 31 ) , tijdens de secretaris 's bezoek aan Bermuda in september 1941 

 


luitenant Clifford Carwood Lipton

Eerste luitenant Clifford Carwood Lipton (30 januari 1920 - 16 december 2001)was een onderofficier met Easy Company , 2de Bataljon , 506th Parachute Infantry Regiment , in de 101st Airborne Division tijdens de Tweede Wereldoorlog. Lipton werd gespeeld door Donnie Wahlberg in de HBO miniserie Band of Brothers . Op de slagvelden van Europa werd hij gepromoveerd tot Company Eerste Sergeant en uiteindelijk werd bekroond met een slagveld commissie aan Tweede luitenant . Hij zei "het was de grootste eer ooit toegekend" aan hem. Hij verdiende uiteindelijk een promotie tot eerste luitenant voor het verlaten van het leger. Lipton's levensverhaal werd gekenmerkt in de 2010 boek A Company of Heroes:. Persoonlijke herinneringen aan de Real Band of Brothers en de Legacy Ze lieten ons 
Jeugd 
Carwood Lipton is geboren en getogen in Huntington, West Virginia . Zijn vader is omgekomen bij een auto-ongeluk toen hij tien was.Zijn moeder was betrokken bij hetzelfde ongeval en was verlamd. Sinds Carwood was het oudste kind, vertelde ze hem naar de "man van de familie" te zijn.Na het voltooien van een jaar bij Huntington Marshall University ,Hij verliet de school als gevolg van financiŽle problemen thuis en ging aan de slag in de oorlog -gerelateerde productie.Na het lezen van een artikel in Life Magazine over de moeilijkheidsgraad van paratrooper training, en hoe de lucht was een van de meest hoog opgeleide takken van het leger,Lipton ingelijfd en werd lid van de parachutisten op 15 augustus, 1942 bij Fort Thomas (Nieuwpoort), Kentucky.
Militaire dienst 
Carwood Lipton schoot omhoog door de rangen van het bedrijf uiteindelijk steeds Company Eerste Sergeant na de waarnemend Company Eerste Sergeant, James Diel, kreeg een slagveld commissie en overgedragen binnen de 506th PIR. Lipton was altijd houden de mannen geesten hoog, en duwde hen om hun volledige potentieel. Dit werd erkend door de officieren van Makkelijk , de 101e en de 506e . Hij was ook bekend als "The Man". 
Carwood Lipton was het jumpmaster van een van de C-47 Skytrains dat de parachutisten gebruikt om te springen in NormandiŽ . Lipton sprong in NormandiŽ en was in staat om een rendez-vous met de toenmalige Eerste luitenant Richard Winters en enkele andere mannen van de 101ste , en twee meer van de 82nd Airborne Division . Ze werden later vergezeld door een aantal meer leden van Easy Company, en werkte hun weg net ten zuiden van de doelstelling van Carentan . 
Tijdens de invasie van NormandiŽ , werd Lipton geraakt door Duits 88mm granaatscherven.Een medic opgelapt hem op en Lipton hervat vechten.Lipton werd samen met Sergeant Mike Ranney tijdens de Manoir de Brťcourt , waar Easy Company de opdracht werd toegewezen van het vernietigen van vier 105 mm houwitsers (oorspronkelijk gedacht dat 88 mm) die waren vuren neer op Utah Beach .Lipton en Ranney klom in een boom en schoot een aantal Duitsers van een afstand.Easy Company in geslaagd om de vier te vernietigen houwitsers, en Lipton werd bekroond met de Bronze Star als gevolg van deze actie. 
Lipton was betrokken bij de aanval op Carentan en werd gewond door granaatscherven in het gezicht en lies;Hij werd bekroond met de Purple Heart als gevolg van de opgelopen verwondingen in deze actie. 
Langzaam afbreken gelederen Easy Company's werd een probleem tijdens de aanloop naar de operatie Market Garden ; de vacatures vervuld door vervanging soldaten . Carwood Lipton wordt herinnerd door veel van de "vervanging" veteranen als een van de weinige mannen die direct geaccepteerd hen als echte soldaten. Lipton was met Easy Company toen ze bevrijd Eindhoven en maakte deel uit van een geavanceerde scout team dat de route (brug) gescout voorsprong op de rest van de Vennootschap. 
Een klein team van scouts was op het kruispunt in Nederland wanneer een lid van hun ploeg werd zwaar gewond door een Duits model 24 Stielhandgranate en Easy Company werd opgeroepen tot actie. Ze werden de taak van het vernietigen van de resterende Duitse verzet op het kruispunt toegewezen. Lipton was niet onder de oorspronkelijke aanval team van ongeveer tien mannen, maar toegetreden tot de volgende ochtend met de rest van de Vennootschap. Easy Company in geslaagd om te vernietigen dan twee bedrijven van de SS zich op het kruispunt als gevolg van een verrassingsaanval op hun positie. 
Operatie Pegasus was een kleine operatie waar Easy Company was om de rivier op boten door geleverd steken Royal Canadian Engineers , en terug te brengen van meer dan 140 Britse parachutisten die werden opgesloten als ze trok zich terug uit Arnhem . Lipton en eerste luitenant Heyliger overzag de operatie, zodat het succes ervan. 
Tijdens een artillerie barrage in de bossen bij Foy, Lipton beleden over lachen als hij zag de schelpen barsten, herinnerde hem aan zijn jeugd kijken naar vuurwerk op de 4 juli . Lipton zei dat hij niet zou hebben gelachen als hij wist wat er met Joe Toye , die gewond was geraakt, uiteindelijk het verliezen van zijn rechterbeen. Terwijl onder de nieuw benoemde bevel van Eerste Luitenant Norman Dike tijdens het beleg van Bastogne in de Ardense bossen , Lipton's kalme vastberadenheid, mentorschap en leiderschap gaf de mannen hopen dat als hij de facto commandant vanwege Dike's incompetent leiderschap. 
Na de aanval Easy Company's over de gemeente van Foy , werd Lipton vertelde zou hij worden beloond met een slagveld commissie als tweede luitenant .Carwood Lipton kreeg zijn officiŽle commissie in Haguenau . Lipton getuige later de verschrikkingen van de Holocaust in Landsberg , waar hij en de rest van Easy Company bevrijd het kamp . 
Lipton bijgestaan ​​Easy Company in de vangst van de Hitler's winter retraite in, Berchtesgaden . Terwijl er, Lipton maakte kennis met Ferdinand Porsche (gedeeltelijk verantwoordelijk voor de Panther en Tiger tanks), die Engels sprak zeer goed. Ze aten hun maaltijden samen terwijl Porsche was in een krijgsgevangenenkamp. Lipton bleef bij Easy Company tot het einde van de oorlog, totdat de eenheid werd ontbonden (na de officiŽle overgave van de Japanners en de Duitsers ).Hij bleef in de Reserve van het Leger door de Koreaanse oorlog , maar werd in het buitenland niet opnieuw ingezet .
Medailles en Decoraties 
Brons eikenblad cluster 
Bronze Star met 1 Oak Leaf Cluster 
Brons eikenblad cluster 
Brons eikenblad cluster 
Purple Heart met twee Oak Leaf Clusters 
Brons eikenblad cluster 
Presidential Unit Citation met een Oak Leaf Cluster 
Leger Goed gedrag ribbon.svg Goed gedrag medaille 
Amerikaanse Defensie Dienst ribbon.svg Amerikaanse Defense Service Medal 
Pijlpunt 
Bronzen ster 
Europees-Afrikaans-Midden-Oosten Campaign Medal met 3 dienst sterren en pijl-apparaat 
World War II Victory Medal ribbon.svg World War II Victory Medal 
Bezettingsleger ribbon.svg Bezettingsleger medaille 
National Defense Service Medal ribbon.svg National Defense Service Medal 
Croix de guerre 1939-1945 met palm (Frankrijk) - lint bar.png Oorlogskruis met palm 
Franse Liberation Medal ribbon.png Franse Liberation Medal 
BEL Herinneringsmedaille van de Oorlog 1940-1945.png Belgische Tweede Wereldoorlog Service Medal 
Combat Infantry Badge.svg Infanterist Badge 
Cp2j.jpg Parachutist Badge met 2 jump sterren

US Army Airborne ťlťmentaire parachutist badge

 


Sergeant Warren H.Skip Muck

Sergeant Warren H. "Skip" Muck (31 januari 1922 - 10 januari 1945) was een onderofficier met Easy Company , 2de Bataljon , 506th Parachute Infantry Regiment , in de 101st Airborne Division tijdens de Tweede Wereldoorlog . Muck werd in de geportretteerde HBO miniserie Band of Brothers door Richard Speight, Jr. werd Muck's levensverhaal te zien in de 2010 boek A Company of Heroes:. Persoonlijke herinneringen aan de Real Band of Brothers en de Legacy Ze lieten ons 


Jeugd 

Muck is geboren en getogen in Tonawanda, New York .ijn familie was Duits en Muck was vloeiend Duits, hoewel hij rustig had kunnen zijn over het in de dienst.Toen Muck was een jong kind, sloeg hij telkens hij bewoog. Dat is de reden waarom hij kreeg zijn bijnaam 'Skip'.Muck's vader was een reizende muzikant die vrijwel zijn familie verlaten. Muck werkte part-time banen om extra geld te verdienen voor zijn gezin.Muck was een man van oprecht geloof. Hij was een misdienaar opgroeien. Hij ging naar de mis regelmatig, zelfs in de dienst.Frederick Niland , later sergeant van Company H, 501e Parachute Infantry Regiment, de beste vriend Muck's op de middelbare school. 


Muck bijgewoond St. Franciscus van Assisi Elementary School, en studeerde af aan Tonawanda High School in 1942. Muck keer zwom over de rivier de Niagara als onderdeel van een initiatie te krijgen in een broederschap.Na kort het werken voor de Remington Rand Corp, hij aangeworven op 17 augustus 1942 in Buffalo, New York .

Militaire dienst 

Muck werd toegewezen aan Easy Company in Camp Toccoa , Georgia , en ontving training onder kapitein Herbert Sobel . Er raakte hij bevriend met Donald Malarkey , en ze in dezelfde mortel ploeg waren, en zou vaak gerund Currahee naast elkaar. Tijdens de 120-mijl mars de Tweede Battlion van het 506de regiment gemaakt van Toccoa naar Atlanta, benen Malarkey de pijn zo erg dat hij moest kruipen om de eettent op handen en voeten. Toen Muck zag dat, stopte hij Malarkey, en zei: 'Nee vriend van mij kruipt overal.' Hij vulde hun rotzooi kits met voedsel en keerde terug naar de tent om te eten met Malarkey.Terwijl sommige soldaten waren onvriendelijk voor vervanging soldaten, Muck was aardig voor iedereen. Hij raakte bevriend met vervanging soldaat Alex Penkala , die in Fort Bragg, en Easy Company trad Joseph Lesniewski , die een echte ribbels namen van een paar jongens na hun toetreding Easy Company in Aldbourne. 

Muck maakte zijn eerste gevecht sprong op 6 juni 1944 ( D-Day ) als onderdeel van de Slag om NormandiŽ in NormandiŽ, Frankrijk . In september 1944, sprong hij in bezet Nederland als onderdeel van Operatie Market Garden , die uiteindelijk mislukt. Voor zijn actie in het verdedigen van het eiland, ontving Muck de Bronze Star.

Na te zijn getrokken uit de lijn, Easy Company terug naar Frankrijk, waar ze werden vervoerd naar Bastogne , BelgiŽ om te vechten in de Slag om de Ardennen . Muck en zijn vriend Alex Penkala werden gedood door een voltreffer in hun schuttersputje van Duitse artillerie net buiten het Belgische plaatsje Foy . Zijn beste vriend Donald Malarkey was diep getraumatiseerd van zijn dood.

Edward Heffron herinnerde gaan naar de mis gehouden door pater Maloney met Muck en enkele andere soldaten een paar weken voor de dood Muck's. Hij zei tegen Muck, 'Tenminste als we sterven, we gaan om te sterven in een staat van genade.' Muck antwoordde: 'Je hebt gelijk, Heffron.Heffron zei dat hij nog steeds denkt Muck elke keer neemt hij de communie


Warren Muck 
Nickname (s) 
Overslaan 
Geboren 
31 januari 1922 
Tonawanda, New York 
Gestorven 
10 januari 1945 (22 jaar) Ü 
Foy, BelgiŽ 
Plaats van begrafenis 
Luxemburgse Amerikaanse Begraafplaats 
Trouw 
Verenigde Staten 
Dienst / tak 
United States Army afdichting United States Army 
Jaar dienst 
1942-1945 
Rang 
US Army WWII SGT.svg Sergeant 
Eenheid 
506 patch.jpeg Easy Company , 2de Bataljon , 506th Parachute Infantry Regiment , 
101st Airborne Division patch.svg 101st Airborne Division 
Veldslagen / oorlogen 
World War II 
Slag om NormandiŽ 
Operatie Market Garden 
Slag om de Ardennen 
Awards 
Bronze Star 
Purple Heart 
Goed gedrag medaille 
American Campaign Medal 
Betrekkingen 
Elmer Muck (broer), Ruth Muck LaFleur (zus), Eileen LaFleur O'Hara (nichtje)

           

1-Muck is begraven op de Amerikaanse begraafplaats in Hamm, Luxemburg---2-Graf Warren H. Muck's bij Luxemburgse Amerikaanse Begraafplaats.

 


Luitenant-kolonel Ronald C. Speirs

Luitenant-kolonel Ronald C. Speirs (20 april 1920 - 11 april 2007)was een Amerikaanse leger officier die in het diende 506th Parachute Infantry Regiment , 101st Airborne Division tijdens de Tweede Wereldoorlog . Hij was aanvankelijk een pelotonscommandant in ofwel "C" ("Charlie") of "B" ("Baker") Company van het 1e Bataljon van het 506de Parachute Infantry Regiment . Speirs werd overgeplaatst naar "D" ("Dog") Bedrijf voorafgaand aan de invasie van NormandiŽ , voordat ze opnieuw worden toegewezen aan "E" ("Easy") Company, die hij beval aan het einde van de Slag om de Ardennen in Bastogne . Speirs diende ook in Korea , waar hij beval een geweer bedrijf , en later de Amerikaanse gouverneur van Spandau Gevangenis in Berlijn . Hij bereikte de rang van kapitein , terwijl die in de Europese Theater tijdens de Tweede Wereldoorlog en met pensioen als een luitenant-kolonel . Speirs was in de tv-miniserie geportretteerd Band of Brothers door Matthew Settle .
Jeugd
Speirs werd geboren in Edinburgh , Schotland , in 1920 en bracht zijn eerste jaren daar tot emigreerde hij met zijn familie naar de Verenigde Staten , aankomst in Boston , Massachusetts , op 25 december 1924. Hij studeerde aan de militaire opleiding op de middelbare school, wat leidde om een commissie als 2e luitenant in de infanterie ; Speirs vervolgens als vrijwilliger voor de parachutisten . Hij diende als pelotonscommandant met Dog Company, 506th Parachute Infantry Regiment in Camp Toccoa , Georgia en werd verscheept naar Engeland kort voor Mission Albany . 
Militaire dienst
Speirs in geparachuteerd NormandiŽ op 6 juni 1944 (of D-Day ) en snel een ontmoeting met collega-troepen na de landing. Hij verzamelde een kleine groep soldaten te helpen tijdens de Manoir de Brťcourt , waar hij in zijn eentje veroverde de vierde 105 mm houwitser .Speirs 'peloton bracht de nacht van 6 juni wordt geschud in positie met andere pelotons als het bedrijf werd geregeld voor de strijd om vroeg te beginnen de volgende ochtend.Een rollende artilleriebarrage had gecoŲrdineerd ter ondersteuning van de grondaanval op de ochtend van 7 juni om de aanval in te zetten, werd artillerievuur terug richting aangepast Amerikaanse lijnen voordat ze verder gaan in stappen. Speirs beval zijn peloton naar positie vast te houden, totdat het vuur werd voltooid om ernstige ongevallen te voorkomen en broedermoord . Een van zijn ploeg leiders negeerde de orders als gevolg van vermoeidheid en desoriŽntatie. Na zijn bestelling een tweede keer werd genegeerd, Speirs schoot de sergeant tussen de ogen, dan accuraat meldde het incident aan de compagniescommandant, kapitein Jerre S. Gross. Bruto werd gedood in een gevecht de volgende dag en het incident werd niet voortgez
Vanwege de rol Easy Company's als primaire aanval bedrijf, heeft Dog Company niet zien zo veel actie als Gemakkelijk en dus werd uiteindelijk samengevoegd tot Easy Company als personeel geleidelijk werden uitgeput. Echter, het nog deelgenomen aan vele opdrachten tijdens de oorlog, en zowel Speirs en Dog Company waren bij Bastogne . Wanneer de eerste aanval van Easy Company op de Duits-bezette stad Foy verzanden als gevolg van het slechte leiderschap van zijn commandant, 1e luitenant Norman Dike , bataljon executive officer Kapitein Richard Winters besteld Speirs naar Dike verlichten van het commando.De selectie van Speirs was willekeurig; Winters verklaarde later dat Speirs was gewoon de eerste officier hij zag toen hij zich omdraaide.Speirs succes nam de aanval en leidde Easy Om deze order herroepen, Speirs zelf liep door de stad en de Duitse lijnen (zoals dit peloton had geen radio), gekoppeld aan de andere soldaten, en doorgegeven de orde.Na deze afgerond, ging hij terug door de Duitsers bezette stad lopen. Hij werd overgeplaatst als commandant van Easy Company en bleef in die positie voor de rest van de oorlog. Van de officieren die tijdens de oorlog Easy Company geboden, Speirs beval de langste.
Winters beoordeeld Speirs als zijnde een van de mooiste gevechten officieren in het bataljon. Hij schreef in zijn memoires dat Speirs had hard gewerkt om een reputatie als een moordenaar te verdienen en had vaak gedood voor shock waarde.Winters verklaard dat Speirs bij een gelegenheid zou hebben gedood zes Duitse krijgsgevangenen met een Thompson submachinegun en dat het bataljon leiderschap op de hoogte van de beschuldigingen moet zijn geweest, maar koos ervoor om de kosten als gevolg van de dringende behoefte aan gekwalificeerde combat leiders behouden negeren. Winters geconcludeerd dat in het leger van vandaag, Speirs zou hebben voor de krijgsraad en beschuldigd van wreedheden, maar officieren zoals Speirs waren te waardevol omdat ze waren niet bang om de vijand. 
Hoewel Speirs had genoeg punten om naar huis te gaan na het einde van de Europese campagne , koos hij met Easy Company te blijven. Japan gaf zich na de atoombommen op Hiroshima en Nagasaki , voordat Speirs en gemakkelijk kan worden overgedragen aan de Pacific Theater . 
Na de Tweede Wereldoorlog 
Speirs terug naar Engeland te vinden dat zijn vrouw (de weduwe van een Britse soldaat die zijn dood had gemeld) was teruggekeerd naar haar eerste man, die levend was geworden als een Duitse krijgsgevangenen . Ze blijkbaar behouden eigendom van alle oorlogsbuit (dwz, zilveren schotels, bekers, borden en bestek verzamelden zich op verschillende plaatsen in heel Europa als Haguenau of Kehlsteinhaus ) dat Speirs thuis van zijn reizen in Europa had gestuurd. 
Koreaanse Oorlog 
Speirs keerde terug naar de Verenigde Staten en besloten te blijven in het leger, die in de Koreaanse Oorlog , waar hij maakte een combat jump en beval een geweer bedrijf tot het einde van de oorlog. Op 23 maart 1951 nam hij deel aan Operatie Tomahawk waarin hij gedropt in Munsan (bekend als Munsan-ni ten tijde van de oorlog in Korea ) met bijna 3.500 andere troopers in zijn eenheid ( 187ste Regimental Combat Team ). De eerste missie van zijn bataljon was naar de dropzone te beveiligen; Dit werd bereikt, het doden van veertig of vijftig vijandelijke soldaten.Na de eerste missie, bleef hij de 3e bataljon voor zijn aanval op de vijand vluchtroute buurt Knipopdracht Uijongbu .
Bericht Koreaanse Oorlog
Volgende Korea, Speirs deelgenomen aan een Russische taal cursus in 1956 en werd toegewezen als verbindingsofficier bij de Rode Leger in Potsdam , Oost-Duitsland . In 1958 werd hij de Amerikaanse gouverneur van de Spandau Gevangenis in Berlijn , waar prominente nazi's , zoals Rudolf Hess werden gevangen genomen.Gevangene Albert Speer noemt in zijn boek, Spandau: The Secret Diaries, een "hard-nosed, irritante Amerikaanse Commandant ". Die man werd later geÔdentificeerd als Speirs. 
Laotiaanse Burgeroorlog 
In 1962, Speirs was een lid van de Amerikaanse missie bij de Koninklijke Lao leger ,waar hij diende als officier opleiding in Mobile Training Team (MTT) voor Operation White Star die vervolgens werd beheerd door de militaire bijstand Advisory Group in Laos (MAAG Laos). 
Latere jaren
Zijn laatste opdracht in het leger was als officier plannen in het Pentagon. Hij trok zich als een luitenant-kolonel in 1964. 
Hoewel hij niet normaal de jaarlijkse reŁnies Easy Company te wonen, Speirs ontmoeting met een aantal Easy Company leden meerdere malen en woonde ten minste een reŁnie in 2001. 
Hij stierf op 11 april 2007, in Saint Marie, Montana , waar hij en zijn vrouw woonden in deeltijd. Hij werd overleefd door zijn zoon Robert en drie kleinkinderen, evenals verschillende stiefkinderen en stepgrandchildren. 
Speirs 'levensverhaal werd gekenmerkt in de 2010 boek A Company of Heroes:. Persoonlijke herinneringen aan de Real Band of Brothers en de Legacy Ze lieten ons 
Onderscheidingen en decoraties 
CIB2.png Combat Infantry Badge 2e Award 
Parachutist Badge met 3 combat jump sterren 
Silver Star 
Brons eikenblad cluster 
Brons eikenblad cluster 
Bronze Star met twee eiken blad clusters 
Brons eikenblad cluster 
Brons eikenblad cluster 
Brons eikenblad cluster 
Purple Heart met drie eikenblad clusters 
Brons eikenblad cluster 
Presidential Unit Citation met een eikenblad cluster 
American Campaign Medal 
Pijlpunt 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Europees-Afrikaans-Midden-Oosten Campaign Medal met drie dienst sterren en pijlpunt apparaat 
World War II Victory Medal 
Bezettingsleger medaille 
Bronzen ster 
National Defense Service Medal met service ster 
Oorlogskruis met palm 
Franse Liberation Medal 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Koreaanse Service Medal met drie dienst sterren 
Korea Defense Service Medal 
Verenigde Naties Korea Medal 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Bronzen ster 
Vietnam Medaille van de Dienst met drie dienst sterren 
Vietnam Medaille van de Campagne

 


Combat Infantry Badge 2e Award 

 

Parachutist Badge met 3 combat jump sterren

 


Lynn Davis Buck Compton

Lynn Davis "Buck" Compton (31 december 1921 - 25 februari 2012) was een California Hof van Beroep rechter die als de hoofdaanklager in gediend Sirhan Sirhan proef 's voor de moord op Robert F. Kennedy . Van 1946-1951 was hij met de politie van Los Angeles . Tijdens de Tweede Wereldoorlog was hij een onderofficier met Easy Company , 2de Bataljon , 506th Parachute Infantry Regiment , in de 101st Airborne Division van het Amerikaanse leger . Buck werd geportretteerd in het HBO miniserie Band of Brothers door Neal McDonough . 

 

Het vroege leven 

Compton was een ster atleet aan de University of California, Los Angeles (UCLA), wordt genoemd een alle-conferentie catcher en All-American selectie in 1942.Onder zijn honkbal teamgenoten was Jackie Robinson .Compton werd later opgenomen in de UCLA Baseball Hall of Fame.Hij studeerde lichamelijke opvoeding, met een minderjarige in het onderwijs.Hij vervoegde de Phi Kappa Psi Broederlijkheid in 1940. Hij speelde ook met de UCLA voetbal team in de 1943 Rose Bowl wedstrijd op 1 januari 1943; de Georgia Bulldogs versloeg de UCLA Bruins door een score van 9-0. 

Militaire dienst 

Aan de UCLA, Compton deelgenomen aan ROTC onder Cadet commandant John Singlaub .In december 1943 trad hij toe tot het leger en werd toegewezen aan Bedrijf E van het 2de Bataljon, 506th Parachute Infantry Regiment van de 101st Airborne Division voorafgaand aan de operatie Overlord .Tijdens het optreden van de onderneming op Brťcourt Manor , Compton en anderen, onder leiding van luitenant Richard Winters , aangerand een Duitse batterij van vier 105 mm houwitsers afvuren op Utah Beach , het uitschakelen van de geweren en routing van de vijand.Compton werd bekroond met de Zilveren Ster voor zijn optreden op het uitschakelen van de wapens.Aflevering twee ("Dag van Dagen") van de HBO miniserie Band of Brothers beeldt deze aanval. 

Later in 1944, Compton werd neergeschoten in de achterste terwijl die deelnemen aan Operatie Market Garden ,de geallieerden 'noodlottige poging om een aantal bruggen in Nederland te grijpen en steken de rivier de Rijn in Duitsland . Na een gedeeltelijk herstel, keerde hij terug naar Easy Company op tijd voor de belegering in de bevroren Ardennen die bekend werd als de Slag om de Ardennen . In januari 1945 Compton vertrokken Easy Company voor een andere opdracht. 

Volgens Band of Brothers, hoewel ogenschijnlijk geŽvacueerd voor ernstige loopgravenvoeten , zijn overplaatsing was deels te wijten aan vermoeidheid te bestrijden , met als hoogtepunt toen Compton getuige van twee van zijn beste vrienden, Joseph Toye en William Guarnere , wordt zwaar verminkt door artillerievuur resulterend in elke verliezende een been. 
In 1946 sloeg hij een aanbod om minor league baseball te spelen, te kiezen in plaats daarvan te concentreren op een carriŤre in de wet. Compton getrouwd Donna Newman in oktober 1947 en het echtpaar heeft twee kinderen.Hij woonde Loyola Law School in Los angeles , aangesloten bij de politie van Los Angeles in 1946 en werd een detective in de Centraal Inbraak Divisie.Hij verliet de LAPD voor de officier van justitie het kantoor 's in 1951 als plaatsvervangend officier van justitie, en werd gepromoveerd in 1964 tot chief plaatsvervangend officier van justitie. 
Tijdens zijn tijd met het kantoor van het District Attorney's, hij met succes vervolgd Sirhan Sirhan voor de moord op Robert F. Kennedy .In 1970, gouverneur Ronald Reagan benoemde hem tot een Associate Justitie van de California Hof van Beroep .Hij trok zich van de bank in 1990 en woonde in de staat Washington tot aan zijn dood. 
Compton's memoires, getiteld Call of Duty: Mijn Leven voor, tijdens en na de Band of Brothers en geschreven met Marcus Brotherton, werden op 6 mei 2008. Een viering van Compton's 90ste verjaardag werd gehouden in januari 2012 met bijna 200 gepubliceerd door Berkeley Publishing aanwezigen waaronder Band of Brothers acteurs Michael Cudlitz , James Madio , Neal McDonough , en Richard Speight, Jr. McDonough ontwikkelde een vriendschap met Compton, terwijl het maken van de miniserie en contact gehouden na afloop. McDonough's zoon Morgan is de bijnaam "Little Buck" ter ere van Compton. 
Slechte gezondheid en de dood 
In januari 2012 Compton getroffen door een hartaanval. Op 25 februari 2012 overleed hij thuis een dochter in Burlington, Washington . Zijn vrouw Donna nadat hij eerder in 1994 overleed, werd Compton overleefd door twee dochters en vier kleinkinderen.

 


Luitenant-generaal James Maurice Gavin

James Maurice "Jumpin 'Jim' Gavin (geboren als James Nally Ryan, 22 maart 1907 - 23 februari 1990) was een prominent luitenant-generaal in het Amerikaanse leger tijdens de Tweede Wereldoorlog . Hij werd ook wel aangeduid als "The Jumping Algemeen", omwille van zijn praktijk om deel te nemen in de strijd druppels met de parachutisten wie hij bevolen. 
Van midden jaren '30 op het moment, Gavin was de jongste Amerikaanse generaal-majoor commandant van een divisie tijdens de Tweede Wereldoorlog.Tijdens de gevechten, werd hij gekend voor zijn gewoonte van het dragen van een M1 Garand geweer meestal door wierf Amerikaanse soldaten uitgevoerd, zoals in tegenstelling tot de M1 karabijn geweren en Colt Model M1911 .45 kaliber pistolen traditioneel door ambtenaren worden uitgevoerd. 
Zijn mannen respect voor hem een ​​groot deel, liefdevol verwijzen naar hem als "Slim Jim" vanwege zijn atletische figuur. Gavin vochten tegen segregatie in het Amerikaanse leger , die hem enige bekendheid verworven. 
Onder zijn decoraties, werd hij onderscheiden met de Distinguished Service Cross met Oak Leaf Cluster , de Distinguished Service Medal , de Silver Star en de Purple Heart . Hij werd ook bekroond met de Britse Distinguished Service Order . 
Het vroege leven 
James M. Gavin werd geboren in Brooklyn , New York , op 22 maart 1907. Zijn exacte afkomst is onbekend; zijn moeder was misschien wel de Ierse immigrant Katherine Ryan, en zijn vader James Nally (ook van Ierse erfgoed) [ nodig citaat ], hoewel de officiŽle documentatie geeft Thomas Ryan als vader; mogelijk om de geboorte legitiem te maken. De geboorteakte geeft zijn naam als James Nally Ryan, hoewel Nally werd doorgestreept. Toen hij ongeveer twee jaar oud was, werd hij geplaatst in het klooster van Mercy weeshuis in Brooklyn, waar hij bleef tot hij in 1909 werd aangenomen door Martin en Mary Gavin uit Mount Carmel, Pennsylvania . 
Gavin nam zijn eerste baan als een krant bezorger op de leeftijd van 10. Door de leeftijd van 11, had hij twee routes en was een agent voor drie out-of-town papieren. Gedurende deze tijd, genoot hij volgende artikelen over Wereldoorlog I. In de achtste klas, verhuisde hij van het papier werk en ging werken bij een kapperszaak. Er luisterde hij naar de verhalen van de oude mijnwerkers. Dit leidde hem om te beseffen dat hij niet wilde een mijnwerker. Op school leerde hij over de Burgeroorlog. Vanaf dat moment besloot hij alles wat hij kon over het onderwerp te bestuderen. Hij was verbaasd over wat hij ontdekte en besloot als hij wilde dit "magie" van het beheersen van duizenden troepen te leren, uit mijl afstand, zou hij zijn opleiding aan het voortgezet Verenigde Staten militaire academie in West Point.
Zijn adoptievader was een hardwerkende mijnwerker, maar de familie moeite de eindjes aan elkaar moest nog. Gavin stoppen met school na achtste klas en werd een full-time medewerker bij een schoenenwinkel voor $ 12.50 per week. Zijn volgende stint was als manager voor Jewel Oil Company.Een combinatie van rusteloosheid en beperkte kansen in de toekomst in zijn woonplaats veroorzaakt Gavin van huis weg te lopen. In maart 1924, op zijn 17e verjaardag, nam hij de nachttrein naar New York. Het eerste wat hij deed bij aankomst was om een ​​telegram te sturen naar zijn ouders zeggen dat alles in orde was om te voorkomen dat de rapportage zijn vermissing bij de politie. Daarna ging hij op zoek naar een baan. 
Dienstneming en West Point 
Aan het einde van maart 1924, Gavin sprak met een Amerikaanse leger werven officier. Omdat hij onder de 18 was, ouderlijke toestemming om dienst te nemen die hij nodig had. Wetende dat zijn adoptieouders nooit zou toestemmen, Gavin vertelde de recruiter hij een wees was. De werving officier nam hem en een paar andere minderjarige jongens, die wees waren, naar een advocaat die zelf hun voogd verklaarde en ondertekende toestemming papierwerk ouders. 
Op 1 april 1924, Gavin werd beŽdigd in het Amerikaanse leger, en werd gestationeerd in Panama . Zijn basisopleiding werd uitgevoerd op de baan in zijn eenheid, de US Coast Artillerie bij Fort Sherman . Hij diende als een bemanningslid van een 155 mm kanon, onder het bevel van sergeant McCarthy, die hem beschreven als prima. Een andere persoon hij opkeek naar was zijn eerste sergeant, een Amerikaanse Indian genaamd "Chief" Williams. Panama was geen aangename bericht voor soldaten, vanwege de hoge temperaturen en malaria -causing muggen. Ondanks deze ongunstige omstandigheden, Gavin herinnerde zijn tijd in Panama met voorliefde. 
Gavin bracht zijn vrije tijd aan het lezen van boeken uit de bibliotheek, met name Groot-Kapiteins en een biografie van Hannibal . Hij was gedwongen om te stoppen met school in de zevende klas, om zijn familie te ondersteunen, en acuut voelde zijn gebrek aan onderwijs. Daarnaast maakte hij uitstapjes in de regio, in een poging om zijn grenzeloze nieuwsgierigheid over alles tevreden te stellen. Eerste Sergeant "Chief" Williams erkende Gavin's potentieel en maakte hem zijn assistent; Gavin werd zes maanden later bevorderd tot korporaal. 
Hij wenste om door te gaan in het leger, en op advies van Williams, toegepast op een lokale leger school, waaruit de beste afgestudeerden kregen de kans om West Point te wonen. Gavin geslaagd voor het lichamelijk onderzoek en werd toegewezen met een dozijn andere mannen naar een school in Corozal , waarin een klein leger depot in de kanaalzone was. Hij begon de school op 1 september 1924. Ter voorbereiding op de toelatingsexamens in West Point, werd Gavin begeleid door een andere mentor, luitenant Percy Zwart, vanaf 8 uur 's morgens tot' s middags op de algebra , geometrie , Engels en geschiedenis . Hij geslaagd voor de examens en mocht van toepassing op West Point. 
Gavin aangekomen in West Point in de zomer van 1925. Op de aanvraagformulieren, aangegeven dat hij zijn leeftijd als 21 (in plaats van 18) aan het feit dat hij oud genoeg was om het leger te gaan toen hij dat deed was niet verbergen. Sinds Gavin miste de basisvorming, die nodig was om de lessen te begrijpen, stond hij op om 4:30 's ochtends en lees zijn boeken in de badkamer, de enige plek met voldoende licht om te lezen. Na vier jaar hard werken, studeerde hij af in juni 1929. In de 1929 editie van de West Point jaarboek , Houwitser, werd hij genoemd als een bokser en als cadet die al een soldaat was geweest. Na zijn afstuderen en zijn ingebruikname als tweede luitenant, trouwde hij met Irma Baulsir op 5 september 1929. 
Verschillende postings 
Gavin werd naar Camp Harry J. Jones in de buurt van Douglas, Arizona en de Amerikaans-Mexicaanse grens. Dit kamp gehuisvest de 25ste Infanterie Regiment (een van de volledig Afrikaans-Amerikaanse Buffalo Soldier regimenten). Hij bleef in deze advertentie voor drie jaar. 
Daarna Gavin woonde de United States Army Infantry School in Fort Benning , Georgia . Deze school werd geleid door kolonel George C. Marshall , die had gebracht Joseph Stillwell met hem naar het leiden Tactics afdeling. Hier Gavin vond het leger hij zocht: een leger actief op zoek naar innovaties en nieuwe mogelijkheden. 
Marshall en Stillwell leerden hun studenten niet te vertrouwen op langdurige schriftelijke bevelen, maar eerder om ruwe richtlijnen voor de commandanten in het veld uit te voeren als zij goeddunken te geven en laat de bevelhebbers in het veld doen de werkelijke tactisch denken; Dit was in tegenstelling tot alle andere vormen van onderwijs in het Amerikaanse leger tot nu toe. Gavin zelf had het volgende te zeggen over Stilwell en zijn methoden: "Hij was een uitstekende officier in die positie, hard en taai werker, en hij eiste veel, altijd aan te dringen dat alles wat je vragen de troepen te doen, moet je in staat zijn om zelf te doen . ' In Fort Benning, Gavin geleerd te ontwikkelen en te vertrouwen op zijn eigen stijl van commando. 
De tijd doorgebracht in Fort Benning was een gelukkige tijd voor Gavin, maar zijn huwelijk met Irma Baulsir was niet goed gaat. Ze had met hem naar Fort Benning verhuisd, en woonde in een stad in de buurt. Op 23 december 1932 reden ze naar Baulsir's ouders in Washington, DC om Kerstmis samen te vieren. Irma besloot ze gelukkiger was er, en bleef met haar ouders. In februari 1933, Irma zwanger werd. Hun dochter, eerste kind van Gavin, Barbara, geboren terwijl Gavin was weg van Fort Sill op jacht. "Ze was erg ongelukkig met mij, als haar moeder was," Gavin later schreef. Irma bleef in Washington tijdens het grootste deel van hun huwelijk, die bij zijn terugkeer uit de oorlog eindigde in een scheiding. 
In 1933, Gavin, die geen verlangen naar een instructeur voor nieuwe rekruten geworden had, werd geplaatst op de 28e en 29e Regiment Infanterie bij Fort Sill , Oklahoma , onder het bevel van generaal Lesley J. McNair . Hij bracht het grootste deel van zijn vrije tijd in, zoals hij het noemde, de "uitstekende bibliotheek" van dit fort, terwijl de andere soldaten bracht het grootste deel van hun tijd feesten, schieten en het spelen van polo. Eťn auteur in het bijzonder onder de indruk Gavin: JFC Fuller . Gavin zei over hem: "[Hij] zag duidelijk de gevolgen van de machines, wapens, benzine, olie, tanks en vliegtuigen Ik lees met gretigheid al zijn geschriften.". 
In 1936 werd Gavin geplaatst op de Filippijnen . Hoewel er, werd hij zeer bezorgd over de Amerikaanse mogelijkheid om mogelijke Japanse plannen voor uitbreiding tegen te gaan. De 20.000 soldaten die daar gelegerd waren slecht uitgerust. In het boek Valschermjager: Het leven van Gen. James Gavin, wordt hij als volgt geciteerd: "Onze wapens en uitrusting waren niet beter dan die gebruikt worden in de Eerste Wereldoorlog ". 
Na 1Ĺ jaar in de Filippijnen, keerde hij terug naar Washington met zijn familie en geserveerd met de 3e Infanterie Divisie in de Barakken van Vancouver. Gavin werd gepromoveerd tot kapitein en hield zijn eerste commando positie als bevelhebber van K Company van het 7de Regiment Infanterie . 
Terwijl gestationeerd op Fort Ord , CaliforniŽ , een blessure aan zijn rechter oog kreeg hij tijdens een sportwedstrijd. Gavin vreesde dat dit zijn militaire carriŤre zou beŽindigen, en hij bezocht een arts in Monterey, CaliforniŽ . De arts de diagnose van een netvliesloslating, en raadde een ooglapje voor 90 dagen. Gavin besloten te vertrouwen op zijn oog genezing op zich om de schade te verbergen. 
West weer Point 
Gavin werd terug naar West Point besteld, om daar te werken in de Tactics faculteit. Hij was dolblij met deze advertentie, als hij maar kon verder zijn vaardigheden daar te ontwikkelen. Met de Duitse Blitzkrieg steamrolling over heel Europa, de Tactics faculteit werd gevraagd om te analyseren en begrijpen van de Duitse tactiek, voertuigen, en bewapening. Zijn superieur in West Point noemde hem "een natuurlijke instructeur", en zijn studenten verklaarde dat hij was de beste leraar die ze hadden. 
Gavin was zeer bezorgd over het feit dat Amerikaanse leger voertuigen, wapens en munitie waren in het beste geval een kopie van de Duitse apparatuur. "Het zou niet voldoende zijn om de Duitsers te kopiŽren zijn," verklaarde hij. Voor de eerste keer, Gavin gesproken over het gebruik van krachten in de lucht : "Van wat we tot nu toe gezien had, was het duidelijk de meest veelbelovende gebied van alles was de lucht oorlogvoering, waardoor de parachute troepen en de glider troepen naar het slagveld in massa's, in het bijzonder opgeleid , bewapend en uitgerust voor dat soort van oorlogsvoering. " 
Hij nam een belang in de Duitse luchtaanval op het Fort van Eben-Emael in BelgiŽ mei 1940, waarin de goed uitgeruste Duitse parachutisten gedropt uit de hemel 's nachts en veroverde het fort. Deze gebeurtenis en zijn uitgebreide studie over Stonewall Jackson 's beweging tactiek leidde hem naar vrijwilliger voor een posting in de nieuwe luchtlandingseenheid in april 1941.

James Gavin, dan is generaal-majoor 
Geboortenaam 
James Nally Ryan 
Nickname (s) 
De Jumping Algemeen 
Slim Jim 
Jumpin 'Jim 
Geboren 
22 maart 1907 
New York, New York 
Gestorven 
23 februari 1990 (82 jaar) 
Baltimore, Maryland 
Plaats van begrafenis 
United States Military Academy Cemetery 
West Point, New York 
Trouw 
Verenigde Staten 
Dienst / tak 
United States Army Afdichting United States Army 
Jaar dienst 
1924 - 1958 
Rang 
VS-O9 insignia.svg Luitenant-generaal 
Commando gehouden 
505th Infantry Regiment (Verenigde Staten) 505th Parachute Infantry Regiment 
82nd Airborne Division 82nd Airborne Division 
Veldslagen / oorlogen 
World War II 
Operation Husky 
Operatie Overlord 
Operatie Market Garden 
Koreaanse Oorlog 
Awards 
Distinguished Service Cross (2)0
. Distinguished Service Medal 
Silver Star 
Purple Heart 
Distinguished Service Order (UK) 
Legioen van Eer (Frankrijk) 
Ander werk 
Amerikaanse ambassadeur naar Frankrijk

World War II 
Construeren van een airborne leger 

Gavin begon opleiding aan de Airborne School in Fort Benning in juli 1941. Na zijn afstuderen in augustus 1941 diende hij in een experimentele eenheid. Zijn eerste opdracht was als commandant van C Company van de nieuw opgerichte 503 Parachute Infantry Battalion . Vrienden Gavin's William T. Ryder , commandant van de lucht opleiding, en William Yarborough , communicatiemedewerker van de Voorlopige Airborne Group, overtuigd General William C. Lee te laten Gavin ontwikkelen van de tactiek en de basisregels van de lucht te bestrijden. Lee opgevolgd op deze aanbeveling, en maakte Gavin zijn operaties en training officer (S-3). Op 16 oktober 1941 werd hij bevorderd tot majoor. 
Een van zijn eerste prioriteit was het bepalen van hoe luchtlandingstroepen het meest effectief kunnen worden gebruikt. Zijn eerste actie was het schrijven van FM 31-30: Tactiek en Techniek van Air-Borne Troepen Hij gebruikt informatie over de Sovjet-en Duitse ervaringen met parachutisten en zweefvliegtuig troepen, en ook gebruikt zijn eigen ervaring in tactiek en oorlogsvoering.. De handleiding bevat informatie over de tactiek, maar ook over de organisatie van de parachutisten, wat voor soort activiteiten die zij kan uitvoeren, en wat zouden ze nodig hebben om hun taak effectief uit te voeren. Later, toen Gavin werd gevraagd wat maakte zijn carriŤre opstijgen zo snel, zou hij antwoorden: "Ik schreef het boek". 
In februari 1942 nam hij een verkorte cursus bij de Command and General Staff College in Fort Leavenworth , Kansas , die hem gekwalificeerd om te dienen op het personeel van een afdeling. Hij keerde terug naar de Voorlopige Airborne Group en werd belast met het opbouwen van een airborne divisie. In het voorjaar van 1942, Gavin en Lee ging naar het leger hoofdkwartier in Washington, DC, tot de orde van de strijd om de eerste Amerikaanse airborne divisie te bespreken. De Divisie US 82ste Infanterie (gestationeerd in Camp Claiborne, Louisiana) werd geselecteerd om te worden omgezet in de eerste Amerikaanse Airborne Divisie. Lesley McNair invloed 's leidde tot de 82nd Airborne aanvankelijke samenstelling van twee zweefvliegtuig infanterieregimenten en ťťn Parachute Infantry Regiment, met organische parachute en zweefvliegtuig artillerie en andere ondersteunende eenheden. 
Gavin werd de commandant van het 505th Parachute Infantry Regiment in augustus 1942. Hij werd bevorderd tot kolonel kort daarna. Gavin bouwde dit regiment van de grond af. Hij leidde zijn troepen op lange marsen en realistische trainingen, het creŽren van de training missies zichzelf en het leiden van de marsen persoonlijk. Hij grote waarde ook geplaatst op het hebben van zijn officieren ', de eerste uit het vliegtuig deur en de laatste in de chow lijn ". Deze praktijk is doorgegaan tot de dag van vandaag in de Amerikaanse lucht-eenheden; bijvoorbeeld tijdens Operation Urgent Fury , de commandant van de 1e Ranger Bataljon was de eerste man de deur uit. 
Na maanden van training, Gavin had het regiment getest een laatste keer:

Gavin was commandant van de 82nd Airborne

Zoals we naderden onze tijd om te vertrekken, op weg naar de oorlog, had ik een oefening die ze nodig om onze kazerne gebied te verlaten om 7:00 uur en marcheren de hele nacht naar een gebied in de buurt van de stad van Cottonwood, Alabama, een mars over 23 mijl. Er gemanoeuvreerd we de hele dag en in het effect dat we in beslag genomen en hield een leeghoofd. We brak de oefening ongeveer 20:00 en begon de troupers terug door een andere route door dichte dennenbossen, door middel van een oerwoud wegen. Over 23:00, gingen we naar bivak. Na ongeveer een uur slapen, werden de troopers gewekt om de mars te hervatten.In 36 uur het regiment had goed gemarcheerd meer dan 50 mijl, manoeuvreerde en greep een leeghoofd en verdedigde het van tegenaanval terwijl het dragen van volledige combat ladingen en leven van reserve rantsoenen. 
De voorbereidingen voor het gevecht
In februari 1943 heeft de Amerikaanse 82nd Airborne Division - bestaande uit de 325ste en 326ste Glider Infantry Regiment en het 504th Parachute Infantry Regiment - werd geselecteerd voor de geallieerde invasie van SiciliŽ. Dit kwam als een verrassing voor de divisie; de meeste leden hadden gedacht dat de Amerikaanse 101st Airborne Division zou worden gekozen, zoals die afdeling werd geleid door de "vader" van de lucht idee, William C. Lee . Niet genoeg zweefvliegtuigen waren beschikbaar voor zowel zweefvliegtuig regimenten nemen deel aan de landingen, zodat de 326ste Glider Infantry Regiment werd verlicht van taak aan de 82ste op 4 februari 1943, en vervangen door Gavin's 505th Parachute Infantry Regiment effectief 10 februari 1943. De 326GIR werd later toegewezen aan de 13e Airborne Division, maar zag nooit gevecht. 
Gavin regelde een laatste regiments-sized sprong voor training en demonstratie vůůr de divisie werd verscheept naar Noord-Afrika . Een ongeval tijdens deze demonstratie gedood drie soldaten, en verminderde het moreel enigszins. Op 10 april 1943, Matthew B. Ridgway uitgelegd wat hun volgende missie zou zijn: Operation Husky , de invasie van SiciliŽ . Gavin's regiment zou de eerste zijn die ooit in de VS om een ​​regiments-sized lucht landing te maken. Gavin verklaarde: "Het is spannend en stimulerend dat de eerste regiment parachute operatie in de geschiedenis van ons leger dient te worden genomen door de 505th." 
Op 29 april 1943, Gavin verliet de haven van New York aan boord van de SS Monterey . Het konvooi nemen van de mannen naar Noord-Afrika bestond uit 23 troepen transport schepen, acht torpedobootjagers, een vliegdekschip en het slagschip USS Texas . Het konvooi arriveerde in Casablanca op 10 mei 1943. Ze ging over land naar Oujda , een stad in de woestijn waar de temperatuur kan oplopen tot 140 į Fahrenheit (ong. 60 į Celsius). Om de zaken nog erger te maken, werd het kamp herhaaldelijk geteisterd door inbrekers en dieven. Tijdens de wachttijd in Oujda, de mannen hadden bijna geen entertainment en het moreel verslechterd. 
Een conflict ontstond tussen de commandanten van de Britse en Amerikaanse troepen over wie de parachutisten zouden leveren en die de vliegtuigen zou leveren om ze te vervoeren. General Dwight D. Eisenhower kwam tussenbeide en moest zetten de Amerikanen 250 vliegtuigen in de lucht en de Britse 150. Beide kanten voelde miffed door deze beslissing. Ridgway geselecteerde Gavin's regiment voor de operatie. Generaal Patton stelde het uitvoeren van de invasie 's nachts, maar Ridgway en Gavin oneens, omdat ze niet hadden geoefend nacht sprongen. Na de montage van slachtoffers tijdens de training sprongen, Gavin geannuleerd alle praktijk springt tot de invasie. 
Het regiment werd vervoerd naar Kairouan in TunesiŽ , en op 9 juli om 10:00 gingen ze de vliegtuigen die hen zou nemen naar SiciliŽ. Hun missie was om 24 uur het land voor de geplande dag / tijd van grote gevechten initiatie (" D-day ") in het noorden en oosten van Gela en nemen en houd de omgeving aan de Duitse lijn van het aanbod te splitsen en verstoren hun communicatie. Een uur voor de geplande gevecht moeten zij aansluiten bij de Amerikaanse 1st Infantry Division en hen te helpen de controle over het vliegveld op te nemen Ponte Oliveto . Gavin was de commandant van het Combat Team, bestaande uit de 505th, het 3de Bataljon van het 504ste, het 456e Parachute Field Artillery Battalion, B Company van het 307ste Airborne Engineer Battalion, een signaal peloton, en een aantal aangesloten eenheden (bijvoorbeeld marine geweervuur ​​observatie teams). De Axis had 16 divisies in SiciliŽ (twee Duitse en de rest Italiaans), waarvan er 14 te bestrijden klaar. Onder deze divisies waren de Herman GŲring Fallschirm-Panzer Division en de Duitse 15e Panzergrenadier Division .
Operation Husky 
Een soldaat op de hoogte Gavin dat de windsnelheid op de landingsplaats was 56 km / uur (ongeveer 34 mijl per uur). Tijdens de planningsfase, was 24 km / uur (ongeveer 14,5 mijl per uur) werd aangenomen. Na een uur vliegen, kon het vliegtuig bemanning het bombardement van de invasie stranden te zien. Gavin beval zijn mannen voor te bereiden op de sprong, en een paar minuten later was de eerste parachutist te springen uit het vliegtuig. Als gevolg van de hoger dan verwachte windsnelheid, verstuikte hij zijn enkel tijdens de landing. Na het samenstellen van een groep van 20 mannen, zijn S-3, majoor Benjamin H. Vandervoort , en zijn S-1, Captain Ierland, realiseerde hij zich dat ze hadden afgedreven uit koers en waren mijl van de voorgenomen landing gebieden. Hij kon tekenen van combat twintig mijl verder zien; Hij verzamelde zijn mannen en liep in de richting van de gevechtszone. 
Met een kleine groep van acht 505 parachutisten, Gavin begon te marcheren in de richting van het geluid van de geweren. "Hij had geen idee waar zijn regiment was en slechts een vaag idee over precies waar hij was. We liepen de hele nacht ", zei majoor Vandervoort. De parachutisten hadden een reŽle bedreiging als een strijdmacht niet opleveren, maar hun guerilla tactiek waren toch zeer effectief - net zoals ze in NormandiŽ zou zijn in juni 1944. Ze namen agressief op vijandelijke troepen, waardoor de indruk van een veel grotere kracht. Op een gegeven moment op de ochtend van 10 juli groepje Gavin's geconfronteerd met een 35 man Italiaanse anti-paratroop patrouille. Een intens vuurgevecht volgde, en de Italianen werden teruggedreven. Verschillende parachutisten gewond voordat Gavin en zijn mannen waren in staat om geleidelijk uit te schakelen. Gavin was de laatste man zich terug te trekken. "We waren bezwete, moe en verdrietig op te hoeven verlaten [onze] gewonden achter," zei Vandervoort. "De kolonel keek over zijn schamele zes man commando en zei: 'Dit is een hel van een plaats voor een regimentscommandant te zijn.' ' 
Om ongeveer 08:30 op 11 juli, als Gavin werd naar het westen langs Route 115 in de richting van Gela, begon hij afronding verspreide groepen van 505 para's en infanteristen van de afdeling 45e en met succes aangevallen een bergkam die een kruising over het hoofd gezien bij de oostkant van de Acate Valley. Het heette Biazza Ridge. Gavin opgericht haastige verdediging op de heuvelrug, met uitzicht op de kruising, Ponte Dirillo en de vallei Acate River. Hoewel hij had geen tanks of artillerie om hem te steunen, hij waardeerde onmiddellijk het belang van het houden van de nok als de enige geallieerde kracht tussen de Duitsers en hun ongehinderd exploitatie van de blootgestelde linker flank van de afdeling 45e en de dun gehouden rechter flank van de 1e divisie. Tegen Gavin die dag was het hele oostelijke task force van de Hermann GŲring Divisie: ten minste 700 infanterie, een gepantserde artillerie bataljon, en een bedrijf van Tiger tanks. 
De Duitse doel was niets minder dan de tegenaanval en het gooien van de 1e en 45e divisies terug in de zee. Hoewel de aanslagen van 10 juli had gefaald, die lanceerde de volgende dag vormde een ontzettende bedreiging voor de nog ijle 45e Divisie bruggenhoofd. Om een ​​of andere onverklaarbare reden, de Duitsers niet agressief tegen Gavin's kansloos en outmatched kracht te handelen. Zelfs zo, dat 's middags, een panzer kracht aangevallen Biazza Ridge. Gavin maakte duidelijk zijn mannen: "We blijven op deze verdomde nok -. Ongeacht wat er gebeurt" 
De verdedigers van Biazza Ridge in geslaagd om twee 75-mm pak houwitsers, die ze veranderde in direct vuur wapens om de nok te verdedigen vast te leggen. Een geslaagd om knock-out een van de aanvallende Tiger tanks. Door het begin van de avond was de situatie grimmig draaide toen zes Amerikaanse M4 Sherman tanks plotseling verscheen, het uitlokken gejuich van de vermoeide parachutisten, die waren vergezeld door anderen, waaronder een aantal in de lucht ingenieurs, infanterie, bedienden, koks en vrachtwagenchauffeurs. Met deze kras kracht en de Shermans, Gavin tegenaanval en daarmee afgeschrikt de Duitsers uit te drukken hun aanzienlijk voordeel. De slag eindigde met de Amerikanen nog steeds in de controle van Biazza Ridge. Voor zijn daden van moed die dag, werd kolonel Gavin later bekroond met de Distinguished Service Cross. 
D-Day en de Missie van Boston 
Gavin was een onderdeel van de missie van Boston op D-Day. Dit was een parachute combat aanval uitgevoerd in het donker door de Amerikaanse 82nd Airborne Division op 6 juni 1944, als onderdeel van de Amerikaanse luchtlandingen in NormandiŽ . Het beoogde doel was om een gebied van ongeveer 10 vierkante mijl (26 km 2) veilig te stellen aan beide zijden van de rivier de Merderet . Ze waren naar de stad vast te leggen Sainte-MŤre-…glise , een cruciale communicatie kruispunt achter Utah Beach , en de aanpak in het gebied van het westen en zuidwesten blokkeren. Ze waren te causeways en bruggen over de Merderet bij La FiŤre en Chef-du-Pont te grijpen, vernietig de snelweg brug over de rivier de Douve in Pont l'Abbť (nu …tienville), en zet het gebied ten westen van Sainte-MŤre-…glise te vestigen van een verdedigende lijn tussen Gourbesville en Renouf. Gavin was om de operatie te beschrijven als zijnde twee onderling uitdagingen -. Moest worden "gepland en georganiseerd met een oog op bedrog en een op de aanval ' 
Om zijn opdrachten te voltooien, werd de 82nd Airborne Division verdeeld in drie krachten: 
Force A (parachute): de drie parachute infanterie regimenten en ondersteuning detachementen, onder bevel van Assistent Divisie commandant Brig. Gen. James Gavin, 
Force B (zweefvliegtuig):. Het zweefvliegtuig regiment infanterie en artillerie bataljons, en in de lucht steun elementen, onder bevel van Divisie commandant majoor Matthew B. Ridgway , en 
Force C (zee-): resterende combat-elementen, afdeling support troepen en aangesloten eenheden, waaronder tanks, de landing op Utah Beach, onder bevel van Assistent Divisie commandant Brig. Gen. George P. Howell. 
Boston was de tweede van twee combat jumps, met " Operatie Albany "voorafgaan door een uur aan de 101st Airborne Division te laten vallen. Elke missie bestond uit drie regiment-sized luchtlandingen. Drop Zones T en N waren ten westen van de rivier de Merderet van noord naar zuid, en Drop Zone O was ten oosten van het, net ten noordwesten van Sainte-MŤre-…glise. Tijdens dit proces, zou eenheden ook Duits communicatie verstoren, wegversperringen vast te stellen om de beweging van de Duitse versterkingen belemmeren, stellen een defensieve lijn tussen Neuville en Baudienville naar het noorden, schakelt u het gebied van de drop-zones om de eenheid grens van Les Forges en verbinden met de 101st Airborne Division. 
De druppels werden verspreid door het slechte weer en de Duitse luchtafweergeschut vuur over een gebied drie tot vier keer groter dan gepland; ironisch genoeg, gaf dit de Duitsers de indruk van een veel grotere kracht. Twee regimenten van de divisie kregen de opdracht van ten westen van de rivier de Merderet blokkeren benaderingen, maar het grootste deel van hun troepen volledig misten hun neerzetgebieden. Het 505th Parachute Infantry Regiment sprong nauwkeurig en veroverde haar doel, de stad van Sainte-MŤre-…glise, die essentieel zijn voor het succes van de divisie bewezen.
Gemiste neerzetzones 
Daling van de 82d's, missie "Boston", begon in 0151. De 505th PIR, toegewezen te springen op Drop Zone O, was gepland om tien minuten komen na de laatste serie [ verduidelijking nodig ] van daling van de 101st's. De C-47's die de 505th geen ervaring of anders overwon de moeilijkheden die druppels de 101st had geteisterd. Pathfinders op DZ O aangezet hun Eureka bakens als de eerste 82 seriŽle kruiste het beginpunt en verlicht Holophane markeringen op alle drie bataljon verzamelgebieden. Het 2de Bataljon, de eerste om te springen, was juist, maar sprong van boven de geplande hoogte. C-47's die de 3e en 1e bataljon waren natuurlijk, maar aangepast aan de tijd om te springen. De meeste vluchten waren in staat om te vliegen in formatie boven de wolken, en niemand tegengekomen ernstige luchtafweer oppositie. Als gevolg hiervan, de 505th genoten van de meest accurate van de D-Day daalt, de helft van het regiment laten vallen op of binnen een mijl van de DZ, en 75% binnen twee mijl (3 km). 
De andere regimenten werden meer significant verspreid, en acht vliegtuigen werden neergeschoten, meerdere met parachutisten nog steeds aan boord. De 508ste ervaren de ergste daling van een van de PIR's. Zijn feuilletons had niet de wolken gezien en vloog door, in plaats van over hen, met C-47's Uitwijkeigenschappen om botsingen te voorkomen. Minuten later ontpopt ze in felle luchtdoelgeschut. In de behoefte van pathfinder aids, de piloten ontdekten dat de sets in de buurt van DZ N waren niet effectief of niet ingeschakeld. De vlucht leiders genavigeerd nauwkeurig naar de dropzone, maar het grootste deel van hun vluchten waren niet meer in formatie. 25% van de 508th PIR beneden kwam binnen een mijl van de DZ, en nog eens een kwart binnen 2 mijl (3,2 km). Volledig de helft van het regiment was niet beschikbaar voor de haar toegewezen taken, echter, omdat het gedaald ten oosten van de Merderet, en de helft van die mannen landde meer dan 10 mijl (16 km) afstand of vermist.
1e luitenant Malcolm D. Brannen, Bedrijf van het Hoofdkwartier, 3de Bataljon 508ste PIR, kwam neer tussen Picauville en …tienville, ten zuiden van de DZ. In de buurt van de dageraad, net na het observeren van de landing van versterkingen door zweefvliegtuigen in Mission Chicago , Brannen en de groep parachutisten die hij had verzameld afgevuurd op een auto op weg naar Picauville op hoge snelheid, en in een kort vuurgevecht, Brannen doodgeschoten Generalleutnant Wilhelm Falley , divisie commandant van de 91e Air Landing Division . 
De 507th PIR's pathfinders landde precies op DZ T, maar omwille van de Duitsers in de buurt, kon sluitseinen niet worden ingeschakeld. Veel van de C-47's straggled en slechts drie stokjes sprong op de DZ. Van 30 tot 50 sticks (450-750 troepen) geland in de buurt in grazige moerasgebied langs de rivier. Schattingen van verdrinking slachtoffers variŽren van "een paar"om "scoort"(tegen een verlies van D-Day in de verdeling van de 156 gedood in actie ), maar veel apparatuur was verloren en de troepen moeite met het monteren van gehad. 
Bijna 30 stokken van de 507 naar beneden kwam in de gebieden van de 101st Airborne en raakte tijdelijk bij die divisie. Het hoofdkantoor van het 1e Bataljon, door de laatste serie van de nacht uitgevoerd, werd gedropt 5 mijl (8,0 km) buiten Carentan Montmartin-en-Graignes . Ze verzamelden andere achterblijvers en vochten tegen de aanvallen van de 17e SS Panzergrenadier Division voor vijf dagen voor 150 in geslaagd om terug naar Carentan infiltreren in kleine groepen.

Aan de troopers van de 82d Airborne Division , die met moed en vastberadenheid in hun hart , droeg de strijd om de vijand uit Afrika naar Berlijn . Het is een groot voorrecht te hebben gediend in je gelederen . ' James M. Gavin .

Sainte MŤre Eglise 
Tijdige assemblage kon de 505th te volbrengen twee van haar missies op schema. Het 3de Bataljon gevangen Sainte-MŤre-…glise door 0430 na kleine vuurgevechten. Het uiteengezet wegversperringen en nam defensieve posities tegen de verwachte tegenaanvallen. Het 2de Bataljon vestigde een blokkerende positie op de noordelijke toegangswegen naar Sainte-MŤre-Eglise met ťťn peloton (3de Peloton, D Company), terwijl de rest van het apparaat versterkt de 3de Bataljon toen het kwam onder zware aanval vanuit het zuiden door infanterie en pantser halverwege de ochtend. Het peloton vertraagde twee bedrijven van de 1058 Grenadier Regiment te Neuville-au-Plain voor acht uur, waardoor de troepen in Sainte MŤre …glise naar de zuidelijke bedreiging af te weren. 
Langs de Merderet 
Volgens sommige historici, heeft het 1ste Bataljon van de doelstellingen van het vastleggen van bruggen over de Merderet bij Manoir de la FiŤre en Chef-du-Pont niet bereiken. Dit account wordt betwist door zowel het bedrijf als regimentcommandanten. Deze versie staat dat bedrijf A niet in staat was om de brug in de buurt van la FiŤre, een boerderij twee mijlen (3 km) ten westen van Sainte MŤre …glise nemen, ondanks de hulp van enkele honderden troepen uit de 507th en 508th PIR's die in het gebied was gesprongen. Na een aantal pogingen om een ​​passage over de dijk te dwingen of te overvleugelen de verdediging was mislukt, Brig. Gen. James Gavin, de assistent-divisie commandant van de 82nd Airborne, begon het plegen troepen elders en vergezeld ťťn kracht om de brug bij Chef-du-Pont nemen.
De commandant van Able Company, John "Red Dog" Dolan, categorisch ontkent deze visie waarin staat dat Bedrijf A nam de brug. Dit was in antwoord op een vragenlijst die door de auteur Cornelius Ryan . Dolan presenteert een gedetailleerd antwoord dat werd doorgestuurd naar de auteur als een nauwkeurig verslag van Gavin. Dolan zegt:
De meest flagrante onjuistheid is over de brug verloren. Voor de goede orde, werd deze brug bezit van de Vennootschap "A" uit de tijd van de verovering op de "D" Dag, totdat we waren opgelucht. 
Col. Roy Lindquist, commandant van het 508ste PIR, bleef de leiding bij Manoir de la FiŤre en leidde een aanval op de middag dat de Duitse verdediging uitgeroeid, het effectueren van een linkup met een geÔsoleerde groep op de westelijke oever. Door miscommunicatie en slechte aannames, werd de indiening niet geconsolideerd en werd een uur later overspoeld door een Duitse tegenaanval. Een tegenaanval op Bedrijf B, 508th PIR, de brug, maar werd opgebroken en de overlevenden gedwongen naar de rivier om de veiligheid te zwemmen.
Lindquist bracht de gehele 1ste Bataljon, 505th PIR, in de lijn te verdedigen tegen verdere tegenaanvallen. Ondersteund door intense artillerie en mortiervuur, de 1057 Grenadier Regiment en de 100e Panzer Vervanging Bataljon ( 100.Panzer Ersatz und AUSBILDUNGS Abteilung , een opleidingseenheid met gevangen Franse tanks, met inbegrip van 19 R-35 , 8 Hotchkiss H38 , 1 CharB1 bis en 1 Somua evenals 3 verouderde Duitse Pzkpfw III tanks.) veroverden de 1ste Bataljon commandopost laat in de middag van 6 juni alvorens te worden gestopt door bazooka en een 57 mm anti-tank kanon, het vernietigen [ verduidelijking nodig ] meerdere tanks op de La FiŤre verhoogde weg. Gen. Gavin terug van Chef-du-Pont en trok alles behalve een peloton om rundvlees de verdediging van Manoir de la FiŤre.
Geen van de doelstellingen van clearing gebieden ten westen van de Merderet en het vernietigen van bruggen over de Douve de 82ste's werden bereikt op D-Day. Echter, een geÔmproviseerde bataljon van het 508th PIR beslag genomen van een kleine heuvel in de buurt van de Merderet en verstoord Duitse tegenaanvallen over Chef-du-Pont voor drie dagen, effectief vervullen van haar missie. Twee bedrijf-formaat zakken van de 507 hield achter de Duitse centrum van verzet tegen Amfreville totdat afgelost door de inbeslagname van de dijk op 9 juni.
Gavin's ervaringen in de invasie van NormandiŽ werden uitgewerkt door Cornelius Ryan in zijn boek The Longest Day . Hij wordt ook vermeld in Jeff Shaara's The Steel Wave .
Operatie Market Garden 
Voor de eerste keer zou Generaal Gavin de 82nd Airborne leiden in de strijd. Op zondag 17 september Operatie Market Garden begon. Market Garden, door het bedacht 21e Legergroep commandant Britse veldmaarschalk Bernard Montgomery , bestond uit een Airborne aanval van drie Airborne Divisies. De Britse 1st Airborne 's (General Urquhart ) missie was om te grijpen en houd de brug over de Neder-Rijn in Arnhem. De 82e was om de brug over de Maas in te nemen Grave , in beslag te nemen ten minste een van de vier bruggen over het Maas-Waal kanaal en de brug over de Waal bij Nijmegen . Ook de 82e was om de controle over de hoge gronden in de omgeving van Groesbeek, een klein Nederlands dorp in de buurt van de Duitse grens te nemen. De 101st Airborne was om meerdere bruggen te grijpen in heel kanalen en rivieren ten zuiden van Grave. Naast de Airborne divisies, het Britse XXX Corps was om door te gaan langs de "Corridor" om hun doel - Arnhem.
De 82nd Airborne bestond uit de 504th , de 505th en 508th Regiment . Op september de 23ste, de 325ste Glider Regiment zou landen op de 82ste versterken.
In de druppel in Nederland, Gavin landde op harde bestrating in plaats van gras, geblesseerd aan zijn rug. Hij had uitgecheckt door een arts een paar dagen later die hem vertelde dat zijn rug was prima, dus bleef hij normaal gesproken gedurende het geheel van de oorlog. Vijf jaar later had hij zijn rug onderzocht bij Walter Reed ziekenhuis , waar hij leerde dat hij eigenlijk had gebroken twee schijven in die sprong.
De strijd van de 82nd Airborne culmineerde op 20 september, met de beroemde Waal oversteek van het 3de Bataljon van het 504ste Regiment, onder het bevel van majoor Julian Cook . De 504ste nam de brug over de Waal, maar het was te laat, het 2de Bataljon van het Parachute Regiment, 1st Airborne Division, werd verslagen en kon niet langer vasthouden aan elk aan hun noordkant van de Arnhemse brug. De Guards Armoured Division , die de zuidzijde van de Waal rivier de brug aangevallen zou niet opmars naar Arnhem tot de volgende middag. Luitenant-kolonel Reuben Tucker , CO van het 504ste Regiment, was woedend.
De 82e zou in Nederland blijven tot en met 13 november, toen het werd overgedragen aan hun nieuwe knuppels in Sisonne et Suippes, Frankrijk. 
Naoorlogse 
Gavin speelde ook een centrale rol bij de integratie van het Amerikaanse leger, te beginnen met zijn incorporatie van de all-zwarte 555ste Parachute Infanterie Bataljon in de 82nd Airborne Division. De 555ste bevelhebber, Kolonel Bradley Biggs , de meest "kleurenblind" legerofficier in het gehele dienst aangeduid Gavin als misschien wel. Biggs 'unit onderscheidt zich als " Smokejumpers "in 1945, de bestrijding van bosbranden en ontwapenende Japanse ballon bommen .
Na de oorlog, Gavin ging op hoge naoorlogse commando. Hij was een belangrijke speler in het stimuleren van de besprekingen die hebben geleid tot de Divisie Penta . Zoals Legerleider van onderzoek en ontwikkeling en de openbare auteur, riep hij op tot het gebruik van gemechaniseerde troepen door de lucht vervoerd naar een moderne vorm van cavalerie te worden.Hij stelde voor het inzetten van troepen en licht gepantserde gevechtsvoertuigen door zweefvliegen (of speciaal ontworpen lucht gedropt pod), vliegtuig of helikopter naar reconnaissanse, invallen, en screening uit te voeren. Dit leidde tot de Howze raad , die een grote invloed had op het leger gebruik van helikopters 's - voor het eerst gezien tijdens de oorlog in Vietnam .
Terwijl hij directeur van het Research & Development van het Amerikaanse leger was, richtte hij een vereiste voor een gepantserde, bijgehouden, air-droppable Universal Carrier. Deze eis gekristalliseerd in 1956 als de AAM / PVF (Airborne Armored Multi-Purpose Vehicle). FMC (opgericht als Food Machinery Corporation, en die zich later gevestigd als een belangrijke producent van gemalen gevechtsvoertuigen) afgeleverd twee vergelijkbare concurrenten: de T113 , met een aluminium romp, en de T117 , met een stalen romp. De T113 won de wedstrijd, en - met enkele kleine aanpassingen - werd afgehandeld in 1960 als de M113 . Met meer dan 80.000 voertuigen geproduceerd, is de meest talrijke bijgehouden APC aller tijden. Ook is het langst APC geschiedenis.
Gavin gepensioneerde maart 1958 als luitenant-generaal . Hij schreef een boek, "Oorlog en Vrede in de Space Age", gepubliceerd in het midden van 1958, die, onder andere, gedetailleerd zijn redenen voor het verlaten van het leger in die tijd.
Na het terugtrekken van het Amerikaanse leger, werd Gavin aangeworven door een industriŽle onderzoeks- en adviesbureau Arthur D. Little , Inc. Hij begon als vice-president in 1958, werd verkozen tot voorzitter van het bedrijf in 1960 en uiteindelijk diende als zowel de president en voorzitter van de Raad van Bestuur tot aan zijn pensionering van ADL in 1977. Tijdens zijn ambtstermijn bij ADL, ontwikkelde hij een $ 10.000.000 binnenlandse onderneming in een $ 70.000.000 internationaal bedrijf. Gavin bleef als consultant bij ADL na zijn pensionering. Hij diende op de planken van verschillende Boston organisaties, Museum of Fine Arts in Boston, de Fletcher School of Law and Diplomacy, Northeastern University, en een aantal zakelijke planken ook.
In 1961 vroeg president Kennedy Gavin om een verlof van ADL te nemen en de oproep van zijn land opnieuw te beantwoorden, om te dienen als de Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk. Kennedy hoopte Gavin kunnen verbeteren verslechterende diplomatieke betrekkingen met Frankrijk, zou te wijten zijn aan zijn ervaringen met de Fransen tijdens de Tweede Wereldoorlog, en zijn oorlogstijd relatie met de Franse president, generaal Charles De Gaulle . Dit bleek een succesvolle strategie te zijn en Gavin diende als de Amerikaanse ambassadeur in Frankrijk in 1961 en 1962.
President Jimmy Carter , in 1977, beschouwd als de 70-jarige Gavin voor CIA-directeur , voor de afwikkeling op Adm. Stansfield Turner .
Hij trouwde met Jean Emert Duncan van Knoxville, Tennessee, in juli 1948 en bleef getrouwd met haar 42 jaar, tot aan zijn dood in 1990. Hij heeft Jean's dochter, Caroline Ann, door haar eerste huwelijk. Hij en Jean had drie dochters, Patricia Catherine, Marjorie Aileen en Chloe Jean. Gavin is overleden op 23 februari 1990 en is begraven op de onmiddellijke oosten van de Oude Kapel in de Verenigde Staten Militaire Academie Bericht Begraafplaats in West Point, NY. Hij werd overleefd door zijn weduwe, Jean, zijn vijf dochters, tien kleinkinderen en drie achterkleinkinderen.

Gavin ontvangen van de DSO uit de Britse veldmaarschalk Montgomery in MŲnchengladbach. 21 maart 1945

 

 

toegereikt door de United States Army 
Militaire medaille 
(Decoratie) 
Verkiesbaarheid 
Onderscheidt zich door buitengewone heldhaftigheid niet ter rechtvaardiging van de Medal of Honor ; terwijl bezig met een actie tegen een vijand van de Verenigde Staten. 

Toegekend voor 
Buitengewone heldhaftigheid niet ter rechtvaardiging van de Medal of Honor ; en de handeling of heldendaden moet zo opmerkelijk zijn geweest en het risico van het leven zo buitengewoon als de individuele onderscheiden van zijn of haar kameraden zijn betrokken.

 


Harry William Osborne Kinnard II

Harry William Osborne Kinnard II (7 mei 1915 - 5 januari 2009) was een Amerikaanse generaal officier die tijdens de oorlog in Vietnam , een pionier in het luchtmobiele concept van het sturen van troepen in de strijd met behulp van helikopters. Kinnard teruggetrokken uit het leger als luitenant-generaal . 
Kinnard groeide op in Dallas , Texas . Na zijn afstuderen aan de Amerikaanse militaire academie van West Point in 1939, trad hij in militaire dienst. 
Op 7 december 1941, Kinnard was gestationeerd op Pearl Harbor , en bemand een machinegeweer aan de basis te verdedigen op de ochtend van de Japanse aanval. 
Hij gedropt in Frankrijk in de vroege uren van de landing in NormandiŽ in juni 1944 en werd bekroond met de Distinguished Service Cross voor zijn heldenmoed tijdens Operatie Market Garden , als onderdeel van de geallieerde luchtaanval tegen de Duitse troepen in het Nederland in september 1944. 
Waarnemend commandant van de 101st Airborne Division , brigadegeneraal Anthony C. McAuliffe (links) en luitenant-kolonel Harry Kinnard, commandant van het 1ste Bataljon van het 501e Parachute Infantry Regiment , bij Bastogne na de overwinning strijd. 
In december 1944, tijdens de Slag om de Ardennen , Duitse troepen omsingelden de stad Bastogne , een stad in BelgiŽ dan in het bezit van de 101st Airborne Division en gelegen op een kruispunt dat zou kunnen hebben toegelaten dat de Duitsers te breken door de Amerikaanse lijnen en bereiken hun doel van het hernemen van de havenstad Antwerpen . Met de Amerikaanse troepen omsingeld, kort op leveringen en lijden onder de gevolgen van de bittere koude weer, twee Duitse officieren benaderde de Amerikaanse lijnen met een eis dat de Amerikaanse troepen overgave of gezicht vernietiging. 
Brigadier Generaal Anthony McAuliffe werd die het plaatsvervangend divisie commandant en werd overhandigd de Duitse vraag. Kinnard, dan is een luitenant-kolonel die als de divisie Operations Officer, vertelde dat McAuliffe lachte en zei: "Ons overgeven? Aw, noten." Na bestudering van de Duitse vraag, McAuliffe zei dat hij niet wist wat te zeggen in antwoord, waarop Kinnard antwoordde: "Die eerste opmerking van jou zou moeilijk te verslaan.
Zoals verteld door The New York Times in zijn 2009 doodsbrief ", zegt McAuliffe, 'Wat bedoel je?' Ik antwoordde: 'Meneer, u zei,' Nuts '. Alle leden van het personeel enthousiast overeengekomen McAuliffe vervolgens opgeschreven: ".!. Om de Duitse commandant, Nuts De Amerikaanse commandant .
Respons McAuliffe werd doorgegeven aan de twee Duitse officieren die niet de betekenis ervan begreep. Kolonel Joseph Harper , die de boodschap had afgeleverd, uitgelegd aan de Duitsers, "Als je niet weet wat 'nuts' betekent in gewoon Engels is het hetzelfde als 'ga naar de hel.
General McAuliffe gevraagd Kinnard om een bericht dat hij geleverd aan de troepen in Bastogne op componeren kerstdag 1944.Het bericht is afwisselend opgenomen als:
Wat is vrolijk over dit alles, vraag je? Alleen dit: We hebben koud alles wat er is gegooid bij ons van de Noord, Oost, Zuid en West gestopt. We hebben identificaties van vier Duitse pantserdivisies en een Duitse parachute divisie. De Duitsers ons heen, hun radio schallen onze ondergang. Hun commandant eiste onze overgave, en ontving het volgende antwoord ... 'NUTS!' We geven ons land en onze dierbaren thuis een waardige kerstcadeau, en, omdat het voorrecht om deel te nemen aan deze dappere wapenfeit, zijn echt maken voor onszelf een vrolijk kerstfeest. 
Met het verbeteren van het weer het toelaat luchtsteun aan de troepen bij te staan, waren de Amerikaanse troepen in staat om Bastogne te houden, met "noten" komen te symboliseren de Amerikaanse vastberadenheid tegen de verwachtingen in te lossen.
Twintig jaar na de Slag om de Ardennen, Kinnard trok kritiek van leden van de 101st Airborne Division voor zijn opmerkingen in een krant interview waarin hij zei: "We hebben nooit het gevoel dat we zouden worden overspoeld. We waren terug te slaan van alles wat ze gooiden bij ons. We hadden de huizen, en we waren warm. Ze waren buiten de stad, in de sneeuw en de kou ". Veel leden van Easy Company stuurde Stephen Ambrose het artikel met de opmerkingen met een eigen mening, de mildste opmerking van een lid van de E bedrijf was "Wat gevecht was hij?". 
Luchtmobiele 
Voortbouwend op zijn paratroop dienst, Kinnard geholpen bij de ontwikkeling van de luchtmobiele concept, waarbij de troepen in de strijd met een helikopter zou worden gevlogen. Hij was in staat om deze aanpak te ontwikkelen, terwijl commandant van de 11e Air Assault Division (Test) bij Fort Benning in 1963. Deze eenheid ontwikkelde zich tot de Eerste Afdeling van de Cavalerie (Luchtmobiel) .
Kinnard beval een operatie in oktober 1965, waarbij 5.000 troepen nam de controle van de Suai Ca-vallei, waarvan de oogst-rijke vallei onder Zuid-Vietnamese controle geplaatst. Associated Press verslaggever Bob Poos beschreef het innovatieve gebruik van de "Sky Cavalerie", een combinatie van licht infanterie op gewapende helikopters, te beschouwen als 'een oefening in aanhoudende terreur ".
Algemeen Kinnard was in opdracht in november 1965 tijdens de eerste grote werking van het apparaat in de Pleiku Campagne. Tijdens deze actie, de divisie uitgevoerd 35 dagen continu luchtmobiele operaties. De opening strijd, de Slag van Ia Drang , wat resulteerde in zware Noord-Vietnamese slachtoffers ten koste van 300 Amerikaanse doden, werd beschreven in het boek We Were Soldiers Eens ... En Jonge , die ook de basis van de daaropvolgende was Mel Gibson film We Were Soldiers .De eenheid verdiende ook de eerste Presidential Unit Citation (VS) om een divisie gepresenteerd tijdens de Vietnamoorlog. 
Kinnard trok zich in 1969 uit het leger.
Onderscheidingen en prijzen 
 
Brons eikenblad cluster

Bronzen ster 

Op 14 november 1946 door het Koninklijk Besluit , Kinnard werd geridderd door koningin Wilhelmina , met de rang van Ridder 4e klasse der Militaire Willems-Orde . De Orde is de hoogste en oudste ere van het Koninkrijk van Nederland , die wordt verleend voor "het uitvoeren van uitstekende daden van moed, beleid en trouw in de strijd".Het is een zeer prestigieuze prijs, vergelijkbaar met het Franse Lťgion d ' honneur of de Amerikaanse Medal of Honour , maar veel minder vaak beloond. 
Kinnard in Musea 
WWII memorabilia uit Kinnard is te zien in BelgiŽ, waar hij vocht tijdens de Slag om de Ardennen in december 1944, op 44 december Museum , La Gleize . 
Kinnard Mission Training Center, een digitale systemen trainingscomplex bij Fort Campbell, Kentucky wordt genoemd voor hem. Zijn awards, decoraties en diverse historische punten van belang in verband met hem te worden tentoongesteld in de lobby. 
Persoonlijke 
Kinnard stierf op 93-jarige leeftijd op 5 januari 2009, in Arlington, Virginia . Hij werd overleefd door zijn vrouw, Libby; twee zonen, drie dochters, een stiefzoon, 2 stiefdochters, 16 kleinkinderen en 15 achterkleinkinderen

 


Douglas MacArthur vijf-sterren generaal

Douglas MacArthur (26 januari 1880 - 5 april 1964) was een Amerikaanse vijf-sterren generaal en veldmaarschalk van het Filippijnse leger . Hij was stafchef van het Amerikaanse leger tijdens de jaren 1930 en speelde een prominente rol in de Stille Oceaan theater tijdens de Tweede Wereldoorlog . Hij ontving de Medal of Honor voor zijn dienst in de Filippijnen Campaign , die hem en zijn vader Arthur MacArthur, Jr. , de eerste vader en zoon de toekenning van de medaille. Hij was een van de slechts vijf mannen ooit te stijgen tot de rang van generaal van het leger in het Amerikaanse leger , en de enige man die ooit een veldmaarschalk in de Filippijnse leger geworden. 
Opgegroeid in een militaire familie in het Amerikaanse Oude Westen , MacArthur was afscheids op de West Texas Militaire Academie , en Eerste Kapitein bij de Amerikaanse militaire academie in West Point, waar hij afstudeerde beste van de klas van 1903. Tijdens de 1914 Verenigde Staten bezetting Veracruz , een dirigeerde hij verkenning missie, waarvoor hij werd genomineerd voor de Medal of Honor. In 1917 werd hij bevorderd tot de grote tot kolonel en werd chef-staf van de 42e (Regenboog) Division . In de gevechten op het westelijk front tijdens de Eerste Wereldoorlog, stond hij op tot de rang van brigadegeneraal, werd opnieuw genomineerd voor een Medal of Honor, en werd bekroond met de Distinguished Service Cross twee keer en de Silver Star zeven keer. 
Van 1919 tot 1922 MacArthur diende als hoofdinspecteur van de Amerikaanse militaire academie van West Point, waar hij probeerde een reeks hervormingen. Zijn volgende opdracht was in de Filippijnen, waar hij in 1924 instrumenteel in het onderdrukken van de was Filippijnse Scout Mutiny . In 1925, werd hij van het leger jongste generaal-majoor. Hij diende op de krijgsraad van brigade-generaal Billy Mitchell en was voorzitter van het Amerikaanse Olympisch Comitť tijdens de Olympische Zomerspelen 1928 in Amsterdam. In 1930 werd hij stafchef van het Amerikaanse leger. Als zodanig was hij betrokken bij de verdrijving van de Bonus leger demonstranten uit Washington, DC in 1932, en de oprichting en organisatie van de Civilian Conservation Corps . Hij trok zich van het Amerikaanse leger in 1937 te worden militair adviseur van het Gemenebest regering van de Filippijnen . 
MacArthur werd opgeroepen voor actieve dienst in 1941 als bevelhebber van de United States Army Forces in het Verre Oosten . Een reeks van rampen gevolgd, te beginnen met de vernietiging van zijn luchtmacht op 8 december 1941 en de invasie van de Filippijnen door de Japanners. MacArthur's troepen werden al snel gedwongen zich terug te trekken naar Bataan , waar ze hield tot mei 1942. In maart 1942 MacArthur, zijn familie en zijn personeel liet nabijgelegen Corregidor Island in PT boten en ontsnapte naar AustraliŽ , waar MacArthur werd Supreme Commander , Zuidwest-Pacific Area . Voor zijn verdediging van de Filippijnen, werd MacArthur bekroond met de Medal of Honor. Na meer dan twee jaar van gevechten in de Stille Oceaan, vervulde hij een belofte om terug te keren naar de Filippijnen. Hij officieel aanvaard de overgave van Japan op 2 september 1945 aan boord van de USS Missouri verankerd in de baai van Tokio, en overzag de bezetting van Japan van 1945 tot 1951. Als de effectieve heerser van Japan, overzag hij het ​​vegen van de economische, politieke en sociale veranderingen. Hij leidde het Commando van de Verenigde Naties in de Koreaanse Oorlog , totdat hij werd uit commando verwijderd door president Harry S. Truman op 11 april 1951. Later werd hij voorzitter van de raad van Remington Rand . 
Het vroege leven en het onderwijs 
Een militaire snotaap , Douglas MacArthur werd geboren 26 januari 1880, bij de Arsenal Barracks in Little Rock, Arkansas, aan Arthur MacArthur, Jr. , een Amerikaanse leger kapitein , en zijn vrouw, Mary Pinkney Hardy MacArthur (bijgenaamd "Pinky").Arthur, Jr. was de zoon van jurist en politicus Arthur MacArthur, Sr. ,Arthur zou later ontvangt de Medal of Honor voor zijn acties met het Leger van de Unie in de Slag van Missionary Ridge tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog ,en worden bevorderd tot de rang van luitenant-generaal .Pinkney kwam uit een vooraanstaande Norfolk, Virginia , familie.Twee van haar broers hadden gevochten voor het Zuiden in de Burgeroorlog, en weigerde haar bruiloft bij te wonen.Arthur en Pinky had drie zonen, van wie Douglas was de jongste, volgende Arthur III , geboren op 1 augustus 1876, en Malcolm, geboren op 17 oktober 1878.Het gezin woonde op een opeenvolging van het Leger berichten in de Amerikaanse Oude Westen . De omstandigheden waren primitief, en Malcolm overleden aan mazelen in 1883.In zijn memoires, Herinneringen, MacArthur schreef "Ik heb geleerd om te rijden en schieten nog voordat ik kon lezen of schrijven, inderdaad, bijna voordat ik kon lopen en praten.
Een Sierlijke stoel nl Een tafel met Een boek Op Het. Een man in de stoel zit, Het Dragen Van Een Amerikaanse Burgeroorlog Stijl huisdier. Op Zijn mouwen Draagt ​​HIJ Drie strepen Erop neer ontmoette Een ruit van Een Eerste Sergeant. 
Dit keer op de grens eindigde in juli 1889 toen de familie verhuisde naar Washington, DC,waar Douglas woonde de Force Public School. Zijn vader werd naar San Antonio, Texas, in september 1893. Hoewel er MacArthur woonden de West Texas Militaire Academie ,waar hij werd bekroond met de gouden medaille voor "wetenschap en gedrag". Hij nam ook deel aan de school tennis team, en speelde quarterback op de school football team en korte stop op zijn honkbalteam. Hij werd genoemd afscheids, met een laatste jaar gemiddeld 97,33 van de 100.MacArthur's vader en grootvader tevergeefs trachtte te verkrijgen Douglas een presidentiŽle benoeming in de Verenigde Staten militaire academie van West Point, eerst van president Grover Cleveland en vervolgens van president William McKinley .Na deze twee afwijzingen,hij geslaagd voor een examen voor een afspraak uit Congreslid Theobald Otjen ,scoren 93,3 op de proef gesteld.Hij schreef later: "Het was een les die ik nooit vergeten . paraatheid is de sleutel tot succes en overwinning. 
MacArthur ingevoerd West Point op 13 juni 1899 en zijn moeder verhuisde er ook om een suite in Craney's Hotel, met uitzicht op het terrein van de Academie.Hazing was wijdverspreid in West Point in deze tijd, en MacArthur en zijn klasgenoot Ulysses S. Grant III werden uitgekozen voor speciale aandacht van de zuidelijke cadetten als zonen van generaals met moeders leven op Craney's. Wanneer Cadet Oscar Booz verliet West Point na de ontgroening en vervolgens stierf aan tuberculose, was er een congres onderzoek. MacArthur werd opgeroepen om te verschijnen voor een speciale commissie van het Congres in 1901, waar hij getuigde tegen cadetten betrokken bij ontgroening, maar gebagatelliseerd zijn eigen ontgroening hoewel de andere cadetten gaf het volledige verhaal aan de commissie. Congres vervolgens verboden handelingen "van een intimiderend, tirannieke, beledigende, beschamend, beledigend of vernederende aard", hoewel ontgroening voortgezet.MacArthur was een korporaal in bedrijf B in zijn tweede jaar, een eerste sergeant in vennootschap A in zijn derde jaar en Eerste Kapitein in zijn laatste jaar.Hij speelde linker veld voor het honkbalteam, en academisch verdiende 2424,12 verdiensten uit een mogelijke 2.470,00 of 98.14, de derde hoogste score die ooit is geregistreerd, een diploma behalen eerst in zijn 93-man class op 11 juni 1903. [18] In die tijd was het gebruikelijk dat de top-ranking cadetten te worden genomen in de United States Army Corps of Engineers , dus MacArthur kreeg de opdracht als tweede luitenant in dat korps. 
Slag bij Saint-Mihiel en Maas-Argonne-offensief 
De 42ste divisie behaalde een paar weken rust,terug te keren naar de lijn voor de Slag bij Saint-Mihiel op 12 september. De geallieerde opmars snel verliep en MacArthur werd bekroond met een vijfde Zilveren Ster voor zijn leiderschap van de 84th Infantry Brigade.Hij kreeg een zesde Silver Star voor zijn deelname aan een inval in de nacht van 25-26 september. De 42ste divisie was opgelucht op de avond van 30 september verhuizen naar de Argonne sector waar het ontlast de 1ste divisie in de nacht van 11 oktober. Op een verkenning van de volgende dag, MacArthur werd opnieuw vergast, het verdienen van een tweede wond Chevron 
Drie mannen in uniform Staan NAAST Elkaar. De ene aan de linkerkant Is Het Dragen Van Een piek "oogje cap" en Staan keurig in de Houding, while De Twee rechts Slijtage garnizoen caps en Zijn slungelig. Een man in Een huisdier en Sam Browne riem is pinning Iets op de borst van De eerste mens. Achter zoom Staat Een andere man in Een garnizoen dop sterven Het lezen van Een document in Zijn handen. 
Deelname aan de 42ste divisie in het Maas-Argonne-offensief begon op 14 oktober toen het aangevallen met beide brigades. Die avond werd een conferentie geroepen om de aanval, waarin bespreken Charles Pelot Summerall , commandant van de Eerste Infanteriedivisie en V Corps , belde en eiste dat Ch‚tillon worden genomen door 18:00 de volgende avond. Een luchtfoto was verkregen, dat een gat in de Duitse prikkeldraad naar het noordoosten van Ch‚tillon toonde. Luitenant-kolonel Walter E. Bare-de commandant van de 167e Infanterie -proposed een aanval uit die richting, waar de verdediging leek minst imposant, gedekt door een machine-gun barrage. MacArthur heeft dit plan.Hij was gewond, maar niet ernstig, terwijl de controle op de aanwezigheid van het gat in het prikkeldraad.
Summerall genomineerd MacArthur voor de Medal of Honor en promotie tot generaal-majoor, maar kreeg hij niet. In plaats daarvan kreeg hij een tweede Distinguished Service Cross.De 42e divisie terug naar de lijn voor de laatste keer in de nacht van 4-5 november 1918.In de laatste voorschot op Sedan . MacArthur schreef later dat deze operatie "miste een van de grote tragedies van de Amerikaanse geschiedenis.Een bevel te negeren eenheid grenzen geleid tot eenheden kruising in elkaars zones. In de resulterende chaos, werd MacArthur gevangen genomen door de mannen van de 1e divisie, die hem aanzagen voor een Duitse generaal.Zijn prestaties in de aanval op de Maas hoogten leidde tot zijn wordt gegund een zevende Silver Star. Op 10 november, een dag voor de wapenstilstand die de gevechten eindigde, MacArthur werd benoemd tot commandant van de divisie 42e. Voor zijn dienst als chef-staf en de commandant van de 84th Infantry Brigade, werd hij onderscheiden met de Distinguished Service Medal .
Zijn periode in bevel was van korte duur, want op 22 november heeft hij, net als andere brigade-generaals, werd vervangen, en keerde terug naar de 84e Infanterie Brigade. De 42ste Divisie werd gekozen om deel te nemen aan de bezetting van het Rijnland , het bezetten van de Ahrweiler wijk.In april 1919, ze meegevoerd naar Brest en Saint-Nazaire , waar ze aan boord van schepen om terug te keren naar de Verenigde Staten. MacArthur reisde op de oceaanstomer SS Leviathan , die New York op 25 april 1919 bereikt

Veldmaarschalk Van het Filippijnse leger 
When Het Gemenebest van de Filipijnen in 1935 bereikte semi-independent-status, president van de FilipijnenManuel Quezon gevraagd MacArthur tot de Oprichting van Een Filippijnse leger begeleiden. Quezon en MacArthur had Persoonlijke Vrienden Sinds de vader of this laatste wasgouverneur-generaal van de Filipijnen, 35 jaar Eerder. Met goedkeuring van president Roosevelt, MacArthur Heeft De opdracht aanvaard. Er Werd overeengekomen DAT MacArthur de rang van Zou ontvangenveldmaarschalk , Ontmoette Zijn salaris en Vergoedingen, in Aanvulling op Zijn Grote Algemene salaris als militair adviseur van het Gemenebest regering van de Filippijnen. Het Zou Zijn Vijfde tour in Het Verre Oosten. MacArthur zeilde uit San Francisco op deSS President Hooverin oktober 1935 , vergezeld deur Zijn moeder en zuster-in-law. HIJ Bracht Eisenhower en majoorJames B. Ordmee als Zijn assistenten. Een andere passagier op de president Hoover wasJean Marie Faircloth, Een ongehuwde 37-jarige socialite. In de komende Twee jaar, Werden MacArthur en Jean regelmatig Samen gezien.Zijn moeder Werd Ernstig ziek tijdens de Reis en stierf in Manilla op 3 december 1935. 
MacArthur staat in uniform op vier microfoons op standaards. Achter hem vier mannen in legeruniformen de houding staan. Er worden bekeken door een grote menigte van goed geklede mannen, vrouwen en kinderen in rokken, kostuums en uniformen. 
Ceremonie op Kamp Murphy, 15 augustus 1941, Het Markeren van de inductie van de Filippijnse Army Air Corps. Achter MacArthur, Van links naar rechts, are luitenant-kolonel Richard K. Sutherland, kolonelHarold H. George , Luitenant-kolonel William F. Marquat en Major LeGrande A. Diller .
President Quezon officieel verleende de titel van veldmaarschalk op MacArthur in Een ceremonie op Paleis MalacaŮan op 24 augustus 1936 en GAF zoom Een gouden stokjenl Een unieke uniform.Het Filippijnse leger Werd gevormd uit de dienstplicht. Training Werd Uitgevoerd deur Een regelmatige cadre, nl deFilippijnse Militaire AcademieWerd opgericht Langs de lijnen van West Point aan officieren op te Leiden. MacArthur en Eisenhower Vond DAT Enkele van de trainingskampen was gebouwd nl de Eerste groep van 20.000 stagiairs Niet Verslag tot begin 1937.Uitrusting en wapens Waren "min van meer achterhaald "Amerikaanse cast offs, nl Het budget van six million WAS volstrekt Onvoldoende. verzoeken MacArthur for Apparatuur aan Dovemansoren Gericht, hoewel MacArthur en are marine-adviseur, luitenant-kolonelSidney L. Huff , Overtuigde de marine OM de Ontwikkeling van de ingewijde boot PT.Veel hoepel Werd Geplaatst in deFilippijnse Army Air Corps, Maar De eerste squadron was Niet Georganiseerd tot 1939. 
MacArthur trouwde Jean Faircloth in Een Burgerlijke ceremonie op 30 april 1937.Hun huwelijk produceerde Een zoon,Arthur MacArthur IV, Sterven Werd geboren in Manilla op 21 februari 1938.Op 31 december 1937, MacArthur officieel afscheid Van het leger. HIJ Niet meer aan de VS vertegenwoordigen als militair adviseur van de regering, Maar bleef als Quezon's adviseur in Een Civiele Capaciteit.Eisenhower terug naar de VS, en Werd Vervangen als MacArthur's stafchef van luitenant-kolonelRichard K. Sutherland , While Richard J. MarshallWerd plaatsvervangend stafchef. 
World War II 
Filipijnen Campaign (1941-1942) 

Een lange kolom van mannen te paard naar beneden een weg. Een tank is geparkeerd naast de weg. 
Op 26 juli 1941 Roosevelt gefederaliseerd Het Filippijnse leger, herinnerde MacArthur for Actieve dienst in Het Amerikaanse leger als Belangrijke algemeen, en noemde zoom commandant van het Amerikaanse leger strijdkrachten in het Verre Oosten(USAFFE). MacArthur Werd gepromoveerd tot luitenant-generaal De Volgende Dag,en vervolgens naar de Algemene op 20 december. Tegelijkertijd Werd Sutherland bevorderd tot generaal-majoor, while Marshall,Spencer B. Akin , Nl Hugh J. CaseyWaren Allemaal gepromoveerd tot brigadegeneraal.Op 31 juli 1941 Werd de afdeling Filippijnse hadden 22.000 troepen toegewezen, 12.000 van wie Waren Filippijnse Scouts. De belangrijkste component is de Afdeling Filippijnse, Onder het bevel van generaal-majoorJonathan M. Wainwright. 
Tussen juli en december 1941 ontving Het garnizoen 8500 versterkingen.Na Jaren van spaarzaamheid, Veel Apparatuur Werd verscheept. In november, Een achterstand van 1.100.000 verzending ton Materiaal Bestemd for the Filippijnen in Amerikaanse havens en depots in afwachting van schepen hadden opgehoopt.Bovendien, de marine onderscheppen station in de eilanden, sterven bekend Staat alsStation CAST , Had ultra geheime ENL Purple cipher machine , Sterven de Japanse Diplomatieke Berichten, en Gedeeltelijke codeboeken for De Nieuwste ontcijferd JN-25 marine-code. Cast stuurde MacArthur are Volledige output, via Sutherland, de Enige officier op are medewerkers bevoegd OM Het Te Zien.
Om 03:30 Lokale Tijd op 8 december 1941 (Aproximadamente 09:00 op 7 december in Hawaii),Sutherland Geleerd van deaanval op Pearl Harbornl de hoogte MacArthur. Om 05:30, de stafchef Van het Amerikaanse leger, generaalGeorge Marshall , Besteld MacArthur aan de existing oorlog Plannen, Uitvoeren Rainbow Vijf. MacArthur daad Niets. In three Gevallen, de commandant Van hetVerre Oosten luchtmacht , Generaal-majoor Lewis H. Brereton , Toestemming gevraagd OM de Japanse bases aan te Vallen in Formosa, In overeenstemming met de vooroorlogse bedoelingen, Maar Werd geweigerd deur Sutherland. Niet TOT 11.00 uur daad Brereton Spreken voldaan MacArthur over, en verkregen Toestemming.MacArthur later ontkende DAT Het Gesprek.Om 00:30, vliegtuigen van de japanse11de Air Fleet bereikt Volledige Tactische Verrassing Toen ZE aangevallen Clark Field nl de nabijgelegen vechter basis in Iba gebied , En vernietigd van Gehandicapte 18 van Far East Air Force 35 B-17's , 53 van de 107 P-40s , Three P-35s, En meer dan 25 andere vliegtuigen. De Meeste Werden vernietigd op de Grond. Aanzienlijke Schade Werd Gedaan OM de bases, en Slachtoffers in Totaal 80 doden en 150 gewonden.Wat overbleef van Het Verre Oosten luchtmacht was alles behalve vernietigd in de komende paar dagen.
Twee mannen zitten aan een bureau.
Vooroorlogse Verdediging Plannen uitgegaan van de Japanners Kon Niet Worden vůůrkomen DAT de landing op Luzonnl Riep op tot de Amerikaanse en Filippijnse troepen naar Manilla te Verlaten en Zich terugtrekken voldaan their leveringen aan de Bataan schiereiland. MacArthur geprobeerd OM de Japanse opmars vertragen ontmoette Een initiŽle Verdediging Tegen de Japanse landingen. Echter, heroverwogen HIJ Zijn Vertrouwen in Het ability van Zijn Filippijnse troepen na Japanse landing kracht maakte Een Snelle opmars na de landing in DELingayen Golfop 21 december,en bestelde Eenterugtocht naar Bataan.Manila Werd uitgeroepen tot Eenopen stad om middernacht op 24 december, zonder Enig overleg met admiraal Thomas C. Hart , De commandant van de Asiatic Fleet, Waardoor de marine OM aanzienlijke hoeveelheden Waardevol Materiaal te vernietigen. 
Op de avond van 24 december, MacArthur verplaatste Zijn hoofdkwartier Naar het eiland fort van Corregidor in de Baai van Manilla , Aan Boord Van het vervoer Van het leger van Don Estebanna 19:00 uur aankomen Corregidor OM 21.30 uur, ontmoette Zijn hoofdkwartier Rapportage aan Washington als zijnde geopend op de 25e.Een reeks luchtaanvallen deur de Japanse Bracht al Het Zichtbare Structuren Op Het Eiland en USAFFE hoofdkantoor Werd VERPLAATST naar deMalinta Tunnel. Later, Het Grootste Deel Van het hoofdkwartier VERPLAATST naar Bataan, waardoor Alleen de kern ontmoette MacArthur.De troepen op Bataan Wisten DAT ZE Waren afgeschreven, Maar bleef Vechten. Sommige schuld Roosevelt en MacArthur for their hachelijke Situatie. Een ballad Gezongen op de melodie van "Battle Hymn of the Republic"Noemde zoom 'Dugout Doug".Echter, de Meeste klampte Zich overgrote aan Het geloof DAT Een van de andere Manier MacArthur "Zou bereiken Beneden en trek IETS uit Zijn hoed.
Op 1 januari 1942 MacArthur geaccepteerd $ 500,000 van president Quezon van de Filippijnen als Betaling for are vooroorlogse service. Medewerkers MacArthur Kreeg also Betalingen:. $ 75,000 for Sutherland, $ 45,000 for Richard Marshall en $ 20,000 for Huff Eisenhower -na Wordt benoemdSupreme Commander Allied Expeditionary Force(AEF) -is also Geld Aangeboden deur Quezon, Maar daalde. This Betalingen are Alleen bekend bij Een paar in Manilla en Washington, including president Roosevelt en de minister van Oorlog Henry Stimson, totdat ZE Openbaar Werden Gemaakt deur historicus Carol Petillo in 1979. De openbaring bezoedeld MacArthur Reputatie.
Filipijnen Campaign (1944-1945) 
Leyte 

In juli 1944, President Roosevelt opgeroepen MacArthur OM boord te Ontmoeten in HawaÔ "om de fase van Het Optreden Tegen Japan te bepalen." Nimitz maakte De zaak for Het Aanvallen van Formosa. MacArthur benadrukte Amerika's Morele verplichting naar de Filippijnen te bevrijden. In september , dragers maakte Een serie luchtaanvallen op de Filippijnen. Halsey's Oppositie was Zwak en Halsey tien onrechte geconcludeerd DAT Leyte was "open" en Eventueel verdedigd, en aanbevolen DAT geplande activiteiten Worden overgeslagen ten gunste van Een aanval op Leyte. 
Een groep mannen waden wal. Met Generaal MacArthur is Filippijnse president Sergio Osmena en andere Amerikaanse en Filippijnse Generals. 
Op 20 oktober 1944 troepen van Krueger's Zesde Leger landde op Leyte , While MacArthur Keek Vanuit de Lichte kruiser USS Nashville. Die middag Kwam HIJ Bij het ​​Strand. Het Voorschot Waren Nog Niet ver Gevorderd; Sluipschutters Waren Nog steeds Actief en Het Gebied was Onder sporadische mortiervuur. Toen are walvissloep geaard in de knie-diep water, MacArthur Verzocht Een landingsvaartuig, Maar de Beachmaster was te druk OM are Verzoek in te willigen. MacArthur Werd gedwongen OM aan wal te waden.In Zijn voorbereide toespraak, Zei HIJ:
Mensen van de Filippijnen:. Ik ben terug . Door de genade van de Almachtige God Staan our Krachten Weer op Filippijnse bodem-bodem ingewijd in Het bloed of our two Volkeren We are gekomen toegewijde en Zet Zich in for the Taak Van het vernietigen van Elk spoor van vijandelijke controle dan je Dagelijkse leven, en Van het Herstel op Een fundament van onverwoestbare kracht, de vrijheden van Uw volk. 
Een grote menigte van soldaten en jeeps op een strand. Er zijn palmbomen in de verte en landingsvaartuigen voor de kust. Een kleine groep in het centrum opvallend dragen kaki uniformen en piekte doppen in plaats van jungle groene uniformen en helmen. 
Sinds Leyte was Buiten Het Bereik van land-based vliegtuigen Kenney's, MacArthur was afhankelijk van vliegdekschip.Japanse lucht Activiteit Snel toegenomen, ontmoette Aanvallen opTacloban, Where MacArthur Besloten OM are hoofdkwartier te vestigen, en op de vloot for the kust. MacArthur Genoten Van het Verblijf in Nashville brug 's tijdens luchtaanvallen, hoewel verscheidene bommen landde in de Buurt, en two nabijgelegen kruisers Werden geraakt.In de komende dagen, de Japanse tegenaanval in deSlag in de Golf van Leyte, Wat resulteert in Een Buurt -Rampen DAT MacArthur Toegeschreven aan De opdracht Wordt Verdeeld Tussen de zoom en Nimitz.Evenmin Heeft de campagne wal vlot te Laten Verlopen. Zware moesson Regens verstoord de bouwprogramma. vliegbasis Vliegdekschip Bleek Geen substituut for land-based vliegtuig, nl Het Gebrek aan lucht kap Toegestaan ​​de Japanse troepen te gieten in Leyte. Ongunstige weersomstandigheden en dappere Japanse Weerstand Vertraagde de Amerikaanse opmars, wat resulteert in Een langdurige campagne.
Tegen Het einde van december, Het hoofdkwartier Krueger's geschat DAT 5.000 Japanners bleef op Leyte, en op 26 december MacArthur GAF Een communiquť te kondigen Dat "de campagne nu als Gesloten behalve for kleine dweilen up Kan Worden beschouwd." Toch Eichelberger'sAchtste LegerAnderen gedood 27.000 Japanners op Leyte voordat de campagne eindigde mei 1945.Op 18 december 1944 MacArthur Werd gepromoveerd tot Het Nieuwevijf-sterren rang busje generaal van het leger.
Luzon 
Volgende Zet MacArthur werd De invasie van Mindoro, Where eh Goede Mogelijkheden vliegveld sites. Willoughby geschat, Juist including later Bleek, DAT Het Eiland had slechts Aproximadamente 1.000 Japanse verdedigers. Het Probleem this Keer Werd er geraken. Kinkaid balked op VERZENDEN escorte dragers in Het Beperkte wateren van deSulu Zeenl Kenney Kon Niet garanderen DAT land op basis van lucht te Dekken. De operatie was Duidelijk gevaar opleveren, en Het Personeel van MacArthur SPRAK zoom uit bij de Invasie op Nashville . liever op de Invasie Werking getreden de Sulu Zee, Eenkamikazesloeg Nashville , Het doden van 133 Mensen nl Het verwonden 190 meer. Australische en Amerikaanse ingenieurs had three landingsbanen in gebruik Binnen Twee weken, Maar de herbevoorrading konvooien Werden herhaaldelijk aangevallen deur kamikazes . 
Acht mannen in kaki uniformen, gezeten.
De weg was nu Duidelijk for the invasie van Luzon. This Keer, op basis van Verschillende interpretaties van dezelfde Gegevens van inlichtingendiensten, Willoughby Schatte De Kracht van GeneralTomoyuki YamashitaKrachten 's op Luzon op 137.000, while Het Zesde Leger was uitgegaan van 234.000. Respons MacArthur was "Bunk!".HIJ Vond DAT Schatting Zelfs Willoughby's te hoog was. "Audacity, berekend Risico, nl Een Duidelijk strategisch Doel Waren Attributen MacArthur ",En dat HIJ de schattingen Geen Rekening gehouden. In Feite are ZE te Laag Waren; Yamashita had meer dan 287.000 troepen op Luzon.This Keer, MacArthur reisde aan boord van de Lichte kruiserUSS Boise , Kijken als Het Schip Bijna Werd geraakt deur Een bom en torpedo afgevuurd deur midget onderzeeŽrs.Zijn communiquť te lezen: "De beslissende Strijd for the Bevrijding van de Filippijnen en de controle van de Zuidwest-Pacific is bij de kant-generaal MacArthur is in Persoonlijke opdracht aan de voorzijde en landde ontmoette Zijn aanvalstroepen. 
Primaire zorg MacArthur werd De verovering van de haven van Manilla en de vliegbasis op Clark Field, sterven Nodig Waren OM de Toekomstige activiteiten te ondersteunen. HIJ Drong er bij Zijn commandanten op.Op 25 januari 1945 verhuisde HIJ are Gevorderde hoofdkwartier uit naarHacienda Luisita, Dichter bij Het voorste dan Krueger's.HIJ beval de 1e Cavalerie Divisie aan Een Snelle opmars te Voeren meer dan Manila. Het bereikte de Noordelijke rand van Manilla op 3 februari,Maar, onbekend bij de Amerikanen, AdmiraalSanji IwabuchiOM Manila te verdedigen tot de dood. had een besloten DeSlag om Manillawoedde for the three komende weken.Om de Burgerbevolking te sparen, MacArthur verbood Het gebruik van luchtaanvallen,Maar duizenden burgers omgekomen in Het kruisvuur van Japanse slachtpartijen.HIJ weigerde also Het verkeer van burgers sterven de wegen in en uit Manila verstopt, Het Plaatsen van Humanitaire Overwegingen boven militaire degenen behalve in noodgevallen te beperken.Voor Zijn Obligatie in de Vangst van Manilla, MacArthur Kreeg are Derde Distinguished Service Cross.
Zuiden van de Filipijnen 
MacArthur zit een klein bureau, schrijven. Twee mannen in uniform staan ​​achter hem. Een grote menigte van mannen in uniform te kijken op. 
Hoewel MacArthur had Geen specifieke richtlijn OM DAT te DOEN, nl de gevechten op Luzon was Nog lang niet voorbij, pleegde HIJ Zijn Krachten OM de rust van de Filippijnen te bevrijden.In de GHQ communiquť op 5 juli, kondigde HIJ aan DAT de Filippijnen Waren Geweest Bevrijd en alle Operaties beŽindigd, hoewel Yamashita Nog steeds gehouden in het Noorden van Luzon.VANAF mei 1945 MacArthur gebruikte Zijn Australische troepen in deinvasie van Borneo. HIJ begeleidde deaanval op Labuan, Nl Een Bezoek aan de troepen aan land. while Terugkeer naar hoofdkwartier in Manilla, bezocht HIJDavao, Where HIJ vertelde Eichelberger DAT Niet meer dan 4.000 Japanners Leven bleef op Mindanao. Een paar maanden later, Zes Keer Zoveel overgegeven.In juli 1945 Kreeg HIJ are Vierde Distinguished Service Medal. 
Als Onderdeel van de voorbereidingen for Operatie Downfall , De Invasie van Japan, MacArthur Werd opperbevelhebber US Army Forces Pacific (AFPAC), sterven responsible is for alle eenheden Van het Leger en de Army Air Force in de Stille Oceaan, met uitzondering van de Twintigste luchtmachtin april 1945. Op hetzelfde moment Nimitz Werd commandant van alle zeestrijdkrachten. Commando in de Stille Oceaan bleef dan also Verdeeld.De Invasie Werd vooruitgelopen deur deovergave van Japan in augustus 1945. Op 2 september MacArthur aanvaard de formele Japanse overgave aan Boord Van het slagschip USS Missouri, Waardoor de vijandelijkheden in de Tweede Wereldoorlog eindigde.In Erkenning van Zijn rol als maritiem strateeg, de Amerikaanse marine Kende zoom deNavy Distinguished Service Medal.
Bezetting van Japan 
Opperbevelhebber van de geallieerde mogendheden 

Op 29 augustus 1945 MacArthur Werd bevolen OM Gezag uit te Oefenen deur de Japanse regering machines, including de keizer Hirohito.hoofdkantoor MacArthur werd gevestigd in deDai Ichi Life Insurance Buildingin Tokio. ALSSupreme Commander of the Allied Powers(SCAP) in Japan, MacArthur en Zijn Personeel hielp Japan Weer op te bouwen Zelf, Stellen Democratische regering, nl de Bakens sterven uiteindelijk maakte Japan Een van de leading industriŽle grootmachten van de Wereld. De VS werd Stevig in handen van Japan OM de Wederopbouw te overzien, en MacArthur was Effectief de Tussentijdse leider van Japan van 1945 tot 1948.In 1946, Personeel MacArthur stelde Een Nieuwegrondwetsterven oorlog afgezworen en ontdaan van de Keizer van Zijn militaire dienst. De grondwet-sterven Effectief op 3 mei Werd Het 1947-stelde Eenparlementair stelselVan de overheid, including de Keizer slechts gehandeld op advies van de ministers are. Het omvatte de Beroemdeartikel 9, Sterven belligerency Vogelvrij als instrument van overheidsbeleid en Het onderhoud van Een staand leger. De grondwet also enfranchised vrouwen, gegarandeerde Fundamentele Mensenrechten, Vogelvrij rassendiscriminatie, Versterkt de bevoegdheden Van het parlement en Het Kabinet, en gedecentraliseerd De politie en De lokale overheid.
Een lange blanke man (MacArthur), zonder hoed en Dragen geopend hals hemd en broek, staande NAAST Een Veel kortere Aziatische man (Hirohito) in Een donker pak. 
Een Belangrijke landhervorming Werd also Uitgevoerd, Onder Leiding Van Wolf Ladejinskyvan Generaal Douglas MacArthur SCAP personeel. Tussen 1947 en 1949 Aproximadamente 4.700.000 acres (1.900.000 ha), van 38% van de Japanse bouwland, Werd Gekocht van de grootgrondbezitters Onder het Hervormingsprogramma van de regering, en 4.600.000 acres (1.860 0,000 ha) Werd doorverkocht aan de landbouwers sterven duivin werkte. Tegen 1950, 89% van alle landbouwgrond Werd Eigenaar Afkomst bediende en slechts 11% was-tenant bediend.inspanningen MacArthur aan Lidmaatschap van Een vakbond aan te moedigen Een Ontmoeting met fenomenaal Succes, en deur 1947, 48% van de Niet-agrarische Beroepsbevolking werd Vakbond. Sommige van de Hervormingen MacArthur Werden Ingetrokken in 1948, Toen are eenzijdige controle van Japan Werd beŽindigd deur de Grotere betrokkenheid Van het ministerie van Buitenlandse Zaken.Tijdens de Bezetting , SCAP ontmoet succes, Zo Niet Geheel, afgeschaft Veel van De FinanciŽle coalities bekend als deZaibatsu, Sterven tevoren gemonopoliseerd industrie.Uiteindelijk Losser industriŽle groeperingen bekend alsKeiretsugeŽvolueerd. De Hervormingen gealarmeerd Velen in de Amerikaanse ministeries van Defensie en staat, sterven ZIJ in Strijd wordt voldaan Het Vooruitzicht van Japan en Zijn industriŽle Capaciteit als Een bolwerk Tegen de Verspreiding Van het communisme in AziŽ geloofd. 
In een toespraak tot het Congres op 19 april 1951 MacArthur verklaarde: 
Het Japanse volk Sinds de oorlog Hebben de grootste in reformatie Opgenomen in de moderne geschiedenis ondergaan. Met Een lovenswaardig wil, leergierigheid en duidelijke Capaciteit Om Te Begrijpen, Hebben ZE uit de als schakels in Het zog van de oorlog opgericht in Japan Een bouwwerk DAT Zich toelegt op de suprematie van de Individuele Vrijheid en Persoonlijke waardigheid, en in de daaropvolgende proces er is Gemaakt Van Een echt Representatieve regering vastbesloten OM de opmars van de Politieke Moraal, Vrijheid van Economische Onderneming, en Sociale Rechtvaardigheid. 
MacArthur de macht overdroeg aan de Japanse regering in 1949, Maar bleef in Japan tot afgelost deur president Harry S. Truman op 11 april 1951. De San Francisco Vredesverdrag, Op 8 september 1951 ondertekend, betekende Het einde van de geallieerde bezetting, en when Het Ging in werking op 28 april 1952 was Japan Opnieuw Een Onafhankelijke Staat.De Japanners vervolgens Gaven zoom de bijnaam Gaijin Shogun ("Buitenlandse militaire heerser" ), Maar pas rond Het Tijdstip van Zijn dood in 1964. 
Oorlogsmisdaden 
Drie rijen van Banken voldaan Een stuk van tien mannen Staan achter elanden. Achter hen Staan Vijf mannen in uniform. 
MacArthur was responsible for the Bevestiging nl de Handhaving van de Straffen for oorlogsmisdaden Uitgesproken deur Het Internationaal Militair Tribunaal voor het Verre Oosten.In Het najaar van 1945, de geallieerde militaire commissies in several Steden van het Oosten probeerden 5.700 Japanners, Taiwanezen en Koreanen for oorlogsmisdaden. Meer dan 4300 Werden veroordeeld, Bijna 1000 ter dood veroordeeld, en honderden gegeven Levenslange gevangenisstraf. De Kosten sterven Ontstaan ​​uit Incidenten sterven Het Opgenomenverkrachting van Nanking , De Dodenmars nl Manila bloedbad.De proef in Manilla van General Tomoyuki Yamashita, Japanse commandant in de Filippijnen van 1944 Werd bekritiseerd omdat' Yamashita Werd opgehangen for Iwabuchi's Manila bloedbad, sterven HIJ Niet had besteld en waarvan HIJ was waarschijnlijk Niet Op de Hoogte.Iwabuchi had zichzelf als de strijd om Manila Werd eindigend gedood.
MacArthur GAF Immuniteit for Ishii Shiro and other Leden Van het bacteriologisch onderzoek eenhedenin ruil for biologische oorlogsvoering Gegevens op basis van experimenten op Mensen.HIJ vrijgesteld also de Keizer en alle Leden van de Keizerlijke familie Betrokken bij oorlogsmisdaden including Princes,Chichibu , Asaka , Takeda , Higashikuni nl Fushimi, Van strafvervolging. MacArthur bevestigd DAT de KeizertroonsafstandNiet nodig Zou are.Daarbij negeerde HIJ Het Advies Van Vele Leden van de Keizerlijke Familie en Japanse intellectuelen sterven openlijk opgeroepen Tot het aftreden van de keizer en de Implementatie van Een regentschap.
Het latere leven
MacArthur, in uniform, Spreekt Van Een podium ontmoette diverse Microfoons. 
MacArthur Spreken op Soldier Field in Chicago in 1951
Sluiten woorden van de definitieve adres MacArthur om een ​​gezamenlijke zitting van het Congres 
Een dag na Zijn aankomst in San Francisco uit Korea op 18 april 1951, had MacArthur ontmoette are Gezin naar Washington, DC, where HIJ was Gepland OM Een Gezamenlijke Zitting Van het Congres te Pakken gevlogen. Het was are Eerste our en Jean's Aan het Vasteland Van de Verenigde Staten ook sinds 1937, Toen ZE getrouwd was Geweest, Arthur IV, nu 13 jaar oud, was Nog nooit in de VS Geweest [ 291 ] En, op 19 april 1951, MacArthur maakte Zijn laatste OfficiŽle Optreden in Een afscheidstoespraak Tot het Amerikaanse Congres presenteren en verdedigen van Zijn kant van are meningsverschil voldaan Truman dan de gedrag van de Koreaanse Oorlog. Tijdens Zijn toespraak Werd HIJ onderbroken deur vijftig ovaties.MacArthur eindigde Het Adres te Zeggen:
Ik ben het sluiten van mijn 52 jaar militaire dienst. Toen ik bij het leger, nog voor de eeuwwisseling, was het de vervulling van al mijn jongensachtige hoop en dromen. De wereld heeft meer dan vele malen gedraaid sinds ik de eed af op de vlakte in West Point, en de hoop en dromen zijn al lang verdwenen, maar ik herinner me nog het refrein van een van de meest populaire barak ballades van de dag waarop de meeste trots verkondigde dat "oude soldaten sterven nooit, ze gewoon verdwijnen." 
En net als de oude soldaat van die ballad, ik nu sluit mijn militaire carriŤre en gewoon verdwijnen, een oude soldaat die probeerde om zijn plicht te doen als God gaf hem het licht aan die plicht te zien. 
Good Bye. 
MacArthur Kreeg Publieke verering, sterven de Verwachtingen DAT HIJ Zou Lopen for Het presidentschap gewekt, Maar HIJ kandidaats was. In Plaats daarvan, onderschreven HIJ senatorRobert A. Taft , En was keynote spreker op de Republikeinse Nationale Conventie 1952. Taft verloor de nominatie OM Eisenhower, sterven Ging op de te Winnen1952 verkiezingdeur Een aardverschuiving.Eens Verkozen, Eisenhower overlegd ontmoette MacArthur Over het beŽindigen van de oorlog in Korea.
Douglas en Jean MacArthur Brachten Hun laatste jaar samen in Het penthouse Van het Waldorf Towers, Een Deel Van het Waldorf-Astoria Hotel.HIJ Werd Verkozen tot voorzitter van de Raad vanRemington Rand. in DAT jaar verdiende HIJ Een salaris van $ 68,000, in Aanvulling op $ 20,000 Loon en Vergoedingen als Een generaal Van het leger.Het Waldorf Werd Het decor for an Jaarlijkse verjaardagsfeest op 26 januari gegooid deur de Algemene voormalig plaatsvervangend chief engineer , Generaal-majoorLeif J. Sverdrup. Op de 1960 Feest voor 80ste verjaardag MacArthur, Veel van zijn vrienden Werden opgeschrikt deur Natuurlijk verslechterende Gezondheid van De Generaal. De Volgende Dag, stortte HIJ in en Werd voldaan spoed geopereerd in Het St. Luke's Hospital OM Een Ernstig gezwollen prostaat controleren.
Na Zijn Herstel, MacArthur methodisch Begon de afsluitende Daden van Zijn leven uit te Voeren. HIJ bezocht het Witte Huis for an laatste reŁnie ontmoet Eisenhower. In 1961 maakte HIJ Een 'sentimental journey' naar de Filippijnen, where HIJ Werd gedecoreerd deur-presidentCarlos Garcia ontmoette de Filippijnse Legioen van Eer. MacArthur aanvaard also Een $ 900,000 Voorschot van Henry Luce for the Rechten op Zijn memoires, en schreef Het volume DAT uiteindelijk including Zou Worden Gepubliceerd Herinneringen .secties Begon te verschijnen in serie vorm inLife magazinein de maanden for Zijn dood.
President John F. Kennedy gevraagd MacArthur's raadsman in 1961. De eerste of two Bijeenkomsten Werd gehouden Kort na de invasie van de Varkensbaai. MacArthur was Uiterst Kritisch Over het militaire advies gegeven aan Kennedy, en waarschuwde de jonge president aan Een Amerikaanse militaire opbouw in Vietnam te vůůrkomen, Erop te Wijzen DAT de Binnenlandse Probemen Een Veel Grotere Prioriteit Moet Worden gegeven.Kort for Zijn dood , MacArthur GAF Soortgelijk advies aan presidentLyndon B. Johnson.
In 1962, West Point geŽerd de rossen Broos MacArthur ontmoette DE Sylvanus Thayer Awardfor uitmuntende dienst aan de natie, sterft het Jaar daarvoor naar Eisenhower was gegaan. MacArthur's toespraak tot de cadetten in Het aanvaarden van de prijs had als thema Duty, Honor, Country: 
"De schaduwen langer Worden Voor mij. De schemering is hier. Mijn dagen oud are verdwenen, toon en tint. Ze are gegaan Schemeren deur de dromen van 'dingen sterven Waren. Hun Geheugen is a van de wonderlijke pipo, gevoed deur tranen, en overgehaald en gestreeld deur de Glimlach van gisteren. Ik luister tevergeefs, Maar ontmoette dorstige oren, for Het beheksen melodie van flauw bugels blazen reveille, van ver trommels Slaan van de Lange rol. In mijn dromen hoor ik Weer de crash van wapens, Het geratel van musketten, de vreemde, Treurige mompelen Van het Slagveld, Maar in de avond van Mijn Geheugen, Altijd kom ik terug naar West Point Wij Zijn er echo's en re-echo's:. .. Duty, Honor, Country Vandaag is mijn laatste appŤl ontmoet u , Maar Ik wil dat je weet DAT when ik steek de rivier Mijn laatste bewuste Gedachten Zullen Van het Korps, nl De Corps, nl Het Korps are. Ik neem nu afscheid. 
In 1963, President Kennedy gevraagd MacArthur Om Te Helpen bemiddelen van Een geschil Tussen de National Collegiate Athletic Association nl de Amateur Athletic Unioncontrole op amateursport in Het Land. Het geschil dreigde de deelname van de Verenigde Staten in Het ontsporenOlympische Zomerspelen 1964. Zijn Aanwezigheid Heeft Geholpen OM Een deal makelaar, en deelname aan de spellen Ging including Gepland. 
Twee zwarte granieten plaat gegraveerd met de Namen "Douglas MacArthur" en "Jean Faircloth MacArthur" 
Douglas MacArthur stierf op Walter Reed Army Medical Center op 5 april 1964 van levercirrose.Kennedy had Een Handelen vanstaatsbegrafenis for zijn eigen doodin 1963, en Johnson bevestigde de richtlijn, sterven bepaalt DAT MacArthur Worden begraven "with all eer Een dankbare natie can schenken op Een overleden gehouden." [ 306 ] Op 7 april Werd Zijn Lichaam genomen op Een begrafenis trein naarUnion Station en getransporteerd deur Een rouwstoet Naar het Capitool,Waar het lag in De Staat. Naar Schatting 150.000 Mensen ingediend deur Hetbier. Het Lichaam Werd uiteindelijk gelegd Om Te Rusten in De Rotonde van deDouglas MacArthur Memorialin Norfolk, Virginia.
In 1960 had de Burgemeester van Norfolk, Virginia, voorgesteld ontmoette behulp van Fondsen sterven deur overheidsbijdrage aan De Oude Norfolk gerechtsgebouw verbouwen als Een gedenkteken aan generaal MacArthur en als opslagplaats for are papieren, Decoraties, en herinneringen sterven HIJ had aanvaard. Gerestaureerd en Gerenoveerd , Het Gebouw Bevat Negen museumzalen waarvan de inhoud Weer te Geven van De Generaal van 50 jaar militaire dienst. In Het Hart van Het gedenkteken is a rotonde. In het midden van Ligt Een Gezonken cirkelvormige crypte voldaan two Marmeren sarcofagen, Een for MacArthur,De Andere for Jean, sterven bleef wonen in Het Waldorf Towers tot Haar Eigen dood in 2000.
Nalatenschap 
MacArthur Heeft nogal Een Omstreden erfenis. In de Filippijnen in 1942, leed HIJ Een nederlaag DATGavin Langomschreven als "de grootste in in de geschiedenis van de Amerikaanse Buitenlandse oorlogen.Zijn Brede Begrip van de rol van de soldaat als including Civiele Zaken, Het onderdrukken van rellen en low-level conflict, Werd gepasseerd deur de meerderheid sterven in Europa vochten tijdens de Tweede Wereldoorlog, en Zagen Hun rol als Het Bestrijden van de Sovjet-Unie.In tegenstelling tot hen, in Zijn Overwinningen in Nieuw-Guinea in 1944, de Filippijnen in 1945 en Korea in 1950 vocht HIJ in de minderheid , en Vertrouwde op manoeuvre en vuurkracht for succes.Het was Zijn opluchting DAT de grootste in botsing Gehad, omdat' Het wierp Een lange schaduw op de Amerikaanse civiel-militaire Relaties for decennia. when Lyndon Johnson Een Ontmoeting met generaalWilliam Westmorelandin Honolulu in 1966, Zei HIJ Tegen zoom: ".. Generaal, Ik Heb Veel Rijden op u Ik hoop DAT Je Niet Trekken Van Een MacArthur op mij" MacArthur opluchting "Liet Een blijvende stroom van Populaire sentiment DAT in Zaken van Oorlog en Vrede, de militaire weet echt Het Beste, "een filosofie, sterven bekend Werd als" MacArthurism. 
MacArthur Blijft Een controversiŽle en raadselachtige figuur. HIJ Werd afgeschilderd als Een reactionaire, hoewel HIJ in Veel opzichten Zijn Tijd ver vooruit was. HIJ verdedigde Een progressieve Aanpak van de reconstructie van de Japanse Samenleving, Holland met het argument DAT alle beroepen uiteindelijk eindigde slecht for the bezetter en de Bezette. HIJ was Vaak uit de pas ontmoet Zijn tijdgenoten, Zoals in 1941, Toen HIJ beweerde DAT nazi-Duitsland de Sovjet-Unie, Niet Kon verslaan, Toen HIJ stelde DAT Noord-Korea en China Waren Geen Louter Sovjet-poppen , nl de rust van Zijn carriŤre in Zijn aandringen DAT De Toekomst lag in Het Verre Oosten. This impliciet afgewezen Witte Amerikaanse Hedendaagse noties their Eigen raciale superioriteit. HIJ Altijd Behandeld Filippijnse en Japanse Leiders ontmoet respect als gelijken. Op hetzelfde ogenblik, are Victoriaanse gevoeligheden deinsde Op Het gelijktrekken Manila ontmoette luchtbombardementen, Een Houding de geharde Tweede Wereldoorlog Generatie beschouwd als ouderwets.when gevraagd dan MacArthur, Blamey Eens gezegd DAT "De Beste nl de slechtste dingen 'dobbelsteen je hoort dan zoom are Beide Waar zijn.

Douglas MacArthur Memorialin Norfolk, Virginia. is Het standbeeld ENL duplicaat van de Een op West Point. De basis herbergt Eentijdcapsulesterven Verschillende MacArthur, Norfolk en MacArthur Foundation memorabilia contains.

 

 

 

MacArthur's sarcofaag Op de MacArthur Memorial in Norfolk

 


Edward Henry Butch O'Hare

Luitenant Edward Henry "Butch" O'Hare (13 maart 1914 - 26 november 1943) was een Iers-Amerikaanse zeevliegenier van de Marine van Verenigde Staten , die op 20 februari 1942 werd de marine de eerste vliegende aas toen hij single- eentje aangevallen een formatie van 9 zware bommenwerpers nadert zijn vliegdekschip. Hoewel hij een beperkte hoeveelheid munitie had, slaagde hij erin om neer te schieten of te beschadigen meerdere vijandelijke bommenwerpers. Op 21 april 1942 werd hij de eerste marine-ontvanger van de Medal of Honor in de Tweede Wereldoorlog . 
Laatste actie O'Hare's vond plaats in de nacht van 26 november 1943, terwijl hij het leiden van de Amerikaanse marine allereerste nachtelijke fighter aanval gelanceerd vanaf een vliegdekschip. Tijdens deze ontmoeting met een groep Japanse torpedo bommenwerpers , O'Hare's F6F Hellcat werd neergeschoten; zijn vliegtuig werd nooit gevonden. In 1945, de US Navy destroyer USS O'Hare (DD-889) werd naar hem vernoemd. 
Een paar jaar later, kolonel Robert R. McCormick , uitgever van de Chicago Tribune , stelde voor dat de naam van Chicago's Orchard Depot luchthaven veranderd worden als een eerbetoon aan Butch O'Hare. Op 19 september 1949 werd de luchthaven van Chicago, Illinois omgedoopt O'Hare International Airport naar O'Hare's moed te eren. De luchthaven wordt een Grumman F4F-3 museum vliegtuigen repliceren van de ene door Butch O'Hare gevlogen tijdens zijn Medal of Honor vlucht. De Grumman F4F-3 Wildcat tentoongesteld werd teruggevonden vrijwel ongeschonden uit de bodem van Lake Michigan, waar het zonk na een training ongeval in 1943 toen het ging de training vliegdekschip USS Wolverine (IX-64) . In 2001 heeft de Air Classics Museum verbouwd het vliegtuig naar de F4F-3 Wildcat dat O'Hare vloog op zijn Medal of Honor vlucht repliceren.is de gerestaureerde Wildcat tentoongesteld in de westkant van Terminal 2 achter de veiligheidscontrole te eren naamgenoot O'Hare International Airport. 
Het vroege leven
Edward Henry "Butch" O'Hare werd geboren in Sint- Louis, Missouri naar Edward Joseph O'Hare en Selma O'Hare. Butch had twee zussen, Marilyn en Patricia. Toen hun ouders scheidden in 1927, Butch en zijn zussen bleven bij hun moeder Selma in St. Louis, terwijl hun vader Edward verhuisde naar Chicago. Butch's vader was een advocaat die nauw samenwerkte met Al Capone alvorens tegen hem en het helpen veroordeelde Capone van belastingontduiking . 
Butch O'Hare afgestudeerd aan de westerse Militaire Academie in 1932. Het jaar daarop ging hij naar de Verenigde Staten Naval Academy in Annapolis, Maryland . Afgestudeerd en benoemde een Ensign op 3 juni 1937, diende hij twee jaar aan boord van het slagschip USS New Mexico (BB-40) . In 1939 begon hij vliegopleiding bij NAS Pensacola in Florida , het leren van de basics op Naval Aircraft Factory N3N-1 "Yellow Peril" en Stearman NS-1 tweedekker trainers, en later op de geavanceerde SNJ trainer. Op de wendbare Boeing f4b-4A , trainde hij in aerobatics evenals luchtfoto schietoefeningen. Hij vloog ook de SBU Corsair en de TBD Devastator . 
In november 1939 werd zijn vader doodgeschoten, waarschijnlijk door Al Capone's gewapende mannen. Tijdens Capone's belastingontduiking proef in 1931 en 1932, had O'Hare's vader belastend bewijs dat uiteindelijk hielp Capone weg verstrekt. Er is speculatie dat dit werd gedaan om ervoor te zorgen dat Butch kreeg in de Naval Academy, of om het goede voorbeeld geven. Wat ook de motivatie, werd de oudste O'Hare in zijn auto doodgeschoten, werd een week voor Capone vrijgelaten uit gevangenschap. 
Wanneer Butch eindigde zijn marine luchtvaart training op 2 mei 1940,Hij werd toegewezen aan USS Saratoga (CV-3) Eskader Drie (VF-3). O'Hare nu getraind op de Grumman F3F en vervolgens afgestudeerd aan de Brewster F2A Buffalo. Luitenant John Thach , dan executive officer van VF-3, ontdekte uitzonderlijke vliegende vaardigheden O'Hare en nauw begeleid de veelbelovende jonge piloot.Thach, die later het zou ontwikkelen Thach Weave luchtgevecht tactiek, benadrukte gunnery in zijn opleiding. In 1941, meer dan de helft van alle VF-3 piloten, waaronder O'Hare, verdiende de "E" voor schietoefeningen excellence. 
In het begin van 1941, Fighting Squadron Drie overgebracht naar USS Enterprise (CV-6) , terwijl de drager USS Saratoga (CV-3) ondergingen onderhoud en revisie werk bij Bremerton Navy Yard . 
Op maandagochtend, 21 juli O'Hare maakte zijn eerste vlucht in een Grumman F4F Wildcat . Volgende stops in Washington en Dayton, in landde hij St. Louis op dinsdag. Een bezoek aan de vrouw van een vriend in het ziekenhuis die middag, O'Hare ontmoette zijn toekomstige vrouw, verpleegster Rita Wooster, stelt voor haar de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Na O'Hare nam instructie in het rooms-katholicisme te bekeren , hij en Rita trouwde in St. Mary Katholieke Kerk in Phoenix op zaterdag 6 september 1941. Voor hun huwelijksreis, zeilden zij naar Hawaii op afzonderlijke schepen, Butch op Saratoga, die moest voltooide wijzigingen op Bremerton, en Rita op de Matson liner Lurline. Butch werd geroepen om de plicht van de dag na de Japanse aanval op Pearl Harbor . 
Op zondagavond, 11 januari 1942, als Butch en andere VF-3 officieren aten diner in het officierskajuit, de vervoerder Saratoga werd beschadigd door een Japanse torpedo getroffen terwijl zuidwesten van Hawaii patrouilleren. Ze verbleef vijf maanden in de reparatie aan de westkust, dus VF-3 squadron overgeplaatst naar de USS Lexington (CV-2) op 31 januari
Op maandagochtend, 21 juli O'Hare maakte zijn eerste vlucht in een Grumman F4F Wildcat . Volgende stops in Washington en Dayton, in landde hij St. Louis op dinsdag. Een bezoek aan de vrouw van een vriend in het ziekenhuis die middag, O'Hare ontmoette zijn toekomstige vrouw, verpleegster Rita Wooster, stelt voor haar de eerste keer dat ze elkaar ontmoetten. Na O'Hare nam instructie in het rooms-katholicisme te bekeren , hij en Rita trouwde in St. Mary Katholieke Kerk in Phoenix op zaterdag 6 september 1941. Voor hun huwelijksreis, zeilden zij naar Hawaii op afzonderlijke schepen, Butch op Saratoga, die moest voltooide wijzigingen op Bremerton, en Rita op de Matson liner Lurline. Butch werd geroepen om de plicht van de dag na de Japanse aanval op Pearl Harbor . 
Op zondagavond, 11 januari 1942, als Butch en andere VF-3 officieren aten diner in het officierskajuit, de vervoerder Saratoga werd beschadigd door een Japanse torpedo getroffen terwijl zuidwesten van Hawaii patrouilleren. Ze verbleef vijf maanden in de reparatie aan de westkust, dus VF-3 squadron overgeplaatst naar de USS Lexington (CV-2) op 31 januari. 
De Tweede Wereldoorlog dienst
Medal of Honor vlucht 

Publiciteit beelden van O'Hare en Thach bij Kaneohe Naval Air Station, 10 april 1942. Opmerking manchetten gemonteerd op blade wortels van Grumman F4F-3 propeller om de luchtstroom te verhogen om de motor, het vermijden van motorkoeling problemen. 
Beroemdste vlucht O'Hare's opgetreden tijdens de Pacifische Oorlog op 20 februari, 1942 LT O'Hare en zijn wingman waren de enige Amerikaanse marine-strijders in de lucht wanneer een tweede golf van Japanse bommenwerpers zijn vliegdekschip Lexington aanvielen. 
Butch O'Hare was aan boord van het vliegdekschip USS Lexington , die de taak van het indringende vijand-held wateren ten noorden van had toegewezen New Ireland . Terwijl nog 450 mijl van de haven van Rabaul , in 1015, de Lexington pakte een onbekend vliegtuig op de radar 35 mijl van het schip. Een zes-vliegtuig gevechtspatrouille werd gelanceerd, twee vechters te worden gericht aan de contactpersoon te onderzoeken. Deze twee vliegtuigen, onder bevel van luitenant John Thach neergeschoten een viermotorige Kawanishi H6K 4 Type 97 ("Mavis") vliegende boot ongeveer 43 mijl uit op 1112. Later twee andere vliegtuigen van het gevecht patrouille werden naar een andere radarcontact verzonden 35 mijl verder, het neerschieten van een tweede Mavis in 1202. Een derde werd contact gemaakt 80 mijl uit, maar van koers en verdween. Op 1542 trok een gekarteld vee signaal de aandacht van de Lex van radar operator. Het contact was toen verloren, maar verscheen in 1625 zevenenveertig mijl ten westen en sluiten snel. Butch O'Hare, vliegen F4F Wildcat BuNo 4031 "White F-15", was een van de verschillende pilots gestart om te onderscheppen de inkomende 9 Japanse Mitsubishi G4M "Betty" bommenwerpers uit 2e Chutai van 4de Kokutai ,op dit moment vijf gehad al neergeschoten. 
Op 1649, het Lexington radar pakte een tweede vorming van Betty van 1 Chutai van 4 Kokutai slechts 12 mijl uit, op de ontkoppeld kant van de taskforce, helemaal algemene stemmen. De vervoerder had slechts twee stakingen links om de indringers te confronteren: Butch en zijn wingman "Duff" Dufilho . Aangezien alleen de bescherming van de Lexington 's, reed ze naar het oosten en kwamen 1.500 meter boven de acht aanvallen Bettys negen mijl uit op 1700. Dufilho's geweren waren vastgelopen en zou niet afgegaan, waardoor alleen O'Hare om de drager te beschermen. De vijand formatie was een V van Vs vliegen heel dicht bij elkaar en met behulp van hun achteren gerichte geweren voor wederzijdse bescherming. O'Hare's Wildcat, gewapend met vier 50-kaliber geweren, met 450 rondes per pistool, had genoeg munitie voor ongeveer 34 seconden bakken. 
InitiŽle manoeuvre O'Hare was een high-side duikaanval dienst accuraat doorbuiging schieten. Hij nauwkeurig geplaatst uitbarstingen van geweervuur ​​in de juiste motor een Betty's en de vleugel brandstoftanks; wanneer het getroffen ambacht van Nito Hiko Heisō Tokiharu Baba (3e Shotai )aan de rechterzijde van de formatie abrupt slingerde naar stuurboord, dook hij naar de andere kant van de vorming van V en gericht op de vijand bommenwerper van Itto Hiko Heisō Bin mori (3e Shotai)op de extreem-links. Toen hij zijn derde en vierde afvuren passes, de Japanse vliegtuigen waren dicht genoeg bij de Amerikaanse schepen voor hen om hun vuren luchtafweer geschut. De vijf overlevenden in geslaagd om hun munitie vallen, maar alle tien 250kg bommen gemist.O'Hare hits waren zo geconcentreerd, de gondel van een Betty sprong uit zijn bevestigingen, na O'Hare bliezen de toonaangevende Shōsa Takuzo Ito's Betty's poort motor. O'Hare geloofde dat hij was neergeschoten vijf bommenwerpers, en beschadigde een zesde. Lieutenant Commander Thach aangekomen bij de scŤne met de andere piloten van de vlucht, later melden dat op een gegeven moment dat hij drie van de vijandelijke bommenwerpers vallen in vlammen op hetzelfde moment zag.
In feite, O'Hare vernietigd slechts drie Betty: Nito Hiko Heisō Tokiharu Baba's van 3rd Shotai, ITTO Hiko Heisō Susumu Uchiyama's (vliegen op linkervleugel van de toonaangevende V, 1ste Shotai) en de leider van de formatie, Shōsa Takuzo Ito's. Deze laatste (vliegen op het hoofd van toonaangevende V) linker motor Betty's werd geraakt op het moment dat zij haar munitie vallen. De piloot Hiko Heisōchō Chuzo Watanabe probeerde Lexington raken met zijn beschadigde vliegtuig. Hij miste en vloog het water in de buurt van Lexington in 1712. Nog twee Betty's werden beschadigd door O'Hare's aanvallen. Itto Hiko Heisō Kodji Maeda (2e Shotai, linkervleugel van V) veilig geland op Vunakanau vlieghaven en ITTO Hiko Heisō Bin Mori was later neergeschoten door LT Noel Gayler ("White F-1", VF-3) wanneer het proberen om 40 mijl te ontsnappen uit Lexington. 
Met zijn munitie verbruikt, O'Hare terug naar zijn drager, en werd per ongeluk, maar zonder effect door een .50-kaliber machinegeweer uit de Lexington beschoten. O'Hare's vechter was, in feite, is getroffen door slechts ťťn kogel tijdens zijn vlucht, de enige kogelgat in F-15's poort vleugel uitschakelen van de luchtsnelheid indicator. Volgens Thach, Butch vervolgens benaderde het pistool platform om rustig te zeggen tegen de in verlegenheid gebracht luchtafweer schutter die op hem had afgevuurd, "Zoon, als je niet stopt met schieten op mij toen ik mijn wielen naar beneden gekregen, ik ben gaat te hebben om u te melden bij de artillerie officier.
Thach berekend dat O'Hare slechts zestig rondes van munitie voor elke bommenwerper vernietigde hij had gebruikt; een indrukwekkend staaltje van schietvaardigheid. Naar de mening van Admiral Brown en van Captain Frederick C. Sherman , commandant van de Lexington, kunnen acties luitenant O'Hare hebben gered van de drager van ernstige schade of zelfs verlies. Tegen 1900 alle Lexington vliegtuigen was teruggevorderd, behalve voor twee F4F-3 Wildcats neergeschoten terwijl het aanvallen van vijandelijke bommenwerpers; beiden werden verloren, terwijl het maken van gestage, niet-afbuiging loopt van achteruit van hun doelstellingen. De piloot van een gevechtsvliegtuig werd gered, de andere ging met zijn vliegtuig. 
De Lexington terug na de Nieuw-Guinea raid op Pearl Harbor voor reparaties en om haar te hebben verouderde 8-inch kanonnen verwijderd, het overbrengen van een aantal van haar F4F-3 jachtvliegtuigen aan de USS Yorktown (CV-5) met inbegrip BuNo 4031 "White F-15 ", dat O'Hare tijdens zijn beroemde missie had gevlogen. De piloot toegewezen aan deze vliegtuigen vliegen naar Yorktown werd vermaand door O'Hare net voor het opstijgen om goede zorg van zijn vliegtuig te nemen. Even later, de vechter nam tevergeefs af, naar beneden rolt het dek en in het water; de pilot werd teruggevonden, maar "White F-15" werd verloren.

VF-3: Voorste rij, tweede van rechts: Lt. Edward Butch O'Hare.

 

 

F4F-3A Wildcats gevlogen door LCMDR. Thach (F-1) en Lt. O'Hare (F-13) tijdens de luchtfotografie vlucht van 11 april 1942.

Onderscheidingen . 
Op 26 maart werd Butch in Pearl Harbor begroet door een horde journalisten en radio omroepers. Tijdens een radio-uitzending in Honolulu, genoot hij de kans om hallo te zeggen tegen Rita ("Hier is een grote grote radio knuffel, het beste wat ik kan doen onder de gegeven omstandigheden") en zijn moeder ("Liefde van mij aan jou").Op 8 april, bedankte hij de Grumman Aircraft Corporation fabriek in Bethpage (waar de F4F Wildcat werd gemaakt) voor 1.150 dozen van Lucky Strike sigaretten, een totaal van 230.000 rookt. Extatische Grumman arbeiders hadden de hoed om de sigaretten in de waardering van O'Hare's combat overwinningen te kopen in een van hun F4F Wildcats doorgegeven. Een trouwe Camel roker, Butch opende een kartonnen doos, beslissen dat het was het minste wat hij voor de goede mensen terug in Bethpage kon doen. In zijn brief aan de Grumman medewerkers schreef hij, "Je bouwt ze, we zullen ze vliegen en tussen ons, we kunnen niet worden geslagen." Het was een gevoel dat hij vaak zou verwoorden in de volgende twee maanden. 
Door neer te schieten vijf bommenwerpers werd O'Hare een vliegende aas , werd geselecteerd voor promotie naar luitenant ter zee , en werd de eerste zeevliegenier om de ontvangen Medal of Honor . Met president Franklin D. Roosevelt op zoek op, O'Hare's vrouw Rita geplaatst de medaille om zijn nek. Na ontvangst van de Medal of Honor van president Franklin D. Roosevelt , de toenmalige LT O'Hare werd beschreven als "bescheiden, onverstaanbaar, humoristisch, verschrikkelijk mooi en meer dan een beetje in verlegenheid gebracht door de hele zaak". 
O'Hare ontving verdere decoraties later in 1943 voor acties in gevechten in de buurt van Marcus Island in augustus en de daaropvolgende missies in de buurt van Wake Island in oktober. 
Non-combat plicht 
O'Hare is niet in dienst bij de bestrijding van de plicht van begin 1942 tot eind 1943. Belangrijke gebeurtenissen in deze periode inclusief het vliegen met een F4F-3A Wildcat (BuNo 3986 "White F-13") als luitenant Jimmy Thach's wingman voor publiciteit opnames op 11 april 1942, de Medal of Honor presentatie op het Witte Huis op 21 april, en de welkome parade in O'Hare hometown op zaterdag 25 april, 1942. 
De ontvangst parade werd gehouden in St. Louis . Bij het ​​beginpunt, O'Hare, het dragen van de indrukwekkende blauwe linten Medal of Honor om zijn nek, werd geleid naar de achterbank van een zwarte geopend Packard Phaeton, waar hij zat tussen zijn vrouw Rita en zijn moeder Selma. De parade begon op de middag, onder leiding van een politie-escorte motorfiets, toen kwam de band uit Jefferson Barracks, marcherende veteranen, een vrachtwagen vol met fotografen, O'Hare's Phaeton (met een zes-man Marine erewacht naast) en andere open auto's. Hekkensluiter was de gehele 350-lid student lichaam van de westerse militaire academie. St. Louis burgemeester William Dee Becker gepresenteerd O'Hare met vier-dial horloge een gouden navigator gegraveerd met de woorden "Om Lt. Commander Edward H. O'Hare, USN, vanuit een trots en dankbaar Stad van St. Louis, 25 april 1942 ".Zoals Butch O'Hare's moeder en zijn zussen geknipt krant verhalen en foto's van de volgende dagen, zijn plaats in de geschiedenis begon te lichten, op hen. Een krantenkop lezen, "60.000 geven O'Hare een held is welkom hier." De Verenigde Staten in 1942 hard nodig een live-held, en Butch O'Hare was een jonge, knappe zeevliegenier, dus nam hij deel aan verschillende oorlog band toert de volgende maanden. 
Op 19 juni 1942 O'Hare verondersteld bevel van VF-3, het verlichten van Lieutenant Commander Thach.Hij werd verplaatst naar Maui, Hawaii, met andere piloten te instrueren in het gevecht tactiek. US Navy beleid was zijn beste gevechtspiloten gebruiken om nieuwere piloten te trainen, in tegenstelling tot de Japanse praktijk van het houden van hun beste piloten vliegen gevechtsmissies. Ensign Edward L. "Whitey" Feightner , die met O'Hare in juli 1942 diende, zei later, dat een van de beste stukjes informatie O'Hare doorgegeven aan hem, was: "Als je ooit springt een van deze Zeros en u verrassen hem, vergeet niet, het eerste wat hij gaat doen is een lus. Laat hem niet te volgen in het! Tegen de tijd dat je in het een tweede keer, zal hij achter je. Het eerste wat je moet doen als hij begint de lus is het maken van een harde bocht naar rechts en blijven draaien. Je zult direct om te komen, en toen hij bodems uit de lus, dan heb je recht op zijn staart te zijn! "O'Hare ook gerelateerd" Allereerst alles, vergeet niet, in de wereld van vandaag, wanneer u opstijgen en de vijand, je gaat worden in de minderheid. Als je wilt overleven deze oorlog, moet je kijken achter je elke kans die je krijgt. Zelfs als je de trekker over te halen , zeker om achter te kijken, want er is gonna iemand terug te zijn. " 
Een anekdote over O'Hare, het dienen als instructeur op Hawaii mid-1942: 
"(O'Hare) was een groot zwemmer en speer visser, en hij drong erop aan dat het squadron zwemmen met hem Zwemmen met Butch O'Hare betekende dat om acht uur in de ochtend, je zwom in de oceaan uit Maui.; Hij zou nog steeds die er zijn om drie uur in de middag! Als hij honger kreeg, zou Butch rollen en duiken, en het volgende wat je wist, zou hij komen met een vis van een soort. Dan zou hij gewoon rollen en leugen op zijn rug als een otter en eet het ding rauw! Hij echt indruk op ons mee! Op een dag kwam hij terug naar de oppervlakte met een octopus gedrapeerd over zijn arm. Hij zei: 'Nu, je moet leren hoe om te doden deze dingen, jongens: je bijten 'em direct achter het oog.' En met dat, chomped hij naar beneden! De octopus heeft een soort van ruggenmerg daar, en bijten het daar doet doden! Dan hadden we om terug te gaan naar het strand waLT Edward O'Hare bij persconferentie met LCDR John Thach en verslaggevers bij de Royal Hawaiian Hotel op 26 maart 1942ar Butch deze dingen in een koekenpan zou zetten met een beetje olie en wat zout en roer ze rond. Hij genoot van hen, maar ze smaakten oude rubberbanden voor mij! " 
ENS H. Pahl in een F6F-3 Hellcat van VF-6 onder bevel van O'Hare (1943). 
Op 2 maart 1943, Butch ontmoette Rita en omhelsde zijn een maand oude dochter, Kathleen, voor de eerste keer. Zijn familie woonde in Coronado op 549 Orange Avenue, in de buurt van North Island NAS . Aan het einde van maart 1943, O'Hare gemaakt Ensign Alexander Vraciu , een jonge Naval Reservist net uit de vliegschool, zijn wingman. Op 15 juli 1943, VF-3 verwisseld aanduidingen met VF-6 squadron.
Keer terug naar het gevecht 
Dit deel moet extra citaties voor verificatie . Gelieve te helpen verbeteren van dit artikel door de toevoeging van citaten aan betrouwbare bronnen . Unsourced materiaal kan worden aangevochten en verwijderd. (Februari 2011) 
Uitgerust met de zeer succesvolle vervolg op de Wildcat, de nieuwe Grumman F6F-3 Hellcat , tweederde van de VF-6 (vierentwintig F6F-3 vetzuren) onder bevel Butch O'Hare's begonnen op 22 augustus 1943 het licht carrier USS Independence (CVL-22) . [26] De komst van de F6Fs met hun krachtige Pratt & Whitney R-2800 radiale motoren in eind 1943 in combinatie met de inzet van de nieuwe Essex klasse vervoerders en de Onafhankelijkheid klasse vervoerders gaf onmiddellijk de VS Pacific Fleet lucht suprematie waar de Fast Carrier Force bediend. Eerste gevechtsmissie de Hellcat's vond plaats op 31 augustus 1943, in een staking tegen Marcus Island . De F6F deed het goed tegen de Japanse strijders, en bewees dat met de juiste tactiek en teamwork de Japanse Zero hoeven niet te worden beschouwd als een superieure vijand. VF-6 combat debuut op de onafhankelijkheid ging ook redelijk goed. Voor zijn acties in gevechten in de buurt van Marcus Island op 31 augustus 1943, werd O'Hare bekroond met de Distinguished Flying Cross . [27] Voor zijn acties in latere missies in de buurt van Wake Island op 5 oktober 1943, O'Hare werd bekroond met een Gouden Ster in plaats van een tweede Distinguished Flying Cross. 
Op 10 oktober 1943, O'Hare vloog met VF-6 [29] opnieuw in de luchtaanvallen op Wake Island. Op deze missie Lt. (JG) Alex Vraciu, de toekomst aas, was zijn wingman - zowel Butch en Vraciu scoorde die dag. Toen ze kwam over een vijandelijke formatie Butch nam de buitenkant vliegtuig en Vraciu nam de binnenkant vlak. Butch ging onder de wolken op een Japanse krijgen Mitsubishi Zero en Vraciu verloor hem, dus Vraciu hield een oogje op een tweede Zero die ging naar het eiland Wake en landde. Vraciu beschoten de Zero op de grond, toen zag een Betty bommenwerper en schoot hem neer. Bij terugkeer naar de vervoerder, O'Hare vroeg Vraciu waar hij ging en Vraciu wist toen dat hij zeker zou zijn gebleven met zijn leider. Alex Vraciu later vertelde [30] na de oorlog, "O'Hare leerde veel van het squadron leden kleine dingen die later hun leven zou redden. Een voorbeeld hiervan was om je nek draaien voordat u een strafing run om ervoor te zorgen dat vijandelijke strijders waren niet op je staart. "Vraciu ook geleerd van O'Hare de" highside pas "gebruikt voor de aanval op het Japanse Mitsubishi Betty bommenwerpers. De highside techniek werd gebruikt om de dodelijke 20-mm vuur van de Betty's staartschutter vermijden. De Wake Island inval zou de laatste gelegenheid Butch zou VF-6 te leiden in de strijd zijn. Volgens de beschikkingen van 17 september 1943, oktober gevonden Butch O'Hare als Commander Air Group (CAG) commandant Air Group Six, begonnen met de beroemde USS Enterprise (CV-6) . Functioneren als CAG, werd O'Hare gegeven bevel van de gehele onderneming Air Group: F6F vechters, SBD Dauntless duikbommenwerpers, TBF Avenger torpedo vliegtuigen en 100 piloten. 
Nu het toezicht op drie eskaders, O'Hare drong nog steeds dat iedereen hem "Butch." O'Hare's VF-6 squadron zou "nog blijven opgebroken" tussen drie lichte vliegdekschepen , het squadron had zelf gemaakt maar ook nuttig invullen van het licht dragerlucht groepen en AirPac had geen goed opgeleide vervangingen bij de hand. Als gevolg hiervan, Fighting Squadron Twee (VF-2) aan boord van de USS Enterprise uit november 1943 en werd Butch's nieuwe Fighting Squadron. Terwijl hij zijn nieuwe lucht groep klaargemaakt, leed hij aan wat hij bedoeld als een tijdelijke scheiding van zijn geliefde VF-6 "Felix the Cat" Squadron. Het nieuws, dat de CO moest ze vertrekken, raakte ook de mannen van VF-6 hard. O'Hare vloog voor het eerst een TBM-1 Avenger als CAG-6 commando vliegtuigen met Bombardier Del Delchamps, AOM1 / c en radioman Hal Coleman als bemanningsleden. Met zijn goede radio faciliteiten, volgzaam handling, en lange afstand, de Grumman Avenger, die een ideale opdracht vliegtuigen voor Air Group Commanders (KG's), maar Butch beschouwd als de Grumman torpedo bommenwerper als een 'lame turkey' in vergelijking met de Grumman F6F vechter. 
Later admiraal Radford geŽerd een verzoek van O'Hare naar een vechter als opdracht vliegtuigen in plaats van de Avenger te nemen, zodat O'Hare in een noodlottige beslissing gelukkig trok Grumman F6F-3 Hellcat Bureau Nummer 66.168 van het zwembad vloot aan zijn opdrachtgever CAG geworden vliegtuig, genummerd "00". [31] Van 20-23 november 1943, de Amerikaanse troepen landden in de Gilberts ( Tarawa en Makin ), en de Enterprise trad in het verstrekken van close air support aan de mariniers landing op Makin Island. Uitgerust met de Grumman F6F Hellcat , de US Navy gevechtspiloten in handen de lucht en kon de vloot te beschermen tegen aanvallen van Japanse vliegtuigen.
Laatste missie en dood 
Geconfronteerd met de Amerikaanse daglicht lucht superioriteit , de Japanse snel ontwikkelde tactiek te sturen torpedo-gewapende Mitsubishi G4M Betty bommenwerpers op nachtelijke missies vanuit hun bases in de Marianen tegen de Amerikaanse vliegdekschepen. Eind november lanceerden zij deze lage hoogte stakingen bijna elke nacht bij Enterprise en andere Amerikaanse schepen, dus admiraal Arthur W. Radford, O'Hare en Commander te krijgen Tom Hamilton , CV-6 Air Officer, waren nauw betrokken bij de ontwikkeling van ad hoc contra-tactiek, de eerste carrier-based nachtjager operaties van de Amerikaanse marine. Plan van O'Hare's nodig van de Vervoerder Fighter directeur Officer (FDO) om inkomende vijandelijke formaties te spotten op een afstand en stuur een sectie "Bat Team", bestaande uit een TBF Avenger torpedo bommenwerper en twee F6F Hellcat vechters in de richting van de Japanse indringers. Hoewel verbeteringen in nieuwe soorten luchtvaart radar waren snel verschijnen van de ingenieurs van MIT en de elektronische industrie, de beschikbare primitieve radars in 1943 waren zeer omvangrijk, toegeschreven aan het feit dat zij bevatten vacuŁmbuis technologie. Radars alleen de ruime TBF Wrekers uitgevoerd, maar niet op de kleine en sneller Hellcats, zodat de radar uitgeruste TBF Avenger zou Hellcats leiden naar achter de inkomende bommenwerpers, dicht genoeg voor de F6F piloten visueel de blauwe uitlaat vlammen plek van de Japanse bommenwerpers. Ten slotte is de Hellcats zou sluiten in en schiet de-torpedo dragen bommenwerpers. 
Een van de vier 'Bat Team' gevechtspiloten om deze experimentele nachtjager operaties uit te voeren om te onderscheppen en te vernietigen vijandelijke bommenwerpers aanvallen van geallieerde landing krachten was toen-LT Roy Marlin Voris , die na de oorlog opgericht en beval de marine vlucht eskader, de Blue engelen . 
In de nacht van 26 november 1943, de Enterprise introduceerde het experiment in de co-operatieve controle van Avengers en Hellcats voor nachtelijke gevechten, toen de drie-vliegtuig team van het schip brak een grote groep van de land-based bommenwerpers aanvallen Task Group TG 50.2. O'Hare vrijwilliger om deze missie leiden tot de allereerste Navy nachtelijke fighter aanval uit te voeren vanaf een vliegdekschip naar een grote kracht van de vijandelijke torpedo bommenwerpers te onderscheppen. Toen het gesprek kwam naar de strijders mens, Butch O'Hare aan het eten was. Hij greep een deel van zijn avondmaal in zijn vuist en begon te rennen voor de ready room. Hij was gekleed in losse mariene overall. De nachtjager eenheid bestaande uit 1 VT en 2 VF werd gekatapulteerd tussen 1758 en 1801. De pilots voor deze vlucht waren Butch O'Hare en Ensign Warren Andrew 'Andy' Skon van VF-2 in F6Fs en de Commandeur van VT-6 , LCDR John C. Phillips in een TBF1-C. De bemanning van de TBF torpedo vliegtuig bestond uit LTJG Hazen B. Rand, een radar specialist en Alvin Kernan, AB, AOM1 / c. De 'Black Panthers', als de nacht strijders werden gesynchroniseerd, nam voor de schemering en vloog naar buiten in de inkomende massa van Japanse vliegtuigen. 
Verwarring en complicaties bedreigde het succes van de missie. De Hellcats eerste had problemen met het vinden van de Avenger, de FDO had moeite met het begeleiden van een van hen op de doelstellingen. O'Hare en Ensign W. Skon in hun F6F Hellcats eindelijk in positie achter de Avenger. Butch O'Hare was zich terdege bewust van het dodelijke gevaar van eigen vuur in deze situatie geweest -. Hij via de radio naar de Avenger Pilot van zijn afdeling, "Hey, Phil, draai die het voeren van licht op Ik wil er zeker van zijn dat het een gele duivel I ben boren. 
O'Hare werd het laatst gezien op de 05:00 positie van de TBF. Over die tijd, het torentje schutter van de TBF, Alvin Kernan (AOM1 / c) merkte een Japanse G4M Betty bommenwerper boven en bijna direct achter 6 uur positie O'Hare's. [35] Kernan openden het vuur met de TBF's .50- cal. machinegeweer in de rugkoepel en een Japanse schutter vuurde terug. Butch O'Hare's F6F Hellcat blijkbaar werd gevangen in een kruisvuur. Seconden later gleed Butch's F6F uit de formatie naar de haven, lichtjes vooruit duwen op ongeveer 160 knopen en vervolgens verdween in het donker. De Avenger piloot, luitenant Phillips, herhaaldelijk opgeroepen om O'Hare, maar kreeg geen antwoord. Ensign Skon antwoordde: . De heer Phillips, dit is Skon Ik zag lichten Mr. O'Hare's uit te gaan, en op hetzelfde moment, leek hij veer uit en schuin naar beneden in de duisternis." Phillips later beweerde, als de Hellcat viel uit het zicht, leek het iets neerzetten bijna loodrecht op een snelheid te langzaam voor iets anders dan een parachute los. Dan is er iets "witgrijze" hieronder verscheen, misschien wel de splash van het vliegtuig stort in zee. 
Lieutenant Commander Phillips meldde de positie ( 1 į 26'0 "N 171 į 56'0" W ) naar het schip. Na zonsopgang een drie-vliegtuig werd gezocht, maar geen spoor van O'Hare of zijn vliegtuig werd gevonden. Op 29 november werd een PBY Catalina ook vliegende boot deed een huiszoeking zonder positief resultaat, en O'Hare werd vermist in actie.
54 jaar lang was er geen definitief antwoord op de vraag of hij was naar beneden door eigen vuur of de Japanse bommenwerper neus gunner gebracht. In 1997 is de publicatie van de primaire bron voor dit artikel, Fateful Rendezvous: Het leven van Butch O'Hare, door Steve Ewing en John B. LundstrŲm (zie referenties hieronder) werpen een nieuw licht. Ewing en Lundstrom heel duidelijk te vermelden, meer dan eens, dat de Japanse geweren, en niet Kernan's, gedood Butch O'Hare. 
In hoofdstuk 16, "Wat is er gebeurd met Butch," schrijven de auteurs, "Butch viel op zijn oude vertrouwde tegenstander, een Betty. Waarschijnlijk stierf hij uit, of werd meteen uitgeschakeld door een lucky shot van de voorwaartse waarnemer gehurkt in de Rikko's [Betty's] voorwaarts glas-in neus ... de neus schutter 7.7mm slakken zeer waarschijnlijk doorgedrongen Butch's cockpit van boven aan bakboord en de voorsprong op de F6F's pantserplaat. In de Index, Ewing en LundstrŲm botweg stellen dat Kernan wordt "ten onrechte beschuldigd van het neerschieten van Butch.
Waarom de verwarring voor zo vele jaren? Ewing en Lundstrom wijzen erop dat de "meest invloedrijke en vaak genoemde" account van laatste missie O'Hare's kwam in een 1962 geschiedenis van de Enterprise door CDR Edward P. Stafford, die zich op actie rapporten en herinneringen van oud-Enterprise bemanning, maar geen interviews met een van de levende deelnemers bevatten. Daarentegen Ewing en LundstrŲm kwamen tot hun conclusies over wat er met Butch na het interviewen van de nog levende overlevenden van O'Hare's laatste missie: F6F piloot Skon, TBF radar officier Rand, en TBF schutter Kernan. Ewing en Lundstrom schrijven, "Door Stafford en andere rekeningen grotendeels gebaseerd op de actie rapporten, Butch heeft ten onrechte bekend als een van de meest beroemde America's geworden" friendly fire "slachtoffers.
Op 9 december, officieel woord kwam dat O'Hare werd vermist. Zijn moeder Selma vertrokken naar San Diego te zijn met zijn vrouw Rita en zijn dochter Kathleen. LCDR Bob Jackson schreef Rita O'Hare van de Enterprise om de uitgebreide maar mislukte zoektocht naar haar man te beschrijven. In de brief, LCDR Jackson geciteerd RADM Arthur W. Radford zeggen van Butch O'Hare dat hij "nooit gezien ťťn individu zo universeel vond.Het moeilijkste O'Hare's voormalige wingman LT Alex Vraciu moest doen was om te praten naar O'Hare's vrouw Rita na terugkomst stateside.Op 20 december 1943, een Plechtige Pontificale Mis van Requiem werd voor Butch O'Hare aangeboden bij het ​​St. Louis Cathedral . 
Zoals O'Hare vermist op 26 november 1943, en werd een jaar later dood verklaard, zijn weduwe Rita kreeg van haar man postuum decoraties, een Purple Heart en het Kruis van de Marine op 26 november 1944.
Onderscheidingen en prijzen 
Medal of Honor citation
 
Voor opvallende dapperheid en onverschrokkenheid in luchtgevecht, bij ernstig risico van zijn leven boven en buiten de plicht, als onderdeel leider en piloot van Fighting Squadron 3 op 20 februari 1942. Na de hulp van zijn teamgenoten, luitenant O'Hare verloren daartussen zijn vechter tussen zijn schip en een oprukkende vijand vorming van 9 aanvallen tweemotorige zware bommenwerpers. Zonder aarzeling, alleen en zonder hulp, herhaaldelijk viel hij deze vijand formatie, van dichtbij in het gezicht van intense gecombineerde machinegeweer en kanonvuur. Ondanks deze geconcentreerde oppositie, luitenant O'Hare, door zijn dappere en moedige actie, zijn uiterst bekwame schietvaardigheid in het maken van de meeste van elke opname van zijn beperkte hoeveelheid munitie, neergeschoten 5 vijandelijke bommenwerpers en zwaar beschadigd een zesde voordat ze de bom bereikt lossingsplaats. Als gevolg van zijn dappere actie-een van de meest gedurfde, zo niet de meest gedurfde, enkele actie in de geschiedenis van de strijd van de luchtvaart-hij ongetwijfeld redde zijn drager van ernstige schade. 
Navy Cross citaat 
De president van de Verenigde Staten van Amerika is trots op de presentatie van het Kruis van de Marine (postuum) tot luitenant Edward Henry "Butch" O'Hare (NSN: 0-78.672), United States Navy, voor buitengewone heldenmoed in operaties tegen de vijand, terwijl dienen als piloot van een carrier-based Marine gevechtsvliegtuig in Fighting Squadron TWO (VF-2), verbonden aan de USS Enterprise (CV-6), en ingezet op Tarawa in de Gilbert-eilanden, in actie tegen vijandelijke Japanse troepen op 26 november 1943. Toen waarschuwingen werden ontvangen van de aanpak van een grote kracht van de Japanse torpedo bommenwerpers, Lieutenant Commander O'Hare vrijwillig een vechter deel van vliegtuigen te leiden uit zijn carriŤre, de eerste keer dat een dergelijke missie had geprobeerd 's nachts, met het oog op onderscheppen van de aanvallers. Hij leidde onbevreesd zijn drie-vliegtuig groep in de strijd tegen een grote vorming van vijandige vliegtuigen en assisteerde bij het neerschieten van twee Japanse vliegtuigen en verspreid de rest. Uitstaande moed Lieutenant Commander O'Hare's, durf vliegerschap en plichtsbetrachting waren in overeenstemming met de hoogste tradities van de Verenigde Staten Naval Dienst. Hij gaf galant zijn leven voor zijn land.
USS O'Hare 
Op 27 januari 1945 werd de Marine van Verenigde Staten met de naam van een Gearing class destroyer USS O'Hare in zijn eer. Het schip werd gelanceerd 22 juni 1945 met zijn moeder, Selma O'Hare, als de sponsor. [46] O'Hare werd ontmanteld op 31 oktober 1973 en overgebracht in bruikleen en later verkocht aan de Spaanse marine. In 1992 werd de Spaanse marine ontmanteld en verschroot het schip. 
O'Hare International Airport 
Als eerbetoon aan Butch O'Hare, op 19 september 1949, de Chicago-gebied Orchard Depot luchthaven werd omgedoopt tot de internationale luchthaven O'Hare . Een training F4F Wildcat vergelijkbaar met die gevlogen door Butch O'Hare werd hersteld na het herstel van Lake Michigan. Het is momenteel te zien in Terminal 2 van de internationale luchthaven O'Hare. 
Andere onderscheidingen 
Dezelfde maand, werd de naam van O'Hare's gegraveerd op de National Memorial Cemetery of the Pacific "Wall of the Missing"in Honolulu. In maart 1963, president John F. Kennedy deed een kranslegging bij O'Hare Airport [48] ter ere van Butch O'Hare. De Patriots Point Naval en Maritiem Museum eert O'Hare met een F4F-3A op de display en een plaquette gewijd door de USS Yorktown CV-10 vereniging, "Mei Butch O'Hare rusten in vrede ..."

De Medal Of Honor (van links naar rechts) voor de landmacht (Army), de marine (Navy) en de luchtmacht (Air Force)

 


Admiraal Raymond Ames Spruance

Raymond Ames Spruance (3 juli 1886 - 13 december 1969) was een Amerikaanse marine admiraal in de Tweede Wereldoorlog . 
Spruance beval de Amerikaanse zeemacht tijdens twee van de meest belangrijke zeeslagen die in de Stille Oceaan heeft plaatsgevonden theater , de Slag bij Midway en de Slag om de Filippijnse Zee . De Slag bij Midway was de eerste grote overwinning voor de Verenigde Staten over Japan en wordt door velen gezien als het keerpunt van de Pacific oorlog. De Slag om de Filippijnse Zee was ook een belangrijke overwinning voor de Amerikaanse. De officiŽle historicus marine zei dat van de Slag bij Midway "... prestaties Spruance's was geweldig ... (hij) is voortgekomen uit deze strijd een van de grootste admiraals in de Amerikaanse maritieme geschiedenis".Na de oorlog, Spruance werd benoemd tot voorzitter van het Naval War College , en later diende als Amerikaans ambassadeur bij de Filippijnen . 
Spruance kreeg de bijnaam "elektrische brein" voor zijn kalmte, zelfs op momenten van opperste crisis:. Een reputatie versterkt door zijn succesvolle tactiek bij Midway 
Het vroege leven
Spruance werd geboren in Baltimore , Maryland naar Alexander en Annie Spruance. Hij groeide op in Indianapolis, Indiana .Spruance bijgewoond Indianapolis openbare scholen en studeerde af Shortridge High School . Van daaruit ging hij af te studeren aan de US Naval Academy in 1906, en verder ontvangen, hands-on onderwijs in de elektrotechniek een paar jaar later. 
CarriŤre voorafgaand aan de Tweede Wereldoorlog 
Spruance's eerste plicht opdracht zou zijn aan boord van het slagschip USS Iowa (BB-4) , een 11.400 ton veteraan van de Spaans-Amerikaanse Oorlog . 
In juli 1907 maakte hij de overstap naar het slagschip USS Minnesota (BB-22) en was aan boord van haar tijdens de historische rond de wereld cruise van de Grote Witte Vloot 1907-1909. 
Zeegaande carriŤre Spruance's opgenomen bevel van de destroyer USS Bainbridge (DD-1) van maart 1913 tot mei 1914, de USS Osborne (DD-295) , drie andere destroyers, en het slagschip USS Mississippi (BB-41) . 
In 1916 hielp hij in de inrichting van de USS Pennsylvania en hij diende aan boord van haar van haar ingebruikname in juni 1916 tot november 1917. Tijdens het laatste jaar van de Eerste Wereldoorlog werd hij aangesteld als assistent-werktuigkundige van de New York Naval Shipyard en uitgevoerd tijdelijke dienst in Londen, Engeland en Edinburgh, Schotland . 
Spruance liep een stille brug, zonder geklets; Hij eiste dat de orders bondig en duidelijk worden gegeven. In een incident met spoed een radeloze officer te melden, "Kapitein, we hebben net liet een dieptebom over de achtersteven!" "Nou, pak het op en zet het terug," was Spruance's gemeten respons. 
Spruance begon het bijwonen van de Naval War College in 1926, en studeerde af in 1927. Hij diende als executive officer van de USS Mississippi van oktober 1929 tot juni 1931. Hij hield ook een aantal engineering, intelligentie, personeel en Naval War College posities tot aan de jaren 1940 . Hij diende als instructeur bij de Naval War College van 1935 tot 1938. Hij beval het slagschip USS Mississippi van april 1938 tot december 1939, toen hij werd gepromoveerd tot vice-admiraal. Op 26 februari 1940 Spruance gerapporteerd als Commandant van de tiende ZeeDistrict met hoofdkwartier in San Juan, Puerto Rico . Op 1 augustus 1941 beŽindigde hij zijn tour in Puerto Rico
World War II 
Voordat Midway 

In de eerste maanden van de Tweede Wereldoorlog in de Stille Oceaan, Spruance gebood de vier zware kruisers en ondersteuning schepen van Cruiser Division Vijf van zijn vlaggenschip, de USS Northampton . Zijn divisie was een element van de taskforce gebouwd rond het vliegdekschip USS Enterprise onder bevel van vice-admiraal William F. Halsey, Jr. Vroeg op, had Halsey zijn taskforce hit geleid en gerund invallen tegen de Japanners in de westelijke Stille Oceaan: markante de Gilbert en de Marshall eilanden in februari 1942, Wake Island maart, en het projecteren van de lucht macht van de Doolittle Raid tegen de Japanse thuisland in april. Deze invallen waren kritisch naar moreel-het instellen van een nieuwe toon van de agressiviteit van de Amerikaanse bevelhebbers, terwijl het verstrekken van onschatbare waarde strijd ervaring voor de bevelhebbers en zeelieden van de US Navy. 
Spruance bij Midway 
Tijdens de derde week van mei 1942 bevestigde de Amerikaanse marine inlichtingendiensten dat de Japanse would-begin juni-binnenvallen Midway Island . Het vastleggen en het bezetten van Midway was het geesteskind-plan van de opperbevelhebber van de gecombineerde vloot admiraal Isoroku Yamamoto . Met het de bedoeling dat hij aanzienlijk uitbreiden van de IJN de buitenste verdedigingslinie over de centrale Stille Oceaan; en, hij geloofde, zou dit zeer krachtige slag tegen Midway zo ernstig bedreigen HawaÔ en Pearl Harbor dat de Amerikaanse regering zou worden aangezet om te dagvaarden voor de vrede(zie Slag bij Midway: Achtergrond ). Aan de andere kant, opperbevelhebber van de Amerikaanse Pacific Fleet Admiral Chester Nimitz wist dat hij moet de Japanse invasie vloot te onderscheppen, en dat hij moet strijd om de dragers vijandelijke vliegtuigen te geven voordat ze hun overweldigende macht kon projecteren tegen de Naval Air Station bij Midway . 
Minder dan twee dagen voor de lancering van Pearl Harbor, Nimitz's commandant van de vloot drager kracht, Admiral Halsey, werd in het ziekenhuis met ernstige gordelroos ;Halsey onmiddellijk aanbevolen Admiral Spruance naar Nimitz als zijn vervanger. Hoewel Spruance werd bewezen als een cruiser divisie commandant, hij had geen ervaring in het behandelen carrier-lucht te bestrijden; Halsey gerustgesteld Nimitz, en hij vertelde Spruance te vertrouwen op zijn nieuw geŽrfd personeel, met name Kapitein Miles Browning , een-gevecht bewezen expert in drager oorlogvoering.Spruance verondersteld bevel van Task Force 16 met zijn twee dragers USS Enterprise en de USS Hornet onder gevechtsleiding van Admiral Frank Jack Fletcher . Fletcher's vlaggenschip USS Yorktown was zwaar beschadigd bij de Slag in de Koraalzee , maar-op Nimitz's aandringen-het werd gepatcht-gerepareerd in 'stormloop' tijd doelbewust naar de Midway werking treden. 
De Amerikaanse marine onderscheppen kracht gericht op de drie vervoerders Enterprise, Hornet, en Yorktown en hun lucht-aanval squadrons; het geconfronteerd met een IJN invasie vloot georganiseerd in twee groepen: de lucht-aanval task force van de vier dragers met ondersteuning schepen onder bevel van admiraal Nagumo; en het oppervlak en de bezettingsmacht onder admiraal Kondo en anderen. Admiraal Yamamoto gebood de gecombineerde vloot invasie uit aan boord van zijn vlaggenschip Yamato . 
De strijd begon op de ochtend van 4 juni; de eerste paar golven van de Amerikaanse aanval vliegtuigen werden in elkaar geslagen, zowel in de buurt van Midway en op zee rond de Japanse taskforce. Toenmalige Amerikaanse duikbommenwerpers van Spruance's Enterprise gelegen Nagumo's vloot van vier dragers-die, fatefully, waren zonder lucht te dekken. De meeste van Nagumo aanval vliegtuigen was net terug van de eerste staking op Midway en werden geÔmmobiliseerd op de drager dekken, terwijl zijn CAP deksel vliegtuigen waren bezig met vechten torpedo bommenwerpers gestuurd door Spruance van Hornet (zie Slag bij Midway: Spruance geoordeeld .. en hij gegokt .. ). De Amerikaanse duikbommenwerpers kritisch beschadigd drie Japanse maatschappijen, met inbegrip Nagumo vlaggenschip Akagi ; alle drie uiteindelijk zonk. De overlevende drager, Hiryu , gaf de Japanners een aantal (korte) respijt door het sturen van stakingen die Yorktown kreupel. Maar een paar uur later in de buurt van het einde van het daglicht uur-een Amerikaanse scout vliegtuig zich Hiryu opnieuw. Spruance besteld snel zijn duikbommenwerpers stakingsrecht, dat fataal beschadigd de vierde Japanse luchtvaartmaatschappij; het werd tot zinken gebracht de volgende dag. 
De Amerikaanse marine tegenkracht zonk alle vier Japanse carriers terwijl het verliezen van een van zijn eigen, Yorktown. De verwoestende terugdringen van de IJN invasievloot bij Midway, grotendeels geregisseerd door Spruance, wezen eindigde Japanse superioriteit in zeemacht air-vloot in de Stille Oceaan. 
In 1949 merkte de marine historicus Samuel E. Morison dat Spruance werd onderworpen aan kritiek voor het niet nastreven van de terugtrekkende Japanse en waardoor de oppervlakte vloot te ontsnappen.aar in de opsomming van de prestaties Spruance's in de strijd, Morison schreef: "Fletcher deed het goed, maar de prestaties Spruance's was super Kalm, verzameld, beslissend, maar toch ontvankelijk voor advies;. het houden in zijn geest het beeld van de sterk uiteenlopende krachten, maar toch moedig grijpen elke opening Raymond Spruance voortgekomen uit de strijd een van de grootste admiraals in de Amerikaanse Naval. geschiedenis ".
Voor zijn acties tijdens de slag bij Midway admiraal Spruance werd bekroond met de Navy Distinguished Service Medal en aangehaald als volgt: "Voor uitzonderlijk verdienstelijke dienst ... als Task Force Commander, United States Pacific Fleet. Tijdens de Midway betrokkenheid die resulteerde in de nederlaag van en de zware verliezen aan de vijand vloot, zijn zeemanschap, uithoudingsvermogen en vasthoudendheid in de behandeling van zijn taskforce waren van de hoogste kwaliteit.Zowel de Fletcher en Nimitz aanbevolen Spruance voor de Distinguished Service Medaille voor zijn rol in de strijd. 
De Slag bij Midway wordt algemeen beschouwd als het keerpunt van de oorlog in de Stille Oceaan zijn. Voordat Midway, een kleine en fractionele US Navy geconfronteerd met een overweldigend groter en de strijd geharde Japanse gecombineerde vloot . Na Midway, hoewel de Japanners nog in het bezit van een tijdelijk voordeel in schepen en vliegtuigen, de US Navy en de natie opgedaan vertrouwen en, het meest kritisch, tijd. De terugval in de IJN tijdschema te omsingelen de Stille gaf de Amerikaanse industriŽle machine tijd om slinger-up oorlog productie, en uiteindelijk, in het voordeel schakelen Japan in de productie van schepen, vliegtuigen, kanonnen, en al het andere materieel van de oorlog. Een epische strijd van vliegdekschepen en aanval luchteskaders, Midway doordrenkt de Amerikaanse Pacific Marine met vertrouwen tegemoet. En met deze strijd gewonnen van de Amerikaanse strijdkrachten, en daarna bleef winnen, harde bestrijding van ervaring; zodat de Japanners verloren die cruciaal voordeel ook.

Raymond Spruance visits a wounded Marine, 1943

Truk, Filippijnse Zee en Iwo Jima 
Kort na de Midway gevecht, Spruance werd stafchef van de opperbevelhebber, Pacific Fleet (CINCPAC) (dwz. Admiraal Nimitz), en in september 1942 werd benoemd als plaatsvervangend opperbevelhebber van de Pacific Fleet. 
In augustus 1943 werd Spruance geplaatst in opdracht van de Centrale Stille Kracht, die op 29 april 1944, werd opnieuw aangewezen als de Vijfde Vloot . Op dat moment, Admiraal Nimitz stelde een unieke opstelling waarin het bevel van de schepen die deel uitmaakten van de "Big Blue Fleet" afgewisseld tussen Admiraal William Halsey , waarna het werd geÔdentificeerd als de Derde Vloot en de Task Force 38, en Admiral Spruance , toen het werd de Vijfde Vloot en de Task Force 58. Wanneer niet in opdracht van de vloot van de admiraals en hun personeel, waren gebaseerd op Pearl Harbor en geplande toekomstige operaties. 
De twee admiraals waren een contrast in stijlen. Halsey was agressief en een risico nemer. Spruance was professioneel, het berekenen en voorzichtig. Ondanks hun verschillende persoonlijkheden, Spruance en Halsey waren goede vrienden. In feite, Spruance had een talent voor de omgang met moeilijke mensen, waaronder zijn vriend Kelly Turner , de heethoofdige commandant van de 5e Vloot amfibische kracht. Een uitzondering was John Towers , een constante criticus van Spruance, wie Spruance kwam te verachten voor zijn naakte ambitie.
Meest voorkomende zeilers waren trots om te dienen onder Halsey; de meeste hogere officieren aangewezen om te dienen onder Spruance. Captain George Dyer van de lichte kruiser Astoria , die zowel onder Spruance en Halsey geserveerd, vatte de mening van veel kapiteins: 
Mijn gevoel was een van zelfvertrouwen toen Spruance was er. Wanneer u verhuisd naar commando Admiral Halsey's van Admiral Spruance's ... je verhuisd een gebied waar je nooit wist wat je zou gaan doen in de komende vijf minuten of hoe je zou gaan om het te doen, omdat de gedrukte instructies waren nooit up to date .... Hij deed nooit de dingen op dezelfde manier twee keer. Wanneer u verhuisd naar commando Admiral Spruance's, de afgedrukte instructies waren up-to-date, en je deed dingen in overeenstemming met hen. 
Dit gaf aanleiding tot de beschrijving van Spruance als ''s een admiraal admiraal ". 
Van 1943 tot 1945, met een gedoemde USS Indianapolis of de USS New Jersey als zijn vlaggenschip , Spruance regisseerde de campagnes die de gevangen Gilbert Islands , Marshalleilanden , Marianen , Iwo Jima en Okinawa . In augustus 1943 werd hij geplaatst in opdracht van de centrale Stille Kracht, die ook bekend stond als de Vijfde Vloot en de Task Force 58. 
Spruance gericht Operatie Hailstone tegen de Japanse marinebasis Truk in februari 1944 in die twaalf Japanse oorlogsschepen, tweeŽndertig koopvaardijschepen en 249 vliegtuigen werden vernietigd. Dit gebeurde op hetzelfde moment toen admiraal Turner 's troepen aanvielen Eniwetok atol in de Marshalls, ongeveer 700 mijl naar het westen. Spruance zichzelf gericht een taakgroep van slagschepen, kruisers en torpedobootjagers die in het hoofdgedeelte verliet om te gaan na de Japanse schepen die Truk waren gevlucht, zinken van de lichte kruiser Katori en vernietiger Maikaze . Dit werd gezegd dat het de eerste keer dat een vier-sterren admiraal namen deel aan een zee-actie aan boord van een van de schepen die zijn. Admiraal Spruance bevolen met dodelijke precisie, meldde een waarnemer. 
Terwijl het screenen van de Amerikaanse invasie van Saipan , in juni 1944 Spruance versloeg ook de Japanse vloot in de Slag om de Filippijnse Zee . Hoewel hij brak de achterkant van de Japanse marine luchtmacht door zinken 3 vervoerders, 2 oilers en het vernietigen van ongeveer 600 vijandelijke vliegtuigen, zo veel dat voor ADM Halsey in de Slag in de Golf van Leyte een paar maanden later de resterende Japanse carriers werden uitsluitend gebruikt als lokvogels te wijten het gebrek aan vliegtuigen en bemanningen te vliegen hen-Spruance is bekritiseerd voor het niet genoeg agressief in het exploiteren van zijn succes in de Filippijnse Zee.Buell citeert Spruance spreken met Morison: "Als een kwestie van tactiek denk ik dat gaan na de Japanse en kloppen hun vervoerders uit zou veel beter en bevredigender dan wachten tot ze ons aanvallen zijn geweest, maar we waren aan het begin van een zeer belangrijke en grote amfibische operatie en we konden het zich niet veroorloven om te gokken en plaats deze in gedrang komen. " 
Echter, zijn acties werden zowel geprezen of begrepen door de belangrijkste personen te bestellen of zijn direct betrokken bij de strijd. admiraal Ernest J. Koning vertelde hem dat "Spruance, je een verdomd goed werk daar gedaan. Het maakt niet uit wat andere mensen je vertellen, je beslissing juist was ". Fast Carrier commandant Spruance's, Marc Mitscher , vertelde zijn stafchef Arleigh Burke dat: 
U en ik hebben in vele veldslagen geweest, en we weten dat er altijd een aantal fouten. Deze keer waren we gelijk omdat de vijand deed wat we van hem verwachtte. Admiraal Spruance zou gelijk zijn geweest. Hij is een van de mooiste officieren die ik ken. Het was zijn taak om het landen kracht te beschermen .
Spruance ontving het Kruis van de Marine voor zijn acties op Iwo Jima en Okinawa. 
Spruance geslaagd Fleet Admiral Chester Nimitz als opperbevelhebber, US Pacific Fleet en de Stille Oceaan Gebieden in november 1945. 
Op 16 oktober 1946 werd de voormalige minister van Oorlog , de Honorable Robert P. Patterson , presenteerde het leger Voorname Medaille van de Dienst aan Admiral Spruance, met citaat als volgt: 
Admiraal Raymond Spruance, US Navy, als Task Force Commander tijdens de verovering van de Marshall en Marianen, gerenderd uitzonderlijk verdienstelijk en onderscheiden diensten van januari tot juni 1944. Tijdens de gezamenlijke operaties die leiden tot de aanval en inname van de belangrijke vijandelijke basissen , volledige integratie van het leger en de marine-eenheden werd bereikt onder zijn uitstekende leidinggevende, die alle krachten om hun nauw gecoŲrdineerde missies uit te voeren met groot succes. 
The Navy carriŤre 
Promotie Spruance om Fleet Admiral werd meerdere keren geblokkeerd door Congreslid Carl Vinson , een fervent aanhanger van admiraal William Halsey Congres uiteindelijk gereageerd door het passeren van een ongekende daad die gespecificeerd dat Spruance op pay een volledige admiraal eens met pensioen tot de dood zou blijven. Spruance was voorzitter van de Naval War College van februari 1946 tot aan zijn pensioen van de Marine in juli 1948. 
Kort voor zijn pensionering, Spruance ontving de volgende brief van het Lof van de secretaris van de marine:. "Uw briljante plaat van de prestatie in de Tweede Wereldoorlog een beslissende rol in onze overwinning in de Pacific gespeeld op de cruciale Slag bij Midway je durf en bekwaam leiderschap gerouteerd de vijand in de volle vloed van zijn voorhand en vestigde het patroon van air-zeeoorlogvoering die zou leiden tot zijn uiteindelijke capitulatie . 
Bericht Navy leven 
Hij werd benoemd als ambassadeur in de Filipijnen door president Harry Truman , en diende er 1952-1955. 
Spruance stierf in Pebble Beach, CaliforniŽ , op 13 december 1969. Hij werd begraven met volledige militaire eer samen met zijn vrouw, Margaret Dean (1888-1985), Fleet Admiraal Chester Nimitz , zijn oude vriend Admiral Richmond K. Turner en Admiraal Charles A . Lockwood , een regeling die door alle van hen, terwijl het leven. 
Persoonlijke kenmerken
Spruance was een actieve man, die niets van het lopen van acht of 10 mijl per dag dacht. Hij was dol op symfonische muziek, en zijn smaak waren over het algemeen eenvoudig. Hij nooit rookte en dronk weinig. Hij genoot van warme chocolademelk en zou het elke ochtend voor zichzelf te maken. Naast zijn familie, hield hij het gezelschap van zijn huisdier schnauzer, Peter. Fit en reserveonderdelen in zijn jaren '70, Spruance bracht het grootste deel van zijn pensioen dagen dragen van oude kaki en werkschoenen en werken in zijn tuin en kas. Hij hield ervan om te laten zien aan de bezoekers. 
Spruance werd een schimmig soort legende in de marine. Zijn prestaties waren goed bekend, maar de man zelf was een mysterie. Hij wilde niet praten over zijn privť-leven, gevoelens, vooroordelen, verwachtingen of angsten, behalve misschien met zijn familie en zijn beste vrienden. Hij was uniek bescheiden en openhartig over zichzelf zijn hele leven. "Als ik kijk naar mezelf objectief, 'schreef hij in pensioen," Ik denk dat wat succes dat ik misschien hebben bereikt door het leven is grotendeels te wijten aan het feit dat ik een goede rechter van de mannen. Ik ben lui, en heb ik nog nooit gedaan dingen mezelf dat ik iemand te doen voor mij kon krijgen. Ik kan erfelijkheid bedanken voor een gezonde constitutie, en ikzelf voor het verzorgen van die grondwet. " Over zijn verstand was hij al even bescheiden: "Sommige mensen geloven dat als ik stil dat ik denk een aantal diepe en belangrijke gedachten, wanneer het feit is dat ik denk aan helemaal niets Mijn geest is leeg.".

 

 

1-Amerikaans militair in de Tweede Wereldoorlog

1---2---3